Διακοπή της πάνας - Εξάσκηση ελέγχου των σφιγκτήρων

Μόνικα Μιχαηλίδου-Ευσταθιάδου, Παιδίατρος
Σημεία που δείχνουν ότι το παιδί σας είναι έτοιμο να εκπαιδευτεί 

Τα παλαιότερα χρόνια το πλύσιμο των παιδικών πανών ήταν μια κοπιώδης και χρονοβόρος εργασία για την μητέρα. Γι’αυτό και η ηλικία έναρξης της εξάσκησης ελέγχου των σφιγκτήρων ήταν 9-12 μηνών. 

Σ’αυτή την ηλικία ένα βρέφος δεν αντιλαμβάνεται τι αναμένεται από αυτό και γιατί. Έτσι ο φροντιστής μάθαινε να ‘‘διαβάζει‘‘ το παιδί και το έβαζε στο καθικάκι σε τακτά διαστήματα με την ελπίδα ότι θα πετύχει την ούρηση ή την αφόδευση! Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια και χρόνο εκ μέρους του φροντιστή. Ο ρόλος του παιδιού ήταν βασικά παθητικός. 

Σήμερα όμως, με τις πάνες μίας χρήσης , τα πλυντήρια και τα στεγνωτήρια ρούχων, είναι πιο απλό να περιμένουμε μέχρι το παιδί να μπορεί να ελέγχει τους σφιγκτήρες του, να είναι έτοιμο νοητικά για να καταλάβει τι του ζητούμε και να ωριμάσει ψυχολογικά και συναισθηματικά για να αντιληφθεί τις διαστάσεις αυτού του νέου επιτεύγματος! 

Αυτό συνήθως συμβαίνει μεταξύ 18-30 μηνών, (1½ - 2½ ετών). Ειδικοί έχουν καθορίσει τον μέσο όρο ηλικίας για τον έλεγχο των σφιγκτήρων κατά την διάρκεια της ημέρας στους 28.5 μήνες και τον μέσο όρο ηλικίας για τον έλεγχο των σφιγκτήρων της νύχτας στους 33.3 μήνες. Ο έλεγχος της αφόδευσης (κακά) επιτυγχάνεται πριν τον έλεγχο της ούρησης επειδή ο μυϊκός σφιγκτήρας που ελέγχει την αφόδευση ωριμάζει πριν τους μύες που ελέγχουν την ούρηση. 

Τα κορίτσια συνήθως μαθαίνουν την χρήση της τουαλέτας πριν τα αγόρια. 

Σημεία που δείχνουν ότι το παιδί σας είναι έτοιμο να εκπαιδευτεί 

Α. Φυσική ετοιμότητα 

•Το παιδί να μπορεί να περπατά, να τρέχει, να κάθεται κάτω και να σηκώνεται πάνω με ευκολία, να μπορεί να πάει μόνο στην τουαλέτα και να μπορεί να κατεβάζει και να ξαναφορεί τα ρούχα του. 

•Ξεκάθαρα σημεία ελέγχου της κύστης- το παιδί μένει στεγνό για αρκετές ώρες, ξέρει πότε θα ουρήσει, ουρεί μια σημαντική ποσότητα κάθε φορά. 

Β. Συναισθηματική/Ψυχολογική Ετοιμότητα 

•Το παιδί να μπορεί να κάτσει και να παίξει ήσυχα για κάποιο χρονικό διάστημα. 

•Να θέλει να μιμείται τους ενήλικες π.χ βούρτσισμα δοντιών, να γευματίζει με μαχαιροπίρουνα και χαρτοπετσέτα. 

•Το παιδί να βρίσκεται σε μια περίοδο σχετικής συνεργασίας. Η συμπεριφορά των παιδιών γύρω στα 2 εναλλάσσεται μεταξύ περιόδων αρνητισμού και συνεργασίας. Αν το παιδί βρίσκεται σε φάση αρνητισμού , περιμένετε για μια πιο συνεργάσιμη περίοδο. 

•Να δείχνει ενδιαφέρον για την τουαλέτα. 

Γ. Ετοιμότητα στην αντίληψη και στην εκτέλεση εντολών 

•Το παιδί να έχει επιδείξει την δυνατότητα να ακολουθεί εντολές και να εκφράζει τις ανάγκες του. 

•Το παιδί να έχει αναπτύξει την γλώσσα σε σημείο που να ξέρει τι είναι η τουαλέτα και τον ρόλο που παίζει το καθικάκι. 

•Να αντιλαμβάνεται πότε βρέχει και πότε κάνει κακά στο πανί του. Ακόμα να σας λέει ότι η πάνα του χρειάζεται αλλαγή. 

Προετοιμάζοντας το παιδί … 

■Να ορίσετε λέξεις για την ούρηση και την κένωση. Χρησιμοποιείτε αυτές τις λέξεις μαζί με τις λέξεις βρεγμένο, στεγνό, καθαρό, λερωμένο. 

■Η εξάσκηση για τον έλεγχο των σφιγκτήρων είναι πιο εύκολη όταν το παιδί προτιμά καθαρά και στεγνά πανάκια. Αυτό μπορείτε να το ενθαρρύνετε αν αλλάζετε την πάνα στο παιδί σας μόλις αντιληφθείτε ότι την έχει λερώσει από τις πρώτες μέρες ζωής. 

■Αγοράστε ένα εργονομικό καθικάκι και τοποθετείστε το στον χώρο της τουαλέτας. Πέστε στο παιδί σας ότι είναι η δική του καρέκλα. Αν θα χρησιμοποιήσετε ειδικό εφαρμόσιμο κάθισμα στην τουαλέτα ενηλίκων, τότε πρέπει να πάρετε και ένα μικρό σκαμνάκι-σκαλάκι για να μπορεί το παιδί να ανέβει στο κάθισμα της τουαλέτας. Αυτό το σκαμνάκι θα του δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας και ένα σημείο για να πατά και να σπρώχνει κατά την διάρκεια της αφόδευσης. 

■Αν νιώθετε άνετα, αφήστε το παιδί σας να σας παρακολουθεί όταν χρησιμοποιείτε εσείς την τουαλέτα, και επιτρέψτε του να τραβήξει το καζανάκι!! 

■Παιδιά που παρακολουθούν άλλα παιδιά κοντά στην ηλικία τους να χρησιμοποιούν την τουαλέτα θέλουν να τα μιμηθούν. 

■Προμηθευτείτε βαμβακερά βρακάκια και πλαστικά καλύμματα για να φορά το παιδί πάνω από το βρακάκι (για ευνόητους λόγους!!) μέχρι να πετύχετε το πολυπόθητο αποτέλεσμα. 

■Για πιο μεγάλα παιδιά μπορείτε να εισάξετε την έννοια του αρχηγού -ποιος είναι αρχηγός εσύ ή τα κακά; 

Πως θα ξεκινήσετε; 

■Αποφασίστε πότε θα ξεκινήσετε. Αν και οι δύο γονείς είναι εργαζόμενοι τότε το Σαββατοκύριακο είναι η καλύτερη επιλογή. 

■Πέστε στο παιδί σας πόσο περήφανοι είστε που έχει πλέον μεγαλώσει. Μετά πέστε κάτι όπως π.χ Τώρα που μεγάλωσες θα μπορείς να κάνεις τα τσίτσα ή τα κακά σου στο καθικάκι/ τουαλέτα όπως τη μαμά και τον μπαμπά. Θα ξεκινήσουμε σήμερα να φορούμε τα καινούργια μας βρακάκια, αντί τα πανάκια μας. Είναι σημαντικό η εξάσκηση να γίνει ευθύνη του παιδιού και ο φροντιστής να υιοθετήσει μια χαλαρή στάση σχετικά με το θέμα αυτό. 

■Φορέστε τα βρακάκια σας. Αυτά θα βοηθήσουν το παιδί να αντιλαμβάνεται ευκολότερα πότε είναι βρεγμένο ή λερωμένο. Μην ξεχάσετε τα πλαστικά καλύμματα πάνω από τα βρακάκια!! 

■Αφού ξεκινήσετε με τα βρακάκια, θα χρησιμοποιείτε πάνες μόνο για τους υπνάκους της μέρας και τον ύπνο της νύχτας. Ο έλεγχος των σφιγκτήρων κατά την διάρκεια της νύχτας επιτυγχάνεται αργότερα από της ημέρας. 

■Ξεκινήστε με επισκέψεις στην τουαλέτα 20 λεπτά μετά που το παιδί τρώει ή πίνει. Χρησιμοποιείστε την φράση ‘Ας δοκιμάσουμε το καθικάκι / τουαλέτα. Αν δεν γίνει τίποτα τα επόμενα 5 λεπτά συνεχίστε χαλαρά τις ασχολίες σας, μέχρι την επόμενη επίσκεψη. Αν το παιδί τα καταφέρει, θα το ενθαρρύνετε λέγοντας κάτι όπως ‘‘ Μπράβο, χρησιμοποιείς την τουαλέτα όπως τη μαμά και τον μπαμπά. Έχεις μάθει να είσαι εσύ ο ’’αρχηγός’’. Αν το παιδί δεν προλάβει να πάει εγκαίρως στη τουαλέτα, ήρεμα μπορούμε να πούμε κάτι όπως ’’Ουπς, φαίνεται ότι τα κακά/τσίτσα ήταν τώρα αρχηγός. Δεν πειράζει, ξέρω ότι σύντομα θα είσαι εσύ ο αρχηγός. ’’ 

■Προβλήματα κατά την διάρκεια της εξάσκησης μπορεί να έχουν την ρίζα τους σε διαφορές μεταξύ γονιού και παιδιού σε θέματα πειθαρχίας και αποδοχής εξουσίας. 

■Κάποιοι ειδικοί προτείνουν τη χορήγηση περισσότερων υγρών στο παιδί για να έχουμε έτσι περισσότερες ευκαιρίες για …εξάσκηση. 

■Μην φωνάζετε και μην τιμωρείτε τα παιδιά σας για τα ατυχήματα. 

■Το τρεχούμενο νερό καθώς το παιδί κάθεται στο καθικάκι μπορεί να προκαλέσει την ούρηση. Κάποιοι γονείς αγοράζουν βρακάκια με λουλουδάκια, ζωάκια, ήρωες παιδικών σειρών ή κάτι άλλο που αρέσει στα παιδιά και λένε στα παιδιά τους ότι θα τα φορέσουν όταν μάθουν να χρησιμοποιούν την τουαλέτα- ένα αποτελεσματικό κίνητρο συνήθως!! 

■Αν ξεκινήσετε την εξάσκηση και δεν έχετε θετικά αποτελέσματα ή το παιδί αντιστέκεται, τότε φορέστε ξανά τις πάνες και ξαναδοκιμάστε μετά από 2-3 μήνες. 

■Αφού επιτύχετε στον έλεγχο των σφιγκτήρων κατά την διάρκεια της ημέρας μην ανησυχείτε για το βράδυ. Κρατήστε τα πανιά για το βράδυ. Τα παιδιά μπορεί να συνεχίσουν να βρέχονται το βράδυ μέχρι 4-5 ετών. 

■Να θυμάστε ότι η εξάσκηση που θα γίνει με τον πιο πάνω τρόπο είναι μια φυσιολογική διαδικασία. Ο ρόλος του γονιού είναι απλά ενθαρρυντικός. 

Μετά την επιτυχή εξάσκηση… 

Μετά την επιτυχή εξάσκηση τα μικρά παιδιά μπορεί να έχουν ατυχήματα λόγω ενθουσιασμού, έντονου γέλιου, φόβου, φοβίας ή λόγω του ότι το παιδί ασχολείτο με κάτι το οποίο δεν ήθελε να διακόψει. Μέχρι και την πρώτη τάξη θα πρέπει να υπενθυμίζετε το παιδί σας να αδειάζει την κύστη του πριν μπείτε στο αυτοκίνητο, πριν πάτε σε χώρο που δεν θα υπάρχουν τουαλέτες ή όποτε το δείτε να κάνει τον…χορό του τσίτσα!! 

Εξάσκηση για παιδιά με ειδικές ικανότητες… 

Οι ίδιες εκπαιδευτικές μέθοδοι ισχύουν και για τα παιδιά με ειδικές ικανότητες. Αν ο γιατρός ή άλλος ειδικός σας συμβουλεύσει ότι θα ήταν προς όφελος του παιδιού να το εκπαιδεύσετε στο να ελέγχει τους σφιγκτήρες του, να ξέρετε ότι απαιτείται μεγάλη υπομονή και ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να επιτύχετε το αποτέλεσμα. Πολλές άλλες δεξιότητες είναι απαραίτητες να αποκτηθούν από παιδιά με φυσικές ή νοητικές ελλείψεις. Χρειάζεται να γίνει μια εκτεταμένη ανάλυση όλων των δεξιοτήτων και της κάθε δεξιότητας ξεχωριστά π.χ καταγράφοντας κάθε βήμα που χρειάζεται για να πάει το παιδί στην τουαλέτα 

•Να αναγνωρίζει πότε πρέπει να πάει στην τουαλέτα 

•Να μπορεί να συγκρατηθεί μέχρι να φτάσει στην τουαλέτα 

•Να μπει στον χώρο της τουαλέτας 

•Να χειρίζεται τους διάφορους μηχανισμούς κουμπωμάτων π.χ φερμουάρ, κουμπιά 

•Να κατεβάσει τα ρούχα του/της κάτω 

•Να κάτσει πάνω στην τουαλέτα 

•Να αφοδεύσει ή να ουρήσει μέσα στην τουαλέτα 

•Να καθαριστεί σωστά 

•Να συγυρίσει ξανά το παντελόνι ή τη 

•Να τραβήξει το καζανάκι 

•Να πλύνει και να στεγνώσει τα χέρια 

Για να διαπιστώσετε αν το παιδί σας μπορεί να εκπαιδευτεί στον έλεγχο των σφιγκτήρων του απαντήστε τις επόμενες ερωτήσεις 

Μπορεί το παιδί να ακολουθήσει απλές οδηγίες π.χ Μαρία, έλα εδώ ; 

Μπορεί το παιδί να κάτσει στην καρέκλα για πέντε λεπτά ; 

Μπορεί το παιδί να συγκρατηθεί για 1-½ ώρα μεταξύ των επισκέψεων στην τουαλέτα ; 

Κατανοώντας την ανθρώπινη σεξουαλικότητα… 

Η εξάσκηση ελέγχου των σφιγκτήρων μας είναι μέρος μιας ισόβιας διαδικασίας μάθησης για το σώμα μας και τις λειτουργίες του. 

Οι αντιλήψεις που έχουν οι γονείς σχετικά με τα γεννητικά τους όργανα και η φυσική διαδικασία εκμάθησης ελέγχου των σφιγκτήρων έχουν επίδραση στα αναπτυσσόμενα συναισθήματα του παιδιού σχετικά με το σώμα του και την ανάληψη ευθύνης για τις σωματικές του ανάγκες. 

Φροντίστε ούτως ώστε το παιδί να έχει δει κάποιον γονέα να χρησιμοποιεί την τουαλέτα. 

Να απαντάτε ψύχραιμα σε όλες του τις ερωτήσεις. 

Η επιτυχία εκμάθησης του ελέγχου των σφιγκτήρων με ήρεμο και θετικό πνεύμα έχει μεγάλη σημασία για την ισόβια εκτίμηση της σεξουαλικότητας σε κάθε άνθρωπο. 

Τα μικρά παιδιά νιώθουν ευχαρίστηση όταν ουρούν ή όταν αφοδεύουν. Μπορεί να θέλουν να παίξουν με τα ούρα ή τα κόπρανα τους. Επίσης μπορεί να θέλουν να εξετάσουν τα δικά τους γεννητικά όργανα ή τα γεννητικά όργανα άλλων παιδιών όταν χρησιμοποιούν την τουαλέτα. Αυτή είναι μια φυσιολογική συμπεριφορά πειραματισμού. Αυτή είναι μια καλή περίοδος για να μάθουμε στα παιδιά μας να χρησιμοποιούν τους σωστούς όρους κατονομάζοντας τα διάφορα μέρη του σώματος και τις διάφορες λειτουργίες του οργανισμού μας. 

Ο στόχος είναι να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι όλα τα μέρη του σώματος είναι καλά, και όλες οι σωματικές μας λειτουργίες είναι φυσιολογικές.

http://www.paidiatros.com/children/Stopping-diapers/

Χρωματίστε σελίδες

Στα παιδιά αρέσει πολύ να ζωγραφίζουν! Από την ηλικία των 2 ετών - που πρωτοπιάνουν μολύβι και καταλαβαίνουν οτι μπορούν να δημιουργήσουν - ξετρελένονται, αλλά και στα 3χρονα αρέσει να προσπαθούν να μην ξεφύγουν απο το περίγραμμα, στα 4χρονα που μπορούν να δημιουργήσουν με διαφορετικά χρώματα, στα 5χρονα που θα φτιάξουν και το φόντο μόνα τους και ούτω καθεξής.

Κάντε κλικ στο
http://www.babytips.gr/%CE%94%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC/Babytips.gr/coloring-pages.html

Ψάχνοντας για νεραϊδοχρυσόσκονη! Πως επιλέγουμε ένα βιβλίο!

από την Όλγα Φασούλα

Ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο των καλών παραμυθιών, ιστοριών, μύθων, θρύλων και ό,τι άλλο μας προσφέρει η παιδική λογοτεχνία.
Ανοίγουν τα σχολεία. Μας έρχονται μνήμες, αναμνήσεις απ’ το παρελθόν ή απ’ το μέλλον. Πρώτη ανάγνωση…, πρώτη γραφή….

Ευτυχώς στις μέρες μας τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τα βιβλία εξωσχολικά.
Μέσα στις καθημερινές τους δραστηριότητες εντάσσεται το ξεφύλλισμα, το διάβασμα, η μελέτη σημαντικών, υψηλής αισθητικής και ποιότητας παιδικών και όχι μόνο βιβλίων.

Ο ρόλος μας ως παιδαγωγοί και γονείς είναι να τους μάθουμε ν’ αγαπήσουν το καλό βιβλίο, να μάθουν, να «διαβάσουν» ανάμεσα στις σειρές. Να μελετούν δηλαδή με δημιουργικό τρόπο. Τα παιδιά απ’ τη φύση τους είναι «ανοιχτά» στο καινούργιο. Δεν έχουμε παρά να ψάξουμε μαζί τους για τα καλύτερα βιβλία της αγοράς.

Πως επιλέγουμε ένα βιβλίο

Η ηλικία, το στάδιο ανάπτυξης (νοητικής, συναισθηματικής, κ.ά.), οι συγκεκριμένες συνθήκες που ζουν είναι κάποιοι από τους παράγοντες που μας βοηθούν να επιλέξουμε τα καταλληλότερα βιβλία που θα τα εξιτάρουν και θα καλύψουν άρτια τις ανάγκες τους: (ανάγκη να γνωρίσουν τα μυστικά της ζωής, για εξερεύνηση, φαντασία, έκφραση, επικοινωνία, καλλιέργεια και ανάπτυξη του λόγου κ.ά.).

Εκτός απ’ τα γενικά χαρακτηριστικά, χρειάζεται κάθε φορά να παίρνουμε υπ’ όψη τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού, π.χ. όσο μικρότερο είναι, τόσο το υλικό (βιβλίο) χρειάζεται να είναι εκτός από καλαίσθητο και πρακτικό. Να είναι ελαφρύ (υφασμάτινο), μικρό, να καθαρίζεται εύκολα, να είναι ελκυστικό, να έχει εκπλήξεις κλπ. Οι εικόνες να είναι λίγες, καθαρές, να αναφέρονται σε γνωστά και οικεία θέματα όπως: αγαπημένα παιχνίδια, ατομικά σκεύη, ρούχα, χώρος διαμονής, οι γονείς μου, ο εαυτός μου, οι φίλοι μου, τα ζώα, τα πρώτα μου γενέθλια κλπ. Όσο μεγαλώνει, προστίθενται λέξεις, έννοιες και οι εικόνες γίνονται από απλές πολύπλοκες, περίπλοκες, σύνθετες κ.ά., ώσπου να φτάσουμε στο στάδιο που να μπορεί να παρακολουθεί την πλοκή μιας απλής ιστορίας. Αργότερα θα θελήσει να ταξιδέψει στο μαγικό κόσμο των παραμυθιών.

Τα πρώτα βιβλία τα επιλέγουμε μαζί. Με το βρέφος στην αγκαλιά επισκεπτόμαστε χώρους με βιβλία: Εκθέσεις, βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία. Ανταλλάσσουμε βιβλία με παιδιά φίλων μας για να εμπλουτίζονται. Απ’ τη στιγμή που έχει ικανότητα να κρατά πράγματα, ενθαρρύνετέ το να επιλέξει τα βιβλία που θα καλύψουν και ικανοποιήσουν τις ανάγκες του: για περιέργεια, ανακάλυψη κ.ά. Στην πορεία εξηγείστε το πόσα βιβλία έχετε δυνατότητα να αγοράσετε, για να μπει στη διαδικασία της επιλογής με διάφορα κριτήρια: αισθητικά, οικονομικά κλπ.
Φυσικά πρωταγωνιστής-τρια, ήρωας-ίδα σ’ όλα αυτά θα είναι το ίδιο το παιδί. Είναι και το κυριότερο κριτήριο ότι επιλέξαμε το κατάλληλο βιβλίο στην κατάλληλη στιγμή. Τα παιδιά λειτουργούν με βιωματικό τρόπο. Ζουν το κάθε τι. «Ταξιδεύουν» π.χ. με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, επισκέπτονται χώρους άγνωστους, μαγικούς· συναντιούνται με νεράϊδες, τρώνε, κοιμούνται, χορεύουν μαζί τους.

Αναπαρασταίνουν δηλαδή την ώρα που διαδραματίζεται η ιστορία στο «χαρτί» μέσα από το παραμυθόδραμα. Τέλεια!!! Βλέπουν πράγματα που για μας είναι αόρατα, γιατί έχουν νωπή στην μνήμη τους την ικανότητα να ονειρεύονται ξυπνητά!!! Κάποτε την είχαμε και μεις οι ενήλικες. Οραματισμός. Για μια πιο ευφάνταστη και πολυεπίπεδη καθημερινότητα.

www.mammycool.gr

Είναι σπουδαίο να είσαι μπαμπάς

Τι αισθάνεται, τι καταλαβαίνει και τι αποκομίζει το παιδί από τη στενή επαφή του με τον μπαμπά, καθώς μεγαλώνει; Η συμβολή του μπαμπά στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού επηρεάζει την αυτοπεποίθηση, την κοινωνικότητα και τον συναισθηματικό του κόσμο. Καθώς το παιδί μεγαλώνει, η σχέση του με τον μπαμπά διαμορφώνει την αυτοεικόνα και τη σεξουαλική του ταυτότητα.

Από νεογέννητο ως 3 ετών
- Η περιποίηση και η φροντίδα που λαμβάνει το μωρό από τον μπαμπά, το τάισμα, το μπανάκι, αλλά και το παιχνίδι που θα κάνουν, έχουν πολύ θετική επίδραση στο βρέφος το οποίο αρχίζει και αντιλαμβάνεται το ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή του και κάποιος άλλος εκτός από την μαμά. Αυτό του δίνει σιγουριά και βάζει τις βάσεις για την αυριανή αυτοπεποίθηση του παιδιού.
- Η επαφή του βρέφους με τον πατέρα τροφοδοτεί το πρώτο με στοιχεία που, μέσω της διαδικασίας της μίμησης, θα λάβει, θα επεξεργαστεί, θα εμπεδώσει και θα επαναλάβει.
- Το βρέφος καλλιεργεί τα συναισθήματά του και ωριμάζει συναισθηματικά μέσα από την επαφή με τον μπαμπά. Η διαφορετική επαφή που θα έχει με τον πατέρα, σε σχέση με την μητέρα, θα το τροφοδοτήσει με διαφορετικά ψυχικά ερεθίσματα, συντελώντας στην ωρίμανσή του.
- Η συνεργασία των δυο γονέων για την φροντίδα και το μεγάλωμα του μωρού είναι κάτι που το παιδί μπορεί να μην αντιλαμβάνεται σε πρώτο επίπεδο, όμως το μήνυμα της καλής σχέσης, της σχέσης υποστήριξης, κατανόησης και αγάπης που συνδέει τους δυο γονείς, σίγουρα γίνεται αντιληπτό από το βρέφος, προσφέροντάς του μόνο οφέλη.
- Το μωρό αναπτύσσει μεγαλώνοντας έναν κώδικα επικοινωνίας με τη μαμά του η οποία καταλαβαίνει τις λεξούλες που λέει και ικανοποιεί άμεσα τις επιθυμίες του. Η επαφή του μωρού με τον πατέρα που δεν είναι το ίδιο εξοικειωμένος με τη «γλώσσα» του, αναγκάζει το μωρό να εξελιχθεί και να βρει τρόπους επικοινωνίας προκειμένου να γίνει κατανοητό. Γι αυτό οι ειδικοί συνιστούν οι μαμάδες να αφήνουν τα μωρά μόνα με τον μπαμπά τους.

Νηπιακή ηλικία 3-6
- Το παιδί αυτής της ηλικίας έχει πια καταλάβει καλά ότι εκτός από την μαμά, υπάρχει και ο μπαμπάς στην καθημερινότητά του. Η επαφή των δυο γίνεται πιο ουσιαστική και πιο άμεση, άρα και τα οφέλη πιο αισθητά, πιο σημαντικά.
- Το παιδί αρχίζει και διαμορφώνει τη σεξουαλική του ταυτότητα, άρα η επαφή με τον πατέρα θα το βοηθήσει να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του και το φύλο του (μέσω της ταύτισης, αν είναι αγόρι, με την κατανόηση της διαφορετικότητας, αν είναι κορίτσι).
- Ο πατέρας θα ασχοληθεί με το παιχνίδι, την κίνηση, την άσκηση του παιδιού βοηθώντας το να κατακτήσει και να εξελίξει τις κινητικές του δεξιότητες. 

www.babyspace.gr

Τύποι ανάποδων παιδικών καθισμάτων

Πριν αναλύσω τους δύο τύπους ανάποδων καθισμάτων, πρέπει να επισημάνω ότι μιλάμε για καθίσματα που αφορούν στην παρατεταμένη χρήση ανάποδου καθίσματος (extended rear facing) αφού υποχρεωτικά, τουλάχιστον μέχρι τα 9 κιλά, τα μωρά πρέπει να κοιτούν ανάποδα. Μέχρι δε τα 13 κιλά, οι γονείς έχουν τη δυνατότητα να κρατήσουν τα παιδιά τους ανάποδα στο πρώτο κάθισμα που ανήκει στο γκρουπ 0/0+ (0-13 κιλά).
Κατόπιν υπάρχουν δύο βασικοί τύποι ανάποδων παιδικών καθισμάτων. Αυτά που είναι μόνο ανάποδα και τα συνδυαστικά καθίσματα (combi) που εκτός από ανάποδα επιτρέπουν και την τοποθέτηση και με μπροστινή φορά όταν το παιδί μεγαλώσει.
Μόνο με ανάποδη φορά: Αυτά τα καθίσματα είναι μόνο για ανάποδη τοποθέτηση. Ακόμα και αν δε μας αρέσει, κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσουμε τα παιδιά σε μπροστινή φορά. Η ηλικία αυτή διαφέρει και είναι από 3-5 ετών στη Σουηδία, 9-12 μηνών στη Γερμανία και 12-15 μηνών στις ΗΠΑ. Τυπικά ανάποδα καθίσματα πολύ διαδεδομένα στη Σουηδία είναι τα Britax Hi-Way, Maxi-Cosi Mobi και το BeSafe IziKid X3.
Αυτά τα καθίσματα συνήθως επιτρέπουν χρήση με ανάποδη φορά μέχρι περίπου 4 ετών. Μετά και μέχρι την ηλικία των 12 ετών, θα χρησιμοποιήσουμε ένα κάθισμα τύπου booster με πλάτη που θα κοιτά μπροστά.
Συνδυαστικά καθίσματα (combi): Αυτά τα καθίσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ανάποδη φορά στην αρχή και μετά με μπροστινή είτε με ζώνη του καθίσματος ή με τη ζώνη του αυτοκινήτου (σαν κάθισμα τύπου booster με πλάτη). Ο προσδιορισμός συνδυαστικό σημαίνει ότι μπορεί να συνδυάσει την ανάποδη με την μπροστινή τοποθέτηση.
Τυπικά συνδυαστικά καθίσματα στη Σουηδία είναι τα Britax Multi Tech, Britax Two-Way, Brio Zento και Besafe iZi Combi X3.

 

http://anapodakathismata.blogspot.com/

Πόσες ώρες τηλεόραση να βλέπει το παιδί μου;

Σχεδόν μέσα σε κάθε σπίτι υπάρχει -σε περίοπτη θέση- τουλάχιστον μία συσκευή τηλεόρασης, η οποία λειτουργεί ανάλογα με το καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας, τις συνήθειες και τα γούστα της, για κάποιο μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Tα παιδιά συμμετέχουν στην τηλεθέαση με το δικό τους ρυθμό και τις δικές τους προτιμήσεις. H τηλεόραση αποτελεί γι’ αυτά, από τις πολύ μικρές ηλικίες, πόλο έλξης. Tα παιδιά ξέρουν ότι σχεδόν πάντα, αν ανοίξουν την τηλεόραση, θα βρουν ένταση, δράση, συγκίνηση, διασκέδαση, συντροφιά. Aυτό ακριβώς κάνει τους γονείς έξαλλους: «Eίναι η εύκολη λύση», «βλέπουν τηλεόραση μόνον από τεμπελιά», διαμαρτύρονται οι περισσότεροι. Eίναι όμως πράγματι μόνον αυτό; Σε έρευνες που έχουν γίνει, στις οποίες ερωτήθηκαν παιδιά διαφόρων ηλικιών σχετικά με το τι τα ελκύει σε τηλεοπτικές εκπομπές, διαπιστώθηκε ότι αυτά ξέρουν αρκετά καλά τι θέλουν και έχουν αξιώσεις από τα προγράμματα που παρακολουθούν.


●Tα παιδιά θέλουν ήρωες, φιγούρες-πρότυπα που μπορούν να υπερνικούν όρια τόπου και χρόνου, λογική και τάξη, να αναποδογυρίζουν την πραγματικότητα, να χρησιμοποιούν το θάρρος, τη δύναμη, την ευστροφία και τη φαντασία τους και να τα βάζουν με μεγαλύτερους και δυνατότερους. Αγαπητές στα παιδιά είναι και οι φιγούρες που έχουν παιδικές αδυναμίες, ενώ είναι ταυτόχρονα συμπαθητικές και χαριτωμένες. Tα παιδιά έχουν ανάγκη από τέτοιους «παντοδύναμους φίλους», που τα βοηθούν να ξεπερνούν την «αδυναμία» της δικής τους ηλικίας και θέσης.
●Σημαντικός παράγοντας είναι ο συνδυασμός εικόνας και ήχου. Ως το δέκατο έτος της ηλικίας τους, οπότε ολοκληρώνεται η οπτική αντίληψη, η ακοή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το τι «αποκομίζουν» τα παιδιά από αυτό που παρακολουθούν, επειδή τα ακουστικά ερεθίσματα έχουν πολύ πιο άμεσο συναισθηματικό αντίκτυπο. Έτσι, λοιπόν, κάτι που συχνά δεν υποψιαζόμαστε οι μεγάλοι, εκτός από την εικόνα, είναι και οι ήχοι που κάνουν τα παιδιά να αξιολογούν ένα τηλεοπτικό θέαμα ως ενδιαφέρον ή βαρετό.

Tα παιδιά έχουν ανάγκη από «παντοδύναμους φίλους»

4 ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΚΑΚΗ» ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Πέρα όμως από τις «απαιτήσεις» των παιδιών από αυτό που θέλουν και το πώς θέλουν να βλέπουν τηλεόραση, υπάρχουν ορισμένες «κατηγορίες-καραμέλες» εναντίον της τηλεόρασης, οι οποίες εξαπολύονται κάθε φορά που αναζητείται ένοχος για ό,τι δεν πάει καλά με τα παιδιά μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο, στην κοινωνία. Ίσως θα βοηθούσε να δούμε τα πράγματα από κοντά και να προσπαθήσουμε να απενοχοποιήσουμε λίγο την τηλεόραση, όχι βέβαια για να τη βάλουμε πιο πολύ μέσα στη ζωή των παιδιών μας, αλλά για να αναγνωρίσουμε το μέρος της δικής μας ευθύνης και να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά την «απειλή» της μικρής οθόνης.
1.«Tα παιδιά είναι σκλάβοι της τηλεόρασης». Eίναι αλήθεια ότι η τηλεόραση, όπως και όλα τα άλλα οπτικοακουστικά μέσα που προσφέρουν έστω και παθητικά εναλλαγή και δράση, ασκούν μεγάλη έλξη πάνω στα παιδιά. Δύσκολα όμως ένα ψυχοκοινωνικά υγιές παιδί θα εγκατέλειπε το παιχνίδι με τους φίλους του για να «κολλήσει» στην τηλεόραση. H τηλεόραση ελκύει ένα παιδί που μία ολόκληρη μέρα (και συχνά πολλές μέρες συνέχεια) είναι μόνο του σε ένα σπίτι, χωρίς το παραμικρό μυστήριο, και πρέπει να παίζει ήσυχα, να μην πολυενοχλεί.
2.«Mόλις έρθει σπίτι, πηγαίνει κατευθείαν στην τηλεόραση, σαν μαγνητισμένο». Tα παιδιά αντιγράφουν συμπεριφορές. Aυτό θα μπορούσε να είναι μία πιθανή εξήγηση. Όταν βλέπουν τους γονείς να ανοίγουν την τηλεόραση μόλις μπουν στο σπίτι, είναι πολύ φυσικό να το κάνουν και αυτά. Πέρα όμως από τη μίμηση, έχουν εξίσου την ανάγκη να χαλαρώσουν, να «ξεφύγουν» και καμιά φορά να κλειστούν στον εαυτό τους, να αποφύγουν για λίγο τις ερωτήσεις της μητέρας τους, που πολλές φορές είναι ενοχλητικές και αδιάκριτες· ακριβώς όπως οι γονείς, γυρνώντας από τη δουλειά, πολλές φορές θα ήθελαν να τους «καταπιεί για λίγο η γη» για να συνέλθουν και να χαλαρώσουν.
3.«H τηλεόραση ταράζει πολύ τα παιδιά». Eίναι αλήθεια ότι πολλά παιδιά ταράζονται από κάτι που είδαν στην τηλεόραση, αναπτύσσουν φόβους και ευαισθησίες, που κάνουν καιρό να τα αποβάλουν, έχουν εφιάλτες και είναι ευερέθιστα. Tο θέμα όμως αυτό είναι πιο σύνθετο από όσο φαίνεται. O φόβος είναι ένα συναίσθημα που συνδέεται άρρηκτα με την παιδική ηλικία και έχει να κάνει με τη σταδιακή «κατάκτηση» του κόσμου από τα παιδιά, με την επίγνωση των περιορισμένων τους δυνατοτήτων, το μαγικό και όχι λογικό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα πράγματα γύρω τους. Oι μύθοι, τα παραμύθια (τα οποία συνήθως βρίθουν από τρομακτικές σκηνές) και τώρα η τηλεόραση προσφέρουν το αντικείμενο, το μέσο με το οποίο εκφράζονται οι φόβοι που αντιμετωπίζει κάθε παιδί στη διαδικασία ωρίμανσής του. Tο παιδί περνάει αναπόφευκτα από πολλές φάσεις φόβου, και όχι σπάνια αποζητεί και επιδιώκει το ίδιο την ένταση και το φόβο (μήπως θυμάται κανείς το κρυφτό στο σκοτεινό σπίτι;). Aυτό που χρειάζεται το παιδί για να ξεπεράσει τους φόβους του είναι στήριξη από τους γονείς, κατανόηση, ώθηση προς περισσότερη αυτονομία όσο μεγαλώνει και βέβαια προστασία. Δεν αρκεί όμως να απαγορέψουμε στο παιδί να βλέπει κάτι που εμείς θεωρούμε φοβιστικό και ακατάλληλο, γιατί έχει αποδειχθεί ότι τα παιδιά μπορούν να βλέπουν χωρίς την παραμικρή ανησυχία σκηνές που στα μάτια μας φαντάζουν τρομακτικές, ενώ μπορεί να τρέμουν από φόβο και ένταση σε ένα έργο που το θεωρήσαμε κατάλληλο, παιδικό και ακίνδυνο. Θα ήταν καλό -και αυτό ισχύει πιο πολύ όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά- να είμαστε πιο κοντά στα παιδιά, να έχουμε τη ματιά μας επάνω τους όταν βλέπουν τηλεόραση και να παρακολουθούμε τις αντιδράσεις τους. Tα παιδιά πολλές φορές έχουν τρόπους να ξεφεύγουν από την ένταση: σηκώνονται, φεύγουν για λίγο και ξανάρχονται όταν δεν αντέχουν, κινούνται, φωνάζουν. Aυτός είναι ο δικός τους τρόπος να αντιμετωπίζουν ό,τι βλέπουν και σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να τα αναγκάζουμε να κάθονται ήσυχα και ακίνητα μπροστά στην τηλεόραση.
4.«H τηλεόραση κάνει τα παιδιά επιθετικά, αυξάνει τη βία και την εγκληματικότητα». Aυτή είναι μία πολύ απλουστευμένη, αφελής και αβασάνιστη άποψη. Δεν αρκεί να δει ένα παιδί βίαιες σκηνές στην τηλεόραση για να τις μιμηθεί και στην πραγματικότητα, γιατί τα συναισθήματα που προκαλούν και εντείνουν την επιθετικότητα δεν γεννιούνται με τη μίμηση. Ένα παιδί που είδε, π.χ., το «Pάμπο», θα αναπλάσει παρόμοιες σκηνές παίζοντας, είτε μόνο του, γρονθοκοπώντας τον αέρα, είτε με τους φίλους του, όταν παίζουν πόλεμο. Tα πολεμικά παιχνίδια όμως υπήρχαν και πριν την τηλεόραση. Aντίθετα με αυτό που θα θέλαμε ίσως να πιστεύουμε, τα παιδιά δεν είναι μικρά «αγγελούδια», αλλά έχουν μια «υγιή» επιθετικότητα, την οποία διοχετεύουν όταν παίζουν. Θα πρέπει όμως να αναλογιστούμε αν και η καθημερινή πραγματικότητα των παιδιών, με τους υπεραγχωμένους γονείς, το μάλλον αφιλόξενο και ανταγωνιστικό σχολείο, το γεμάτο απειλές περιβάλλον, ευνοεί την ανάπτυξη ειρηνικής συμπεριφοράς στα παιδιά.

Tα παιδιά συχνά επιδιώκουν την ένταση και το φόβο

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ίσως λοιπόν, απενοχοποιώντας την τηλεόραση, να αναγνωρίσουμε πιο καθαρά τι αναζητούν τα παιδιά στις διάφορες εκπομπές και να τα βοηθήσουμε πιο ουσιαστικά να μη γίνονται «τηλεοπτικά θύματα». Aυτό μπορεί να γίνει:
• Aναγνωρίζοντας και υποστηρίζοντας τα παιδιά στην ικανοποίηση των ζωτικών τους αναγκών για παιχνίδι, κίνηση, ερεθίσματα των αισθήσεων, αυτονομία, συνομήλικη συντροφιά.
• Kάνοντας την τηλεόραση περισσότερο κοινή υπόθεση, βλέποντας πότε-πότε αυτά που βλέπουν, χωρίς γκρίνια και υποτιμητικά σχόλια («τι βλακείες είναι αυτές που βλέπεις πάλι»).
• Bάζοντας σαφή και σταθερά όρια σχετικά με το τι και πόσο μπορούν να βλέπουν σύμφωνα με την ηλικία τους, τις συνήθειες και τις αρχές της οικογένειας, εξηγώντας τα, και φυσικά δίνοντας το παράδειγμα με τη συμπεριφορά μας.
• Φροντίζοντας ώστε οι συνθήκες «τηλεθέασης» του παιδιού να είναι τέτοιες που να του επιτρέπουν να εκτονωθεί ή να «διαφύγει», όποτε το χρειάζεται. Aυτό γίνεται, π.χ., με το να βλέπει όσο το δυνατόν λιγότερο τηλεόραση μόνο του (ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες), και ακόμα καλύτερα με άλλα παιδιά, με το να μπορεί να κινείται, να φωνάζει, να την κλείνει όταν «δεν αντέχει».

Τα παιδιά έχουν μια «υγιή» επιθετικότητα την οποία διοχετεύουν όταν παίζουν

Η κ. Λουίζα Βογιατζή είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.
www.vita.gr

Διατροφή για παιδιά 2 έως 5 ετών

Γράφει: Δημητρούλης Εμμανουήλ MSc, Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος

Οι παρακάτω προτάσεις για υγιεινές διατροφικές επιλογές αφορούν παιδιά ηλικίας 2 έως 5 ετών και βασίζονται στις συστάσεις του Αμερικάνικου Συλλόγου Διατροφής.

Ψωμί, δημητριακά, ρύζι και ζυμαρικά (τουλάχιστον 4-5 μερίδες/ ημέρα)

Ισοδυναμίες για 1 μερίδα:
1 φέτα ψωμί σικάλεως ή ολικής αλέσεως
¾ κούπας δημητριακά πρωινού χωρίς προσθήκη ζάχαρης
1/3 κούπας μαγειρεμένο ρύζι ή μακαρόνια
3 κράκερς σικάλεως ή ολικής αλέσεως
Άλλες καλές επιλογές: καλαμποκόψωμο, κουλούρι Θεσσαλονίκης, μπισκότα με φυτικές ίνες (τύπου Digestive), ριζογκοφρέτες, κριτσίνια ολικής αλέσεως

Λαχανικά (τουλάχιστον 2 μερίδες/ ημέρα)

Ισοδυναμίες για 1 μερίδα:
½ κούπα βρασμένα λαχανικά
1 κούπα ωμά λαχανικά
Καλές επιλογές: μαρούλι, λάχανο, σπαρράγια, μπρόκολο, καρότο, καλαμπόκι, κουνουπίδι, πιπεριές, πράσινα φασολάκια, ντομάτα, κολοκύθι

Φρούτα (τουλάχιστον 2 μερίδες/ ημέρα)

Ισοδυναμίες για 1 μερίδα:
1 φρούτο
½ ψημένο φρούτο
½ κούπα φρέσκος φυσικός χυμός φρούτων
Καλές επιλογές: μήλο, ροδάκινο, μπανάνα, ακτινίδιο, grapefruit, νεκταρίνι, πορτοκάλι, μανταρίνι, φράουλες, καρπούζι

Γαλακτοκομικά (3-4 μερίδες/ ημέρα)

Ισοδυναμίες για 1 μερίδα:
3/4 κούπας γάλα
25 γρ. τυρί χαμηλό σε λιπαρά
¾ κούπας γιαούρτι χαμηλό σε λιπαρά

Κρέας, ψάρι, πουλερικά και όσπρια (2-3 μερίδες/ ημέρα)

Ισοδυναμίες για 1 μερίδα:
45 γρ. κρέας ή πουλερικά ή ψάρια χαμηλά σε λιπαρά
1 αυγό
¼ κούπας φασόλια μαγειρεμένα
1/3 κούπας φακές
Άλλες καλές επιλογές: αρακάς, ρεβίθια, βραστή γαλοπούλα, οστρακοειδή

Διαιτητικό Λίπος

Παιδιά ηλικίας κάτω από 2 ετών χρειάζονται καθημερινή πρόσληψη λίπους της τάξεως του 50% της ημερήσιας πρόσληψης θερμίδων, προκειμένου να επιτευχθεί σωστή σωματική και εγκεφαλική ανάπτυξη. Μόλις τα παιδιά κλείσουν τα 2 έτη ηλικίας η καθημερινή πρόσληψη πρέπει να περιορίζεται στο 30% της συνολικής καθημερινής ενεργειακής πρόσληψης. Πώς επιτυγχάνεται ορθώς αυτή η μείωση της πρόσληψης διαιτητικού λίπους;

• Αντικαταστήστε το πλήρες γάλα με γάλα χαμηλό σε λιπαρά
• Μείωση της κατανάλωσης του κόκκινου κρέατος και αύξηση της κατανάλωσης πουλερικών και ψαριών
• Αφαίρεση της πέτσας από τα πουλερικά και του ορατού λίπους από τα κρεατικά
• Μείωση χρήσης βουτύρου και μαργαρίνης
• Παρασκευή φαγητών με μεθόδους που μειώνουν την πρόσληψη λίπους. Βράσιμο, τηγάνισμα σε αντικολλητικό σκεύος χωρίς λάδι, ψήσιμο στο γκριλ ή στη σχάρα
• Αύξηση της πρόσληψης τροφίμων υψηλών σε φυτικές ίνες όπως αμυλούχα ολικής αλέσεως ή σικάλεως, δημητριακά, όσπρια, φρούτα και λαχανικά

Φυτικές Ίνες

Μετά την ηλικία των 3 ετών, οι φυτικές ίνες παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατροφή των παιδιών. Είναι εξέχουσας σημασίας, σε αυτές τις ευαίσθητες ηλικίες τα παιδιά να μάθουν να καταναλώνουν φρούτα και λαχανικά στις συνιστώμενες μερίδες σε καθημερινή βάση, καθώς έχει αποδειχθεί από μελέτες ότι παιδιά που προσλαμβάνουν σωστές ποσότητες φυτικών ινών τείνουν να παρουσιάζουν μειωμένο κίνδυνο για εμφάνιση καρδιαγγειακών και άλλων χρόνιων παθήσεων αργότερα στην ενήλικη ζωή.

Προσθέστε φυτικές ίνες στα γεύματα των παιδιών με σαλάτες σε καθημερινή βάση και ψωμί και φρυγανιές σικάλεως στα πρωινά και στα ενδιάμεσα γεύματα. Απαραιτήτως να μαγειρεύονται όσπρια 1-2 φορές την εβδομάδα. Προσοχή χρειάζεται καθώς η υπερβολική ποσότητα φυτικών ινών μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές διαταραχές και αέρια, ενώ μπορεί και να εμποδίζει την απορρόφηση άλλων πολύτιμων βιταμινών και μετάλλων.

Πρόσληψη Ασβεστίου

Το ασβέστιο αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά θρεπικά συστατικά σε παιδιά ηλικίας 2-5 ετών. Η επίτευξη της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης ασβεστίου εξασφαλίζει τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού. Παιδιά ηλικίας 1-3 ετών χρειάζονται 500 mg ασβεστίου την ημέρα, ενώ παιδιά ηλικίας 4-8 ετών χρειάζονται 800 mg ασβεστίου την ημέρα. Καλές πηγές ασβεστίου είναι τα παρακάτω τρόφιμα:

• Γάλα χαμηλό σε λιπαρά
• Γιαούρτι χαμηλό σε λιπαρά
• Τυριά χαμηλά σε λιπαρά
• Σολομός
• Χυμοί φρούτων εμπλουτισμένοι με ασβέστιο
• Παγωτό σε μικρές ποσότητες

http://www.iatronet.gr

Γιατί μπαμπά: Απαντήσεις στις παιδικές ερωτήσεις

της Ηρώς Κουνάδη

«Μπαμπά, τι είναι κομμουνιστής;». «Κομμουνιστής παιδί μου είναι αυτός που νοιάζεται για τους άλλους». Παύση. «Α, η θεία η Νότα ας πούμε (που κοιτάζει συνέχεια από το παράθυρο τι κάνουμε) είναι κομμουνίστρια». Ξεκαρδισμένη μαμά. «Όχι, όχι. Όταν λέμε νοιάζεται για τους άλλους, εννοούμε ότι θέλει να είναι όλοι καλά, να μην είναι κανείς φτωχός, να μην πεινάει κανένας». Παύση. «Μα αυτό είναι καλό». Ναι. «Τότε γιατί λέμε παλιοκουμμούνι;». Αληθινή ιστορία.
Το τι και πώς πρέπει να απαντάμε στις ερωτήσεις των παιδιών είναι ίσως το μεγαλύτερο, και πιο πολύπλευρο, από τα θέματα που έχουν να κάνουν με την ανατροφή τους. Ανάμεσα στις πιο απλές ερωτήσεις («πώς γίνονται τα παιδιά;») και τις πιο σύνθετες («τι είναι κομμουνιστής;») παρεμβάλλεται ένας ωκεανός γονεϊκών αποριών: λέμε την ωμή αλήθεια; Τη διανθίζουμε με στοιχεία παραμυθιού, για να είναι περισσότερο κατανοητή; Μέχρι ποια ηλικία είναι υγιές το παιδί να πιστεύει σε παραμύθια; Αναλύουμε το θέμα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας; Κι αν ρωτήσει κάτι που δεν ξέρουμε;

«Ασφαλής» απάντηση σε όλα αυτά δεν υπάρχει. Η κάθε ερώτηση είναι διαφορετική, ακριβώς όπως διαφορετικό είναι κάθε παιδί. Ένας γενικός κανόνας λέει, κατ’ αρχάς, ότι οι απαντήσεις σε μια συγκεκριμένη ερώτηση διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. «Ως βασικό κανόνα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν πρέπει η απάντησή μας να περιλαμβάνει λεπτομέρειες που δε χρειάζεται το παιδί», επισημαίνει ο ψυχολόγος Παύλος Μεταξάς.

Απλά (;) πράγματα Ας ξεκινήσουμε με την ερώτηση «πώς γίνονται τα παιδιά». Ένα πολύ μικρό παιδί που θα ακούσει την απάντηση «τα παιδιά γίνονται από τον μπαμπά και την μαμά» μπορεί να μη ρωτήσει λεπτομέρειες. «Το παιδί κάνει μια πρώτη ερώτηση. Αυτό που έχει σημασία είναι, αφού απαντήσουμε απλά στην ερώτησή του, το πώς θα κάνει, και εάν κάνει, την επόμενη» εξηγεί ο κ. Μεταξάς.

Απαντάμε πάντα ανάλογα με την ερώτηση, δίνοντας την απλούστερη δυνατή απάντηση. Αν ρωτήσει, για παράδειγμα, «δηλαδή;» του εξηγούμε ότι για κάθε γέννηση, είτε αφορά τους ανθρώπους είτε τα ζωάκια, ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό πρέπει να ενωθούν για να μπορέσει να γίνει ένα παιδάκι. Αν συνεχίσει «και πώς ενώνονται;» απαντάμε ότι χρησιμοποιούν τα γεννητικά τους όργανα. Αν ρωτήσει «τι είναι τα γεννητικά όργανα;» του εξηγούμε, και πάει λέγοντας.

«Είναι βασικό να μην αρχίζουμε, με την αφορμή της ερώτησης, να κάνουμε ολόκληρο μάθημα κάθε φορά στο παιδί» τονίζει ο κ. Μεταξάς, «διότι ο τρόπος με τον οποίο επεξεργάζεται την πληροφορία αντιστοιχεί στην ακρίβεια της απάντησής μας. Άλλωστε, αυτό που ρωτάει κάθε φορά το παιδί είναι αυτό που θέλει να καταλάβει. Αν μπορούσε να επεξεργαστεί πιο σύνθετο θέμα θα έκανε πιο σύνθετη ερώτηση. Απαντάμε, λοιπόν, με ακρίβεια, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, και προχωράμε ανάλογα με τις ερωτήσεις που συνεχίζει να κάνει, προσέχοντας πάντα να δίνουμε σωστές απαντήσεις».

Φωτεινός παντογνώστης Και τι γίνεται με τις ερωτήσεις των οποίων δεν κατέχουμε τις σωστές απαντήσεις; Είναι προτιμότερο να πούμε στο παιδί ότι δεν ξέρουμε, για παράδειγμα, γιατί είναι μπλε ο ουρανός, ή γιατί βλέπουμε χρώματα, από το να εφεύρουμε μια απλοϊκή απάντηση, που ενδέχεται να είναι λάθος;

«Πάντοτε είναι καλύτερο το "δεν ξέρω"» λέει ο κ. Μεταξάς. «Στην αρχή τα παιδιά θεωρούν τους γονείς τους πάνσοφους, πράγμα που μέχρι τον τέταρτο χρόνο είναι ανάγκη τους, νιώθουν ασφαλή έτσι. Καθώς μεγαλώνουν, όμως, έχει σημασία να μην παριστάνουμε τους πάνσοφους. Κι είναι επίσης σημαντικό για την εκπαίδευσή τους, για να αγαπήσουν τη γνώση που ζητούν, να ανοίξουμε την εγκυκλοπαίδεια, ή ένα βιβλίο, και να διαβάσουμε μαζί. Να δείξουμε, δηλαδή, στο παιδί ότι αυτό που ρωτά θέλουμε κι εμείς να το μάθουμε.

Ακόμη και ερωτήσεις που μοιάζουν απλές, ενδέχεται να είναι εξαιρετικά σύνθετες. Το «γιατί βλέπουμε χρώματα;» για παράδειγμα, πρέπει να ξέρεις πολύ καλά Φυσική για να το ...........
απαντήσεις. Σε τέτοιες ερωτήσεις, θα πρέπει είτε να γνωρίζεις πολύ καλά το θέμα ώστε να μπορείς να το απλοποιήσεις για να απαντήσεις στο παιδί, είτε να του πεις «δεν ξέρω, έλα να το ψάξουμε».

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε…
Πόσο απλούστερα θα ήταν τα πράγματα, αν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το σαιξπηρικό απόφθεγμα για να απαντήσουμε σε ένα πεντάχρονο παιδί που ρωτά αν υπάρχει Άι-Βασίλης. Θα είχαμε γλιτώσει το αιώνιο δίλημμα, να του διαλύσω το μύθο, και να το προσγειώσω απότομα από τόσο νωρίς στην πεζή πραγματικότητα, ή να του πω ψέματα;

«Η πίστη στα υπερφυσικά πράγματα είναι φυσική ανάγκη για το παιδί» επισημαίνει ο κ. Μεταξάς. «Καθώς μεγαλώνει κι ανακαλύπτει ότι οι γονείς του δεν είναι πάνσοφοι και παντοδύναμοι, πρέπει, για να συνεχίσει να αισθάνεται ασφαλές, να τους αντικαταστήσει με κάτι άλλο, κάτι που να μην μπορεί να πέσει από τον θρόνο του. Πλάσματα όπως ο Άι-Βασίλης ή οι νεράιδες μπορούν να παίξουν αυτόν το ρόλο. Καλό είναι, λοιπόν, να μην καταρρίψουμε νωρίς αυτόν τον μύθο.

Δε χρειάζεται, βέβαια, να πούμε ψέματα στο παιδί, επιβεβαιώνοντας κάτι που δεν πιστεύουμε. Μπορούμε να παίξουμε με τις λέξεις, λέγοντας ότι «ο Άι-Βασίλης είναι ένας μπαμπάς που μπορεί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες των παιδιών την περίοδο των γιορτών, συμβολίζει όλους τους γονείς μαζί». Σε ένα μεγαλύτερο παιδί μπορούμε να πούμε ακόμα και ότι «υπάρχει, αφού το πιστεύεις». Γενικώς, όσο μεγαλώνει το παιδί πλησιάζουμε όλο και περισσότερο στην αλήθεια όπως την ξέρουμε εμείς. Είναι, όμως, σημαντικό αρχικά να καλλιεργούμε τη φαντασία του παιδιού. Αν του τα κάνουμε όλα πεζά δεν το βοηθάμε» καταλήγει.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα
«Μπαμπά, πού πήγε η γιαγιά;». Οι περισσότεροι γονείς απαντούν ότι πήγε στον ουρανό, έγινε άγγελος ή κάτι σχετικό, και τα περισσότερα παιδιά δεν ζητούν περαιτέρω διευκρινήσεις. «Τα παιδιά μέχρι τα 10 τους δεν αντιμετωπίζουν τον θάνατο σαν κάτι οριστικό. Η αίσθηση που έχει ένα μικρό παιδί είναι ότι φεύγεις από δω και πας κάπου αλλού, απλώς δε σε βλέπει» εξηγεί ο κ. Μεταξάς. «Αν ρωτήσουν κάτι σαν "τι γίνεται όταν πεθαίνουμε;" αυτό θα είναι γύρω στα 11-12 χρόνια τους, οπότε αρχίζουν να ανησυχούν για τον δικό τους θάνατο. Η απάντηση που θα τους δώσουμε εξαρτάται πάντα από την ερώτηση που θα μας κάνουν. Εάν, βέβαια, μας κάνουν, διότι αυτό το άγχος σπάνια εκφράζεται υπό τη μορφή ερώτησης προς τον γονιό».

Όσο για την απάντηση, αυτή σαφώς και δεν θα είναι ξεκάθαρη ή οριστική, διότι, κακά τα ψέματα, κανείς μας δεν την ξέρει. «Για να ξεπεράσει το παιδί το άγχος του θανάτου, πολύ σημαντικότερο από το να το συζητήσει, είναι να βλέπει τους γονείς του σχετικά ευτυχισμένους, ικανοποιημένους από τη ζωή τους. Αυτό είναι το καλύτερο αντίδοτο κατά του άγχους του θανάτου, ο οποίος φαντάζει επικίνδυνος όταν δεν μπορείς να ευχαριστηθείς τη ζωή. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια οικογένεια στην οποία υπάρχει ευχαρίστηση της ζωής, μπορεί να αντέξει την ιδέα του θανάτου, χωρίς να χρειάζεται να φτιάχνει στο μυαλό του φανταστικά πλάσματα που θα το στηρίξουν».

in2life.gr

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ http://exypno.blogspot.com/

Πρωτάκι; Οδηγός προετοιμασίας!

Σε λίγες μέρες τα σχολεία ανοίγουν. Γι’ αυτό οργανωθείτε και βοηθήστε το μικρό σας να κάνει ένα δυνατό ξεκίνημα. 2 εβδομάδες πριν Σταδιακή προσαρμογή στη ρουτίνα του ύπνου Αρχίστε να βάζετε το παιδί κάθε μέρα μερικά λεπτά πιο νωρίς για ύπνο, έτσι ώστε να εξασφαλίζει τις 9 με 10 ώρες ύπνου που συνήθως χρειάζεται μέχρι την ώρα που θα πρέπει να ξυπνά το πρωί όταν θα ξεκινήσει το σχολείο. Σε λίγες μέρες το βιολογικό του ρολόι θα έχει ρυθμιστεί. Αναζητήστε γνώριμα πρόσωπα Λίγο πριν ξεκινήσετε το σχολείο, φροντίστε να ενισχύσετε την επαφή με παιδάκια που ξέρετε ότι θα πάνε στο ίδιο σχολείο με το δικό σας. Μπορείτε να καλέσετε στο σπίτι για παιχνίδι κάποιο απ’ αυτά, έτσι ώστε να ενισχύσετε το δεσμό μεταξύ τους. Σίγουρα θα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για το παιδί την ώρα που θα βρεθεί στο προαύλιο του σχολείου να αντικρύσει γνώριμα πρόσωπα! Η αγορά των σχολικών ειδών Τα σχολικά είδη κάνουν την εμφάνισή τους στα καταστήματα πριν ανοίξουν τα σχολεία. Διαλέξτε μαζί με το παιδί από τώρα κάποια είδη όπως την τσάντα του, την κασετίνα, το παγουρίνο ή το κουτί του φαγητού, αντί να τα πάρετε όλα αργότερα, όταν η πίεση του χρόνου θα είναι αυξημένη. Ωστόσο, αποφύγετε να ψωνίσετε τα υπόλοιπα σχολικά είδη. Είναι καλύτερα να περιμένετε να πάρετε τη λίστα του σχολείου. Εξάσκηση! Το παιδί σας πριν ξεκινήσει το σχολείο θα πρέπει να ξέρει πώς: Να ανοίγει και να κλείνει την τσάντα του. Να ανοίγει και να κλείνει το κουτί που θα του βάζετε το κολατσιό του. Να ανοίγει και να κλείνει το μπουκάλι ή το παγουρίνο του. Να ανεβάζει και να κατεβάζει τα ρούχα του, όταν πηγαίνει στην τουαλέτα καθώς επίσης και να σκουπίζεται σωστά. Να μην ξεχνά να πλένει τα χέρια του μετά. Να κρεμάει το μπουφάν του σε μια χαμηλή κρεμάστρα. 1 εβδομάδα πριν Εισαγωγή στις νέες συνήθειες Αντί να ξυπνήσετε μια μέρα πανικόβλητη φωνάζοντας ντύσου, πλύσου, χτενίσου, προτιμήστε να ξεκινήσετε να ξυπνάτε το παιδί όλο και πιο νωρίς το πρωί, καθιερώνοντας συνήθειες όπως να πλένεται και να ντύνεται μόλις σηκωθεί και να παίρνετε όλοι μαζί πρωινό. Επίσκεψη στο σχολείο Καλό είναι να γνωρίσει το παιδί το/τη δάσκαλο/α του και να εξοικειωθεί με το περιβάλλον. Περπατήστε μαζί μέσα στο κτίριο. Δώστε έμφαση στους χώρους όπου θα πραγματοποιούνται ευχάριστες δραστηριότητες που πιθανόν αρέσουν στο παιδί. Πχ πείτε «εδώ θα παίζετε θέατρο, εδώ θα κάνετε γυμναστική, εδώ θα ζωγραφίζετε.» Δείξτε του πού είναι οι τουαλέτες. Δείξτε του ακόμα πού θα το περιμένετε όταν θα έρχεστε να το πάρετε. Εξοικείωση με το λεωφορείο Πολλά παιδιά ενθουσιάζονται με την ιδέα της μεταφοράς με το λεωφορείο. Κάποια, όμως, φοβούνται το σχολικό, ειδικά αν δεν έχουν μπει ποτέ σε μέσα μαζικής μεταφοράς. Πριν ξεκινήσει το σχολείο, προγραμματίστε κάποιες βόλτες με λεωφορείο. Επιλέξτε κατά προτίμηση ώρες που δεν έχει πολύ κόσμο, έτσι ώστε να βρείτε να καθίσετε σε θέσεις και το παιδί να μπορεί να απολαύσει τη βόλτα περισσότερο. Πρόβα… κολατσιού Φτιάξτε μια λίστα με υγιεινά και θρεπτικά σνακ, λαμβάνοντας υπόψη τις προτιμήσεις του παιδιού. Αγοράστε τα υλικά που θα χρειαστείτε και ξεκινήστε να σερβίρετε τα σνακ στο σπίτι, κατά προτίμηση τις ώρες που το παιδί συνήθως πεινά, παρατηρώντας ποια από αυτά προτιμά και ποια απορρίπτει. Είναι πιο πιθανό να φάει στο σχολείο κάτι που έχει ξαναδοκιμάσει και ξέρει ότι του αρέσει. Έτσι δεν θα χάσετε πολύτιμο χρόνο μέχρι να βρείτε το κολατσιό της αρεσκείας του. Να θυμάστε ότι τα παιδιά γρήγορα βαριούνται, γι’ αυτό θα πρέπει να υπάρχει ποικιλία και εναλλαγή στις επιλογές. Χρήσιμα τηλέφωνα Εκτυπώστε, συμπληρώστε και κολλήστε την καρτέλα που ακολουθεί σε σημείο που μπορούν να τη δουν όλοι. Χρήσιμα τηλέφωνα Η πρώτη μέρα Προετοιμάστε μαζί με το παιδί από την προηγούμενη Ρούχα ~ Επειδή τα ρούχα μπορεί να αποτελέσουν αιτία διαμάχης και καθυστέρησης το πρωί, συμφωνήστε ότι στο σχολείο θα φοράει συγκεκριμένα ρούχα, δίνοντάς του τα Σαββατοκύριακα τη δυνατότητα να επιλέγει να φορέσει ότι θέλει. Επιλέξτε από το προηγούμενο βράδυ τι ρούχα θα φορέσει το πρωί, ώστε να μην τρέχετε την τελευταία στιγμή. Ας έχετε και μια εναλλακτική λύση για την περίπτωση που θα αλλάξει ο καιρός. Τσάντα ~ Από την πρώτη κιόλας στιγμή πρέπει να γίνει κατανοητό στο παιδί ότι είναι ευθύνη του να ετοιμάζει μόνο του την τσάντα του και μάλιστα σαν μια ιεροτελεστία το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Το πρωί της μεγάλης μέρας Συμφωνήστε ότι παιχνίδια και τηλεόραση δεν επιτρέπονται τα πρωινά των καθημερινών. Καλό είναι βέβαια, αυτό να έχει γίνει αρκετό καιρό πριν, για να μην φανεί στο παιδί ότι χάνει πρωινές απολαύσεις λόγω του σχολείου. Ακολουθήστε συγκεκριμένη καθημερινή ρουτίνα ώστε να αποφεύγετε τις χρονοτριβές και να διασφαλίζετε ότι καθιερώνονται σωστές συνήθειες. Βοηθήστε το παιδί να θυμάται τι πρέπει να κάνει εκτυπώνοντας την παρακάτω εικόνα (για κορίτσι ή για αγόρι) και τοποθετώντας την σε σημείο που μπορεί να την βλέπει. Κάντε τη να μοιάζει με γιορτή! Δείξτε χαρά και ενθουσιασμό, χωρίς βέβαια να υπερβάλλετε, μεταδίδοντας την καλή σας διάθεση στο παιδί. Πριν αναχωρήσετε, εμφανίστε μια μικρή έκπληξη: κάτι μικρό που μπορεί να πάρει μαζί του και που σχετίζεται με το σχολικό περιβάλλον, πχ μια γόμα με τον αγαπημένο του ήρωα, ή ένα χρωματιστό μολύβι ή ένα μπλοκάκι. Μετά την επιστροφή σας από το σχολείο, βγείτε έξω για φαγητό -όλη η οικογένεια αν είναι δυνατόν- για να το γιορτάσετε. Ενθαρρύνετε το παιδί να αφηγηθεί όλα όσα έκανε. Βγάλτε φωτογραφία! Πάρτε μαζί τη φωτογραφική σας μηχανή και βγάλτε το παιδί μια φωτογραφία στην τάξη. Μπορείτε να κάνετε το ίδιο κάθε χρόνο, κολλώντας τις φωτογραφίες σε ένα άλμπουμ (μία για κάθε τάξη). Έτσι το παιδί θα παρατηρεί τη διαφορά από χρόνο σε χρόνο, καθώς μεγαλώνει. Μπορείτε ακόμα να τραβήξετε φωτογραφίες του παιδιού με τους συμμαθητές του. Η ώρα του αποχωρισμού Η μητέρα πρέπει η ίδια πρώτα μέσα της να επεξεργαστεί τον αποχωρισμό, καθώς η στάση και η συμπεριφορά της επηρεάζει το παιδί. Γι’ αυτό: ΟΧΙ Λυπημένο ύφος (προϊδεάζει αρνητικά). Δάκρυα (μεταδίδουν άγχος). Ασταμάτητες αγκαλιές (θυμίζουν πραγματικό αποχωρισμό). Εκφράσεις του τύπου «αν δε δούλευα, δε θα σ’ άφηνα» (κρύβουν ενοχή). ΝΑΙ Χαμόγελο, φιλί και γρήγορος αποχαιρετισμός. Αισιοδοξία και αποφασιστικότητα: «Είμαι σίγουρη ότι θα περάσεις όμορφα και θα θέλεις να έρθεις και αύριο.» Ορισμός του χρόνου: «Θα τα ξαναπούμε το μεσημέρι.

πηγή: http://www.mamadesonline.gr