ένα εκπαιδευτικό site

http://www.lespetitsbritish.com/

ένα εκπαιδευτικό site για να μαθαίνουν τα παιδάκια μας λεξούλες στα αγγλικά

Εκπαίδευση – χάος, σημειώσατε...2!

Κινητοποιήσεις στον χώρο της παιδείας στην Σύρο, εξελίσσονται στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Όχι ότι στην πρωτοβάθμια πάνε κατ’ ευχήν τα πράγματα, αλλά όλα στην ώρα τους!

Καταλήψεις στα τρία γυμνάσια του νησιού κάνουν οι μαθητές, από την περασμένη Δευτέρα, διεκδικώντας άκουσον άκουσον:

1.Νέους πίνακες, γιατί είναι γδαρμένοι.
2.Φύλακα για την αποτροπή της εισόδου εξωσχολικών ατόμων.
3.Νέα παράθυρα, γιατί μπάζουν κρύο και νερά τα υπάρχοντα.

Αυτά, σύμφωνα με μαρτυρία μαθήτριας, είναι τα κυριότερα! Φανταστείτε τα δευτερεύοντα ποια θα είναι.
Η διευθύντρια του 3ου γυμνασίου, παρότρυνε τα παιδιά να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, τους έδωσε μάλιστα και τον αριθμό του κινητού της, αν την χρειαστούν κάτι και…έφυγε!

Οι μαθητές της 3ης τάξης μένουν μάλιστα και κατά την διάρκεια της νύχτας εκεί (!) για να περιφρουρούν την γνώση, μην τύχει και τους την πάρουν. Σε όλη αυτή την αδιανόητη κατάσταση, ένας μαθητής για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο, έπεσε από τον πρώτο όροφο (!) με αποτέλεσμα να σπάσει και τα δυο του πόδια, χάνοντας και κάποια δόντια.

Ποιος εξυπηρετείται από αυτήν την κατάσταση άραγε; Θα χρειαστεί να κλάψει κάποιος γονιός πάνω από το άψυχο κορμί του παιδιού του για να βάλει κάποιος τα παιδιά κάτω και να τους δώσει να καταλάβουν μέχρι πού τραβάει το αστείο και πότε γίνεται σοβαρό και δη, επικίνδυνο;

Αν την μέρα οι καθηγητές λείπουν, το βράδυ ποιος επιβλέπει ένα τσούρμο 15χρονα; Οι γονείς με τι μυαλό κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου; Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; 

 

http://act-blogers.blogspot.com/

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

http://pi-schools.sch.gr/software/dimotiko/

Αριστερόχειρας ή δεξιόχειρας;

Συνεργάστηκε ο Αναπτυξιακός-Εργοθεραπευτής
Στέλιος Μαντούδης

Κάποτε οι αριστερόχειρες υποχρεούνταν να μάθουν να γράφουν με το δεξί, συχνά μάλιστα δια της βίας. Σήμερα, η επιστημονική κοινότητα βεβαιώνει: Η αριστεροχειρία δεν είναι "κουσούρι", δεν συνδέεται με μαθησιακές δυσκολίες και το παιδί που την φέρει, δεν πρέπει να καταπιέζεται ή να αποτρέπεται.

Ζούμε σε ένα κόσμο που επικρατούν οι δεξιόχειρες. Το δεξί χέρι θεωρείται το «καλό», το συνηθισμένο, ενώ το αριστερό θεωρείται πιο «σπάνιο» και εξεζητημένο. Δεν είναι μακρινές οι εποχές που, με ένα ρατσιστικό κριτήριο, οι αριστερόχειρες υποχρεώνονταν ακόμα και με τη βία να μάθουν να γράφουν με το δεξί και που και οι ίδιοι ένιωθαν ένοχοι για το «κουσούρι» τους. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όπως είναι γνωστό, ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από δύο ημισφαίρια, ορίζοντας δύο τύπους ανθρώπων: τους «δεξιόχειρες» (στους οποίους επικρατεί η λειτουργία του αριστερού ημισφαιρίου) κα τους «αριστερόχειρες» (στους οποίους το πάνω χέρι έχει το δεξί ημισφαίριο).
Όλα σχεδόν τα παιδιά είναι αμφιδέξια, δηλαδή χρησιμοποιούν και τα δύο χέρια τους μέχρι την ηλικία των 2 ή 3 ετών. Σε αυτή την ηλικία περίπου αρχίζουν να αποκτούν περισσότερη επιδεξιότητα όταν χρησιμοποιούν το ένα από τα δύο χέρια, συνήθως το δεξί. Όταν μιλάμε για διάκριση, αναφερόμαστε στην εδραίωση της πλευρίωσης. Πλευρίωση ονομάζεται η κυριαρχία της μιας πλευράς του σώματος (μάτι, χέρι, πόδι και αυτί), η οποία ονομάζεται ενεργητική. Μερικά παιδιά συνεχίζουν να χρησιμοποιούν και τα δύο χέρια τους μέχρι τα 5 ή τα 6 τους, όταν δηλαδή αρχίζουν να γράφουν οπότε γίνεται και η τελική επιλογή. Μη ομοιογενής πλευρίωση μπορεί να σημαίνει νευροψυχολογική ανωριμότητα και συχνά συνδέεται με δυσκολίες προσανατολισμού στον χώρο. Διαταραχές της πλευρίωσης επηρεάζουν την ικανότητα μάθησης της γραφής.

Πώς θα καταλάβω αν το παιδί μου είναι αριστερόχειρας ή δεξιόχειρας;
Ένας τρόπος που μας επιτρέπει να εντοπίσουμε το επικρατές χέρι του παιδιού είναι μέσα από την παρατήρηση του κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Η επικράτηση του ενός χεριού συνοδεύεται και από την επικράτηση του αντίστοιχου ποδιού, ματιού, αυτιού.
Μερικές ενδεικτικές δραστηριότητες που θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε την προτίμηση που έχει το παιδί μας είναι οι εξής:
- Προτρέπουμε το παιδί να κοιτάξει μέσα από την κλειδαρότρυπα, από ένα σωλήνα ή ένα μεγενθυτικό φακό
- Ζητάμε από το παιδί να βάλει το ρολόι στο αυτί του
- Ζητάμε από το παιδί να πετάξει μία μικρή μπάλα με το ένα χέρι
- Προσφέρουμε στο παιδί το αγαπημένο του γλύκισμα και παρατηρούμε ποιο χέρι χρησιμοποιεί για να το πάρει
- Βάζουμε το παιδί να κάνει κουτσό από τη μια άκρη του δωματίου στην άλλη
- Ζητάμε από το παιδί να ισορροπήσει στο ένα πόδι

Κατά τη διάρκεια της εξέτασης ελέγχεται η ποιότητα εκτέλεσης πράξεων από την αριστερή και δεξιά πλευρά του σώματος

Επιδημιολογικά στοιχεία
Με τα ως τώρα στατιστικά δεδομένα, ένας στους 10 ανθρώπους είναι αριστερόχειρας (δηλαδή 600 εκατομμύρια του παγκόσμιου πληθυσμού). Τώρα, όμως τα πράγματα αλλάζουν και η ζυγαριά δείχνει να τείνει να ισορροπήσει, καθώς ο ρυθμός γέννησης αριστερόχειρων αυξάνεται σταδιακά και αναμένεται ως το 2020 ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι να είναι αριστερόχειρες. Όπως δηλώνει και καθηγητής Βιολογίας Alexander Dubov «ο αριθμός των αριστερόχειρων μωρών που γεννήθηκαν μέσα στο 2005 είναι διπλάσιος από αυτά που γεννήθηκαν το 1990». Αν και οι δύο γονείς είναι αριστερόχειρες το παιδί έχει περίπου 50% πιθανότητες να είναι αριστερόχειρας.

Ο ρόλος των γονέων
Παλαιότερα οι γονείς προσπαθούσαν να επηρεάσουν ή να αλλάξουν τους αριστερόχειρες γιατί πίστευαν πως είναι λανθασμένη συνήθεια που θα έχει συνέπειες στο σχολείο. Σήμερα γνωρίζουμε πως οι αριστερόχειρες δεν αντιμετωπίζουν απολύτως καμία μαθησιακή δυσκολία, ενώ είναι μύθος η αντίληψη πως δεν είναι καλλιγράφοι. Η πίεση που ασκείται στον αριστερόχειρα να αλλάξει το χέρι που χρησιμοποιεί το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να του προκαλέσει σύγχυση και να κάνει πιο δύσκολο το να μάθει να γράφει αφού υποχρεώνεται να χρησιμοποιήσει το λιγότερο επιδέξιο χέρι του.

Προσοχή!
Αν ένα παιδί χρησιμοποιεί εμφανώς περισσότερο το ένα από τα δύο του χέρια πριν από την ηλικία των 18 μηνών, πρέπει να το αναφέρουμε στον παιδίατρο γιατί μπορεί να είναι ένδειξη κάποιου προβλήματος στην εξέλιξη της κίνησης.

Info
Στο κέντρο της Αθήνας υπάρχει ένα κατάστημα με γραφική ύλη, ψαλίδια, στυλό και πολλά άλλα αξεσουάρ σχεδιασμένα ειδικά για αριστερόχειρες.

Δεν διαβάζουν, δεν διαβάζουν

Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ (spapa@enet.gr)

Στο «νέο σχολείο» που οραματίζεται η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας από φέτος κιόλας «καθιερώνεται ο θεσμός της φιλαναγνωσίας»: Ενα πρόγραμμα που θα εφαρμόζεται στις δύο πρώτες τάξεις του δημοτικού, με στόχο τη «σταδιακή εδραίωση μιας φιλικής σχέσης των μικρών μαθητών με το λογοτεχνικό βιβλίο».

Από μόνη της, η κίνηση είναι καλοδεχούμενη. Ποιο είναι όμως το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται; Και κατά πόσο μια τέτοια παρέμβαση μπορεί ν' απαλλάξει την ανάγνωση από τη ρετσινιά της αγγαρείας;

Τους κερδίζει ο υπολογιστής

Το ότι οι έφηβοι, ειδικά τ' αγόρια, δεν διατηρούν και τις καλύτερες σχέσεις με τη λογοτεχνία το έχουμε διαπιστώσει εδώ και χρόνια, τουλάχιστον εμπειρικά. Αν κρίνουμε όμως από τ' αποτελέσματα πρόσφατα δημοσιευμένης έρευνας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, η παραπάνω διαπίστωση επιβεβαιώνεται πανηγυρικά. Η μεγάλη πλειονότητα των μαθητών του γυμνασίου από κάθε γωνιά της Ελλάδας που συμμετείχαν σ' αυτήν -συμπληρώθηκαν πάνω από 25.000 ερωτηματολόγια- δεν το κρύβουν: σε ποσοστό 75% ομολογούν πως διαβάζουν λίγο ή καθόλου λογοτεχνικά βιβλία και ένας στους τέσσερις εμφανίζεται να διαβάζει πολύ, βασικά πεζογραφία.
Τα κείμενα που διδάσκονται στο σχολείο, μολονότι ανταποκρίνονται αρκετά στα ενδιαφέροντά τους (έτσι δήλωσε το 45%), σπανίως τους ανοίγουν την όρεξη για ν' ανακαλύψουν κι άλλα έργα των συγγραφέων που ανθολογούνται στα εγχειρίδια (47%). Και, ενώ τα κορίτσια δείχνουν να έχουν πιο ζεστή επαφή με το αντικείμενο, όσο περνούν κι αυτά από τη μία τάξη στην άλλη, όλο και απομακρύνονται από το εξωσχολικό διάβασμα. Το παιχνίδι μοιάζει να έχει χαθεί. Πράγμα που σημαίνει ότι χιλιάδες ελληνόπουλα, χωμένα για τα καλά στον υπολογιστή τους, είναι ανύποπτα για τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η λογοτεχνία στην καθημερινή τους ζωή -στο ν' αποκτήσουν θετικά πρότυπα, να τονώσουν την αυτοπεποίθησή τους, να ξεκαθαρίσουν τα συναισθήματά τους, να κατανοήσουν συμπεριφορές που τους ξενίζουν, να συμφιλιωθούν με το ότι η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική.
Η έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου πραγματοποιήθηκε με την ευθύνη της δόκτορος φιλολογίας Χριστίνας Αργυροπούλου την περίοδο 2004-2006, με στόχο να προσδιοριστεί σε ποιον βαθμό πάσχει το μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο γυμνάσιο και με τι τρόπους θα μπορούσε η διδασκαλία του να γίνει πιο αποδοτική. Δεν στάλθηκαν όμως μόνο στα παιδιά ερωτηματολόγια αλλά και σε 2.803 καθηγητές. Ολως παραδόξως, οι τελευταίοι εμφανίζονται λάτρεις της λογοτεχνίας: Ενας στους τρεις δηλώνει πως διαβάζει πολύ για την προσωπική του απόλαυση, το 57% απαντάει αρκετά, μόνο το 11% λίγο, ενώ το ποσοστό εκείνων που δεν διαβάζουν καθόλου παρουσιάζεται μηδενικό... Αν όμως η λογοτεχνία είναι τόσο σημαντική για τους ίδιους, πώς και δεν καταφέρνουν να την κάνουν ελκυστική και για τους μαθητές; Μήπως το εκπαιδευτικό μας σύστημα τους σπρώχνει να λειτουργούν διεκπεραιωτικά;

Γίνεται καταναγκαστικό

Για τον πολυσχιδή Σάκη Σερέφα -ποιητή, ανθολόγο, δραματουργό και φιλόλογο, με δεκαετή θητεία στα θρανία της μέσης εκπαίδευσης- η όλη στρέβλωση ξεκινάει από την ένταξη του μαθήματος της λογοτεχνίας στην εξεταστέα ύλη. «Οταν μπαίνει το στοιχείο του καταναγκασμού, κάθε απόλαυση χάνεται». Τι κι αν το περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων έχει από το 2006 ανανεωθεί; «Ενα ρετούς έγινε» υποστηρίζει ο ίδιος. «Η λογική των θεματικών ενοτήτων και της αποσπασματικότητας των κειμένων παραμένει. Στην πραγματική μας ζωή διαβάζουμε τα βιβλία ολόκληρα. Γιατί η αναγνωστική συμπεριφορά των παιδιών πρέπει να είναι διαφορετική;»
Πράγματι, στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και των τριών τάξεων του Γυμνασίου, η ύλη διαρθρώνεται γύρω από ενότητες όπως «Ο άνθρωπος και η Φύση», «Θρησκευτική ζωή», «Λαογραφία», «Οι φίλοι μας τα ζώα», «Εθνική ζωή», «Παλαιότερες μορφές ζωής», «Η βιοπάλη» ή «Ο καημός της ξενιτιάς»... Σ' αυτές εντάσσονται αποσπάσματα από ευρύτερες ποιητικές ή αφηγηματικές συνθέσεις που καλύπτουν από τον Σολωμό ή τον Δροσίνη ως τον Ελύτη και τον Ρίτσο, από τον Τέλλο Αγρα και τον Αργύρη Εφταλιώτη ως τον Καρούζο και τη Δημουλά, από τον Καζαντζάκη, τον Θεοτοκά και τον Βενέζη ως τους Βαλτινό, Ζέη και Θέμελη, και από τον Καρκαβίτσα, τον Ουράνη ή τον Κρυστάλλη ως τη Μέλπω Αξιώτη και τον Δημήτρη Χατζή.

Θεσμός φιλαναγνωσίας

Τι κι αν 95% των καθηγητών -στην ίδια πάντα έρευνα- πιστεύουν πως η αξιοποίηση της μελοποιημένης ποίησης θα έκανε το μάθημα πιο ενδιαφέρον; Τέτοια ενότητα δεν προστέθηκε στα νέα βιβλία. Αν μη τι άλλο, υπάρχουν στίχοι του Σαββόπουλου, δείγματα γραφής περισσότερων μεταπολεμικών συγγραφέων -Ταχτσής, Κουμανταρέας, Σωτηρίου, Γαλανάκη, Σκαμπαρδώνης, Σουρούνης κ.ά.- καθώς και κείμενα με ξένες υπογραφές, όπως των Τσέχοφ, Μπρεχτ, Πρεβέρ, Χικμέτ ή Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί. Οι ερωτήσεις εν τούτοις που συνοδεύουν το μάθημα είναι κατά κανόνα φιλολογικού-γραμματολογικού τύπου, ενώ η λεπτομερής ανάλυση του κειμένου λειτουργεί συνήθως απωθητικά. Οπως και στα υπόλοιπα μαθήματα έτσι κι εδώ, τα θέματα SOS τα αναζητούν τα παιδιά στο τέλος της χρονιάς. Κι όπως φάνηκε από ακόμα πιο πρόσφατη έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (2008), το 59% των μαθητών του γυμνασίου θεωρούν πως τα λογοτεχνικά τους εγχειρίδια δεν τους προσφέρουν ιδέες για δημιουργικές δραστηριότητες.
Μέσα σ' αυτό το τοπίο, όπου ως γνωστόν και οι σχολικές βιβλιοθήκες καρκινοβατούν, φιλοδοξεί να επέμβει διορθωτικά το υπουργείο Παιδείας, αρχής γενομένης από το δημοτικό σχολείο. Ας σημειωθεί ότι στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αυτόνομο μάθημα λογοτεχνίας δεν υφίσταται κι ας κρίνεται απαραίτητο απ' όλους σχεδόν τους δασκάλους. Ενώ λοιπόν τα λογοτεχνικά κείμενα εξακολουθούν να προσεγγίζονται στο πλαίσιο της διδασκαλίας της «γλώσσας» (βλ. σύνταξη, γραμματική κ.ο.κ), από τη φετινή χρονιά, στα 800 ολοήμερα δημοτικά της επικράτειας, «καθιερώνεται ο θεσμός της φιλαναγνωσίας» για τα παιδιά που μένουν στο σχολείο ως το απόγευμα, με μία διδακτική ώρα τη βδομάδα για την Α' και τη Β' τάξη.
Ουσιαστικά πρόκειται για μια σύμπραξη του υπουργείου Παιδείας με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, που θα χρηματοδοτηθεί από κοινοτικά κονδύλια -μέσα στον Νοέμβριο θα πέσουν οι τελικές υπογραφές για την ένταξή του στο ΕΣΠΑ- το οποίο «δεν αποκλείεται να επεκταθεί σταδιακά στις υπόλοιπες τάξεις του δημοτικού, ενδεχομένως και στο γυμνάσιο» λέει ο Σάκης Σερέφας, υπεύθυνος σήμερα για τον συντονισμό του προγράμματος σε επτά νομούς της κεντρικής Μακεδονίας: «Στόχος είναι η εξοικείωση των μαθητών με το λογοτεχνικό βιβλίο, ως αντικείμενο πρώτα απ' όλα. Ο δάσκαλος θα βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα παιδιά, θα τους διαβάζει χαλαρά ιστορίες και, μέσα από παιγνιώδεις δραστηριότητες, όπως ζωγραφιές, κατασκευές, τραγούδια ή παντομίμα, θα τους μυεί στην απολαυστική εμπειρία της ανάγνωσης. Μια αρχή γίνεται. Γιατί το θέμα είναι ν' αλλάξει ολόκληρη η φιλοσοφία για τη διδασκαλία της λογοτεχνίας».* 
www.enet.gr

Οδηγίες από το υπουργείο Παιδείας, για τα δικαιώματα μαθητών με χωρισμένους γονείς

Το υπουργείο Παιδείας εξέδωσε εγκυκλίους για τα δικαιώματα των παιδιών-μαθητών των οποίων οι γονείς βρίσκονται σε διάσταση, υιοθετώντας τις θέσεις του Συνηγόρου του Παιδιού, ο οποίος μετά από εξέταση σημαντικού αριθμού υποθέσεων σχετικά με προβλήματα που αφορούν την αντιμετώπιση των γονέων που δεν ασκούν την επιμέλεια των τέκνων τους, είχε διαπιστώσει ότι πλήττονταν τα δικαιώματα των παιδιών.

Το κείμενο της εγκυκλίου εδώ

Για να διασφαλιστούν τα δικαιώματα των παιδιών-μαθητών, των οποίων οι γονείς επεκτείνουν τις μεταξύ τους έριδες στο χώρο του σχολείου, ο Συνήγορος ζήτησε από το Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων να εκδώσει εγκύκλιες οδηγίες.

Ο Συνήγορος τόνισε ότι ο εκπαιδευτικός, ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν όταν οι γονείς ενός μαθητή αδυνατούν να υλοποιήσουν την υποχρέωσή τους για μεταξύ τους συνεργασία κατά την άσκηση του γονικού τους ρόλου, δεν θα πρέπει να ευνοεί τυχόν ιδιοκτησιακές αντιλήψεις του γονέα που ασκεί την επιμέλεια απέναντι στο παιδί-μαθητή. Αντίθετα, πρέπει να ενθαρρύνει τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή και των δύο γονέων στην εκπαίδευση του τέκνου τους, μεριμνώντας για την προστασία των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του παιδιού, λαμβάνοντας υπόψη την άποψη του παιδιού και έχοντας ως γνώμονα το συμφέρον του ανηλίκου.

Ειδικότερα, ο Συνήγορος ζήτησε να ληφθούν υπόψη τα ακόλουθα:
1. Ως προς την επικοινωνία γονέα - τέκνου στον χώρο του σχολείου:
Στις περιπτώσεις που η άσκηση της επιμέλειας του μαθητή, λόγω διάστασης ή διαζυγίου των γονέων του, έχει ανατεθεί στον ένα γονέα, δεν μπορεί να απαγορευθεί εντός του σχολικού χώρου η περιστασιακή επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο γονέα (που δεν μένει μαζί του).
Η επικοινωνία δεν θα πρέπει να παρεμποδίζει την εκπαιδευτική διαδικασία. Κατά μείζονα λόγο, δεν μπορεί να απαγορευθεί η είσοδος του γονέα αυτού στο σχολείο. Το ίδιο ισχύει και για τη συμμετοχή του σε εκδηλώσεις, όπως οι σχολικές εορτές.
Μόνο για σπουδαίο λόγο είναι δυνατόν να μην επιτραπεί σε γονέα η είσοδός του στο χώρο του σχολείου, η συμμετοχή του σε σχολική εκδήλωση ή η επικοινωνία με το τέκνο. Η «εντολή» του ενός γονέα προς το σχολείο να απαγορεύσει την είσοδο του άλλου ή την επικοινωνία με το τέκνο δεν συνιστά σπουδαίο λόγο.
2. Η ενημέρωση του γονέα που δεν ασκεί την επιμέλεια του τέκνου επιβάλλεται στο πλαίσιο εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του σχολείου. Κατ’ εξαίρεση, εάν από τον γονέα έχει αφαιρεθεί συνολικά η άσκηση της γονικής μέριμνας, ο άλλος γονέας έχει την υποχρέωση να τον ενημερώνει για τη φοίτηση του τέκνου, χωρίς αυτό να αποκλείει τη δυνατότητα του σχολείου για ενημέρωση.
3. Η συμμετοχή του γονέα που δεν ασκεί την επιμέλεια του μαθητή (αλλά το υπόλοιπο της γονικής μέριμνας) στα συλλογικά όργανα της σχολικής κοινότητας δεν μπορεί να αποκλειστεί για το λόγο αυτό.
4. Η παραλαβή του παιδιού ρυθμίζεται με δήλωση του γονέα που ασκεί την επιμέλειά του. Σε περίπτωση διαφωνίας γονέων που ασκούν από κοινού την επιμέλεια, η παραλαβή πρέπει να γίνεται σύμφωνα με την αρχική δήλωση, έως ότου προσκομισθεί στο σχολείο δικαστική απόφαση, η οποία επιλύει τη διαφωνία των γονέων.

Συμβουλές ασφαλείας στο σχολικό λεωφορείο

Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, θυμήστε στα παιδιά σας τους κανόνες ασφαλείας όταν μπαίνουν και όταν βγαίνουν από το σχολικό λεωφορείο. Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (ΝSC) των ΗΠΑ παρέχει μερικές χρήσιμες συμβουλές:

* Μάθετε στο παιδί να περιμένει το λεωφορείο μακριά από την κίνηση, μέσα μέσα στο πεζοδρόμιο, προσέχοντας και τα άλλα διερχόμενα οχήματα.

* Μάθετε στο παιδί να πιάνεται από τη λαβή όταν μπαίνει και όταν βγαίνει από το λεωφορείο.

* Μάθετε στο παιδί να μην πλησιάζει στο λεωφορείο έως ότου σταματήσει εντελώς και ανοίξει η πόρτα.

* Μάθετε στο παιδί να μην περπατάει ποτέ πίσω από το λεωφορείο, αλλά να περνάει από μπροστά, σε απόσταση τουλάχιστον 3 μέτρων και να περιμένει το σήμα του οδηγού του λεωφορείου προτού διασχίσει τον δρόμο (εκτός κι αν υπάρχει σχολικός τροχονόμος, οπότε πρέπει να ακολουθεί τις δικές του εντολές).

* Μάθετε στο παιδί να βεβαιώνεται πως το βλέπει ο οδηγός όταν βγαίνει από το όχημα.

* Μάθετε στο παιδί να μην πλησιάζει τις πίσω ρόδες του λεωφορείου.


Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

ΟΡΙΟ ΑΠΟΥΣΙΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ 2010 - 2011

Δήλωση της Υφυπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Εύης Χριστοφιλοπούλου, αναφορικά με το ζήτημα του ορίου των απουσιών

Η Υφυπουργός Παιδείας, Εύη Χριστοφιλοπούλου, υπέγραψε σήμερα, 04/10/2010, εγκύκλιο που αποστέλλεται προς όλα τα σχολεία της χώρας, σχετικά με το ζήτημα που έχει ανακύψει για το όριο απουσιών των μαθητών.

Η Υφυπουργός συγκεκριμένα δήλωσε :

Η εγκύκλιος ορίζει ό,τι ίσχυε μέχρι πρόπερσι, δηλαδή το όριο των απουσιών σε 64 δικαιολογημένες και 50 αδικαιολόγητες.

Δεν συντρέχουν, πλέον, οι λόγοι για την έκτακτη προσαύξηση του 30%, που ίσχυσε ειδικά και μόνο για τη περσινή σχολική χρονιά, εξαιτίας των αυξημένων απουσιών από τα κρούσματα του ιού την νέας γρίπης Η1Ν1.

Θέλω να τονίσω κατηγορηματικά ότι το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει καμία πρόθεση αλλαγής του ορίου απουσιών για τους μαθητές.

Επισυνάπτεται αναλυτικός πίνακας με τα όρια των απουσιών ανά κατηγορία σχολείων στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

	Δικαιολογημένες	Αδικαιολόγητες
Γυμνάσια	50	64
Εσπερινά Γυμνάσια	50	80
ΓΕ.Λ.	64	50
Εσπερινά ΓΕ.Λ.	80	50
ΕΠΑ.Λ.	64	50
Εσπερινά ΕΠΑ.Λ.	80	50
ΕΠΑ.Σ.	40	40

www.atopima.blogspot.comedu.klimaka.gr

Ένα βιβλίο για γονείς και εκπαιδευτικούς

 

Τα θεμέλια της σχολικής επιτυχίας
Συγγραφέας: Pam Schiller
Τιμή με Φ.Π.Α.: 16,00€
Ημ/νια Έκδοσης: 27/09/2010
Μεταφραστής: Ουρανία Τουτουντζή
Κατηγορία: Οικογενειακή Φροντίδα

Τι είναι αυτό που πρέπει να μάθουν πρώτα τα παιδιά μας;
Την αλφάβητο;
Να μετρούν ως το δέκα;


Όπως αποδεικνύουν οι πιο σύγχρονες έρευνες, η πρωταρχική ανάγκη είναι να αναπτύξουν τα παιδιά μας την κοινωνική και τη συναισθηματική νοημοσύνη τους. Αυτά είναι τα υλικά τα πιο απαραίτητα για να χτίσουν στο μέλλον ένα γερό οικοδόμημα γνώσης.

Η διάσημη συγγραφέας Pam Schiller δίνει πολύτιμες συμβουλές για γονείς και δασκάλους με παιδιά προσχολικής ηλικίας. Συγχρόνως, προτείνει συγκεκριμένες δραστηριότητες και εμπειρίες βοηθώντας τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να βαδίσουν με επιτυχία στο μονοπάτι της γνώσης.
Βάλτε τα θεμέλια για τη σχολική επιτυχία του παιδιού σας…

Μάθετε στο παιδί σας:

να είναι υπεύθυνο
να ενδιαφέρεται για τον κόσμο που το περιβάλλει
να πιστεύει στον εαυτό του
να σέβεται τους άλλους
να τους δείχνει αλληλεγγύη και να συνεργάζεται μαζί τους
να μπορεί να σέβεται τους κανόνες για να ζει μέσα σε μία κοινωνία
να ελέγχει τις αντιδράσεις του και να έχει αυτοπειθαρχία

Ένα βιβλίο για γονείς και εκπαιδευτικούς που δεν μένει στην θεωρία, αλλά περνά στην πράξη και δίνει απλές, πρακτικές λύσεις και ιδέες που εφαρμόζονται εύκολα.

Ανάπτυξη παιδιών και εφήβων

Ψυχικές διαταραχές και μαθησιακές δυσκολίες παιδιών και εφήβων

Παπαδάτος Γιάννης Νευρολόγος - Ψυχίατρος
Εκδότης: Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
Έτος έκδοσης: 2010

Οι ψυχικές διαταραχές είναι πεδίο βασικής σημασίας για την κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και μόνιμη πρόκληση για την αναζήτηση των αιτιολογικών παραγόντων δημιουργίας τους και της κατάλληλης κάθε φορά θεραπείας τους. Οι περισσότερες ψυχικές διαταραχές των ενηλίκων έχουν τις ρίζες τους στην παιδική ζωή. Ο άνθρωπος, για να μεταβεί από το στάδιο της παιδικής ηλικίας σε αυτό της ενήλικης ζωής, περνά από την εφηβεία. Συνηθίζεται οι διαταραχές της εφηβικής ηλικίας να μελετώνται μαζί με αυτές της παιδικής.
Στο παρόν βιβλίο περιγράφονται οι ψυχικές διαταραχές παιδιών και εφήβων με παράλληλη αναζήτηση των αιτιών που τις προκαλούν, την κλινική εικόνα που εμφανίζουν, τις επιπτώσεις στην οικογενειακή και σχολική ζωή, και προτείνονται τρόποι θεραπευτικής αντιμετώπισής τους.
Το βιβλίο αυτό μπορεί να φανεί χρήσιμο σε φοιτητές, αλλά και σε παιδοψυχιάτρους, εκπαιδευτικούς, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, καθώς και σε άλλες ειδικότητες που ασχολούνται με τη σωματική, νοητική και συναισθηματική ανάπτυξη παιδιών και εφήβων.

Κουμπούρες δεν υπάρχουν!

Του Σωτήρη Βανδώρου

Μια πολύτιμη, ψυχαναλυτική ματιά στο φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας.

Κανένα βιβλίο, πόσω μάλλον ο μικρός θησαυρός με τον ευρηματικό τίτλο «Κουμπούρες δεν υπάρχουν», δεν είναι απλώς και μόνο ένα κείμενο. Είναι ένα κείμενο το οποίο συνομιλεί πότε ρητά πότε άρρητα με άλλα βιβλία, με ιδέες, με τη ζώσα πραγματικότητα. Αλλά ενίοτε η αξία του και τα αποτελέσματα αυτής της συνομιλίας μπορούν να αναδειχθούν και να εκτιμηθούν πλήρως υπό συγκεκριμένες περιστάσεις και συγκυρίες. Η επανέκδοση του υπό παρουσίαση βιβλίου δεκατρία χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του έρχεται σε μια στιγμή που δείχνει ιδανική για τουλάχιστον τέσσερις λόγους. Πρώτον, στο μεσοδιάστημα έχει πλέον εκδοθεί ένα ικανό σώμα ψυχαναλυτικών έργων έγκυρα μεταφρασμένων κι επιμελημένων, μεταξύ των οποίων κείμενα του Λακάν ή για τον Λακάν, η κλινική σκέψη και πράξη του οποίου αποτελεί πηγή έμπνευσης για την ψυχαναλύτρια Αννύ Κορντιέ.

Δεύτερον, υπάρχει μια ραγδαία ανάπτυξη κάθε είδους ψυχοθεραπευτικών υπηρεσιών. Τρίτον, ζητήματα που σχετίζονται με «μαθησιακές δυσκολίες» αναγνωρίζονται πια ως προβλήματα από γονείς κι εκπαιδευτικούς –π.χ. βλ. τη δυσλεξία και τη διάδοση της λογοθεραπείας–, ενώ βέβαια είναι περιττό να αναφέρει κανείς τα γενικευμένα κι επιδεινούμενα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης. Τέταρτον, διεθνώς κάνει πολύ ισχυρή επανεμφάνιση μια αναγωγιστική προσέγγιση που αναζητά τα αίτια κάθε είδους διανοητικού αλλά και συναισθηματικού προβλήματος στη βιολογία και τα γονίδια. Αυτή η τάση έχει λάβει ακόμη και γελοίες μορφές, όπως είναι το αποκαλούμενο σύνδρομο υπερκινητικότητας το οποίο αντιμετωπίζεται με φάρμακα, ιδίως στις ΗΠΑ.

Μολονότι έχουμε πλέον απομακρυνθεί αποφασιστικά από απλοϊκές προσεγγίσεις του τύπου «δεν τα ‘παίρνει τα γράμματα» η οποία μεταθέτει αστόχαστα στο παιδί την υποτιθέμενη, ενδιάθετη και τελικά αθεράπευτη ανικανότητα να μορφωθεί, εξακολουθεί να μην είναι ξεκάθαρη για τους περισσότερους η πολυπαραγοντική φύση του προβλήματος. Η Κορντιέ τονίζει ακριβώς τις διαφορετικές διαστάσεις που εμπλέκονται και ταυτόχρονα είναι προσεκτική κι ακριβολόγος αφού μας καλεί να σεβαστούμε ως διακριτά, μολονότι διαπλεκόμενα, τα πεδία των κοινωνικών σχέσεων και του ατομικού ψυχισμού. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν υπάρχει κάποια αιτιώδης ή αναγκαστική σχέση ανάμεσα στο κοινωνικό περιβάλλον και το πώς αντιδρά το υποκείμενο σε αυτό. Η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και ιδιαίτερη και έχει να κάνει με τη βιογραφία του καθενός.

Μάλιστα, αναλύει χαρακτηριστικές περιπτώσεις ασθενών της, παιδιών κι εφήβων με προβληματικές σχολικές επιδόσεις, παρουσιάζοντας τη μέθοδο που ακολούθησε, αξιοποιώντας βασικές ψυχαναλυτικές κατηγορίες όπως το ασυνείδητο και το ιδεώδες του εγώ. Αυτές είναι και οι συγκλονιστικότερες σελίδες του βιβλίου, καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ψυχικό πόνο που βιώνουν τα υποκείμενα όταν κάτι έχει αποτύχει στην έκφραση της επιθυμίας τους σε συνάφεια προς το αίτημα των γονιών ή και τις απαιτήσεις του σχολικού περιβάλλοντος. Και δείχνει ανάγλυφα πώς, τουλάχιστον για την ψυχανάλυση, η σχολική αποτυχία είναι της τάξης του συμπτώματος. Δηλαδή με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις, μέσω αυτής εκφράζεται μια ενδοψυχική σύγκρουση, μια αναστολή της σκέψης ή της επιθυμίας για γνώση που κατά κανόνα δεν έχει τίποτα να κάνει με την ευφυΐα του παιδιού. Για παράδειγμα, «η απαγόρευση της γνώσης» που βιώνει ένα υιοθετημένο παιδί μπορεί να εκπορεύεται από μια απαγόρευση της γνώσης όσον αφορά την καταγωγή του που του έχει επιβληθεί από τους θετούς γονείς. Αυτή την απαγόρευση ενδέχεται να τη διαισθανθεί ασυνείδητα και να αντιδράσει σαν «διανοητικά καθυστερημένο». Τι μπορούν να πουν τα γονίδια για αυτό; Ποια φάρμακα θα διορθώσουν την κατάσταση;

Είναι άλλωστε δριμεία η κριτική που ασκεί η συγγραφέας στα τεστ ευφυΐας και τα ψυχομετρικά τεστ, τα οποία σε κάθε περίπτωση αδυνατούν να πουν οτιδήποτε για το «νόημα» του όποιου αποτελέσματος. Δηλαδή, πέραν μιας αμφιβόλου κατάταξης σε κάποιο νοητικό επίπεδο ή απόδοσης ενός χαρακτηρισμού –π.χ. νοητική καθυστέρηση όπως στην προηγούμενη περίπτωση– δεν παρέχουν μια βαθύτερη, ουσιαστικά αξιοποιήσιμη πληροφορία. Αντίστοιχα, η Κορντιέ επιχειρεί να θεμελιώσει τη ριζικά διαφορετική ψυχαναλυτική ματιά αντιδιαστέλλοντάς την προς ψυχολογικές και ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις που επικεντρώνονται στο «εγώ» και την προσωπικότητα, υποβαθμίζοντας το ρόλο του ασυνείδητου και του «διχασμού του υποκειμένου», και οι οποίες ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν αποσπασματικά την ευφυΐα ως αυτοτελή ικανότητα, αντί να την εντάσσουν και να την συνεξετάζουν στο ευρύτερο πλαίσιο των νοητικών και ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου.

Το βιβλίο είναι αναμφίβολα απαιτητικό για τον αμύητο στην ψυχαναλυτική οπτική αναγνώστη, ωστόσο η Κορντιέ γράφει απαράμιλλα προσιτά μέχρι το σημείο να μην προδώσει το αντικείμενό της και με αληθινή αγάπη για αυτό. Αν και η μετάφραση είναι συνολικά αξιόπιστη, υπάρχουν κάποιες αστοχίες που θα μπορούσαν να διορθωθούν σε αυτή την επανέκδοση με πλέον ενοχλητική την απόδοση του «αυτό» (id) λανθασμένα ως «εκείνο».

Απόσπασμα

«Η σχολική αποτυχία είναι πρόσφατο παθολογικό φαινόμενο. Εμφανίστηκε με την εισαγωγή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και απασχόλησε πολύ τους σημερινούς ανθρώπους λόγω μιας ριζικής αλλαγής στην κοινωνία. Και εδώ, επίσης, τα προβλήματα δεν τα γεννούν μόνες τους οι απαιτήσεις της σημερινής κοινωνίας, όπως πολύ συχνά πιστεύουμε, αλλά ένα υποκείμενο που εκφράζει τη δυσφορία του στη γλώσσα μιας εποχής όπου οι κυρίαρχες αξίες είναι η δύναμη του χρήματος και η κοινωνική επιτυχία. Η κοινωνική πίεση επενεργεί σαν παράγοντας αποκρυστάλλωσης ενός προβλήματος που εγγράφεται με μοναδικό τρόπο στην ιστορία του κάθε ανθρώπου». (σελ. 15)

Κουμπούρες δεν υπάρχουν
Ψυχανάλυση και σχολική αποτυχία
Αννύ Κορντιέ
Μτφρ. Ακριβή Αλεξιάδη
Ολκός 2008

* Πρώτη δημοσίευση: "Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής"

www.bookpress.gr

Σκέψεις μιας Δασκάλας: Ξεκινώντας... σχολική χρονιά 2010-2011

Ετούτη την ανάρτηση ίσως πρέπει να την είχα ανεβάσει χτες... τη μέρα που ξεκίνησαν επίσημα τα σχολεία...
Μα δε θέλησα...
Όχι, πριν μπω σε τάξη έπειτα από δύο χρόνια και κάτι. Όχι πριν να γνωρίσω μερικούς απ' τους μαθητές μου.

Να μάθουν να βάζουν φραγμούς σε εκείνους που προσπαθούν να τους ευνουχίσουν τη σκέψη και να τους κόψουν τα φτερά.

Σήμερα ας πούμε πως πήρα το "βάπτισμα του πυρός"! Πρώτη ώρα στην πιο "δύσκολη" τάξη του σχολείου. Είκοσι παιδιά, άλλα χαμογελαστά, άλλα βαριεστημένα, άλλα με την πλάτη στητή, άλλα γερμένα στο θρανίο. Έφηβοι, με τα πρόσωπα προς την έδρα, με το μυαλό να φτερουγίζει ακόμη στη θάλασσα του καλοκαιριού.

Είπα θα κερδίσω ένα στοίχημα φέτος.

Όχι, δε θέλω να γίνω η αγαπημένη τους καθηγήτρια. Όχι, δε θα προσπαθήσω να αγαπήσουν το σχολείο όπως είναι.Όχι, δε θέλω να γίνουν όλοι "καλοί" μαθητές.΄Όχι, δε θέλω να κερδίσω το σεβασμό τους.
Εκείνο που θέλω είναι να παλέψουν να κερδίσουν εκείνοι το δικό μου σεβασμό. Αυτόν που ίσως νομίζουν πως δεν τον έχουν ή πως δεν έχουν το δικαίωμα να ζητούν. Να αγαπήσουν τη γνώση, την έρευνα, την ανακάλυψη του κόσμου.

Να πιστέψουν λιγάκι πως αξίζει κανείς να είναι άνθρωπος. Να βάλουν ένα ακόμη λιθάρι στο χτίσιμο μιας ανεξάρτητης προσωπικότητας. Να ελπίσουν σε ένα καλύτερο κόσμο. Να μάθουν να αγωνίζονται για αυτό που θέλουν. Να μάθουν να βάζουν φραγμούς σε εκείνους που προσπαθούν να τους ευνουχίσουν τη σκέψη και να τους κόψουν τα φτερά. Να μην επιτρέπουν σε κανένα να περπατάει με βρόμικα πόδια στο κεφάλι τους...
Είπα να μην μπω στην τάξη με ύφος βλοσυρό, προσπαθώντας να "τους πάρω τον αέρα" αλλά με σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Να τους καλημερίσω και να τους μιλήσω με τρόπο σταθερό και καθάριο "από καρδιάς"... έτσι όπως έχω μάθει να μιλάω... Έτσι όπως τους αξίζει να τους μιλάει κανείς...

Στην αρχή ορισμένοι απ' τους μαθητές έκαναν πλακίτσα, εξυπναδούλες και διάφορα άλλα από αυτά που έχουν μάθει τα παιδιά να κάνουν για να διεκδικήσουν την προσοχή.
Στο τέλος της ώρας -που πέρασε νερό-, ακόμη και καρφίτσα να έπεφτε στην τάξη θα την ακούγαμε...

Βγήκα αφού πρώτα τους ευχαρίστησα με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο.
Μόλις άνοιξα τον υπολογιστή στο σπίτι βρήκα ένα αίτημα φιλίας στο facebook. Ενός από τα "δύσκολα" αυτά παιδιά...

Θα το κερδίσω φέτος το στοίχημα, όσο δύσκολο κι αν είναι...!!! Γιατί δεν είναι έτσι το σχολείο που πρέπει να μάθουμε να θέλουμε...

http://hamomilaki.blogspot.com

Οι εκδόσεις Λιβάνη σας εύχονται καλή σχολική χρονιά!

Η ζωή μου όλη: Ωχ, σχολείο!

της Αναστασίας Λαμπρία

Κάθε που αποφασίζω να είμαι καλή μητέρα, απεκδύομαι την αποφασιστικότητα και τις βεβαιότητες (που άλλωστε δεν έχω πολλές) και μπαίνω στη θέση της μικρής μου κόρης. Και κάθε φορά που μπαίνω στη θέση ενός 12χρονου κοριτσιού, γίνομαι τρωτή, αμήχανη, ανυπεράσπιστη. Από τότε που εγώ ήμουν 12χρονη ή και 8χρονη περίμενα με λαχτάρα δύο πράγματα: 1ον πότε θα επανέλθει ο εξαίσιος θεσμός του “κατ΄οίκον διδαχθείσα” και 2ον να φτάσει εκείνη η ώρα που μου λέγανε “μέχρι να πας εσύ 18, οι εξετάσεις θα έχουν καταργηθεί!”. Ακόμη δύο διαψεύσεις που με περίμεναν για να πέσουν πάνω μου με βρόντο. Ούτε απήλαυσα ποτέ τη δυνατότητα να αποφύγω την αθλιότητα του συγχρωτισμού με τα άλλα αντιπαθή, στραμπουληγμένα βρωμόπαιδα που προσπαθούσαν να επιβληθούν με όποιο τρόπο είχαν μάθει από τα σπίτια τους επί μια 12ετία και ούτε βεβαίως γλύτωσα την καρμανιόλα των εισαγωγικών. Γιατί πρέπει να μαυρίζω έτσι όταν φιλάω το κοριτσάκι μου και το καθησυχάζω (ψευδώώώώώς) ότι και αυτή τη σχολική χρονιά όλα θα πάνε πρίμα και φρρρρρρ ακολουθεί όλη η σεντονιάς των κλισέ: θα κάνεις καινούργιους φίλους, θα μάθεις καταπληκτικά πράγματα, θα γνωρίσεις δασκάλους που θα σου δείξουν δρόμους. Τι; να της πω την αλήθεια; Αν άφηνα ελεύθερο το στόμα μου θα της έλεγα ότι τα μισά παιδιά σχολιάζουν τα μαλλιά και τα παπούτσια των άλλων μισών, ότι το “μαθαίνω” είναι μια πολύ παρεξηγημένη έννοια στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, ότι θα της βγαίνει το λάδι μέχρι τις 5 το απόγευμα και μετά θα την περιμένει μια τρίωρη μελέτη – ένα οκτάωρο δηλαδή τσάμπα κόπου και τέλος, η πλειοψηφία των καθηγητών βαριούνται που ζουν αλλά δεν βαριούνται καθόλου τη ρουτίνα τους. Μα λέγονται τέτοια πράγματα σε μια μικρούλα και δη επιμελή και στοχαστική; Γιατί όχι; Ρόαλντ Νταλ δεν διάβασε; Λέμονι Σνίκετ δεν ξέρει απ’ έξω; Από Ντίκενς δεν γνωρίζει; Αφού αντιπαθεί που αντιπαθεί τη γλυκανάλατη Πολυάννα δεν δικαιούμαι να της μάθω εγώ πώς δενότανε το ατσάλι; Τουλάχιστον σ΄ εμάς λέγανε εκείνο το αποτρόπαιο “Καλή πρόοδο” και ξεμπέρδευαν οι μεγάλοι. Εμείς στη λίαν γελοία και άβολη θέση των μεγάλων τι να πούμε στα παιδιά και στα παιδάκια που πάνε πάλι σχολείο από σήμερα; Eμείς που έχουμε και την πετριά του αντισυμβατικού, του φιλέρευνου και politically correct Πολίτη του Κόσμου από τη μία και από την άλλη την ηττοπάθεια του μπαϊλντισμένου άφραγκου; Πώς να τους μάθουμε να ζουν και να ονειρεύονται; Να ζουν ή να ονειρεύονται; Εμείς ακόμη να μάθουμε ότι αυτά τα δύο δεν συναντώνται, είναι σαν τις παράλληλες ευθείες, που έλεγε και η γεωμετρία. www.protagon.gr

Aλλαγές στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα των σχολείων

Νέα μαθήματα για την Α' και Β΄' Δημοτικού

Στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος, το υπουργείο Παιδείας προχωράει σε αλλαγές και στην εφαρμογή νέων μεθόδων διδασκαλίας. Έτσι λοιπόν, στα 800 σχολεία που θα λειτουργήσουν φέτος....
με αναμορφωμένο πρόγραμμα προβλέπεται η ένταξη των Αγγλικών και της Λογοτεχνίας στο σχολικό πρόγραμμα της πρώτης και της δευτέρας δημοτικού.

Συγκεκριμένα, οι μαθητές των δύο πρώτων τάξεων μέσα από παιχνίδια, τραγούδια και άλλες δραστηριότητες θα έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή και να αποκτήσουν μία πρώτη γεύση από τα μαθήματα τα οποία θα διδαχτούν κανονικά στις επόμενες τάξεις του δημοτικού.

Στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση για πρώτη φορά στο σχέδιο νόμου του υπουργείο Παιδείας για τη δια βίου μάθηση προβλέπει τη λειτουργία τμημάτων Γυμνασίου και Λυκείου μέσα σε αναγνωρισμένες μονάδες απεξάρτησης από τα ναρκωτικά.

www.volosreporter.blogspot.com

Το πρώτο κουδούνι

Στις 13 Σεπτεμβρίου, ημέρα Δευτέρα, θα γίνει ο καθιερωμένος αγιασμός σε όλα τα σχολεία της χώρας, σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας. Αμέσως μετά θα διανεμηθούν τα βιβλία στους μαθητές.

Εξάλλου, σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Παιδείας με εγκύκλιό του ζητεί από τους διευθυντές των γυμνασίων και λυκείων να αποφεύγουν να βάζουν στους μαθητές τεστ σε περισσότερα του ενός μαθήματα την ίδια ημέρα και να μην ξεπερνούν τα τρία την εβδομάδα.

πηγή: http://www.tovima.gr

Πρωτάκι; Οδηγός προετοιμασίας!

Σε λίγες μέρες τα σχολεία ανοίγουν. Γι’ αυτό οργανωθείτε και βοηθήστε το μικρό σας να κάνει ένα δυνατό ξεκίνημα. 2 εβδομάδες πριν Σταδιακή προσαρμογή στη ρουτίνα του ύπνου Αρχίστε να βάζετε το παιδί κάθε μέρα μερικά λεπτά πιο νωρίς για ύπνο, έτσι ώστε να εξασφαλίζει τις 9 με 10 ώρες ύπνου που συνήθως χρειάζεται μέχρι την ώρα που θα πρέπει να ξυπνά το πρωί όταν θα ξεκινήσει το σχολείο. Σε λίγες μέρες το βιολογικό του ρολόι θα έχει ρυθμιστεί. Αναζητήστε γνώριμα πρόσωπα Λίγο πριν ξεκινήσετε το σχολείο, φροντίστε να ενισχύσετε την επαφή με παιδάκια που ξέρετε ότι θα πάνε στο ίδιο σχολείο με το δικό σας. Μπορείτε να καλέσετε στο σπίτι για παιχνίδι κάποιο απ’ αυτά, έτσι ώστε να ενισχύσετε το δεσμό μεταξύ τους. Σίγουρα θα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για το παιδί την ώρα που θα βρεθεί στο προαύλιο του σχολείου να αντικρύσει γνώριμα πρόσωπα! Η αγορά των σχολικών ειδών Τα σχολικά είδη κάνουν την εμφάνισή τους στα καταστήματα πριν ανοίξουν τα σχολεία. Διαλέξτε μαζί με το παιδί από τώρα κάποια είδη όπως την τσάντα του, την κασετίνα, το παγουρίνο ή το κουτί του φαγητού, αντί να τα πάρετε όλα αργότερα, όταν η πίεση του χρόνου θα είναι αυξημένη. Ωστόσο, αποφύγετε να ψωνίσετε τα υπόλοιπα σχολικά είδη. Είναι καλύτερα να περιμένετε να πάρετε τη λίστα του σχολείου. Εξάσκηση! Το παιδί σας πριν ξεκινήσει το σχολείο θα πρέπει να ξέρει πώς: Να ανοίγει και να κλείνει την τσάντα του. Να ανοίγει και να κλείνει το κουτί που θα του βάζετε το κολατσιό του. Να ανοίγει και να κλείνει το μπουκάλι ή το παγουρίνο του. Να ανεβάζει και να κατεβάζει τα ρούχα του, όταν πηγαίνει στην τουαλέτα καθώς επίσης και να σκουπίζεται σωστά. Να μην ξεχνά να πλένει τα χέρια του μετά. Να κρεμάει το μπουφάν του σε μια χαμηλή κρεμάστρα. 1 εβδομάδα πριν Εισαγωγή στις νέες συνήθειες Αντί να ξυπνήσετε μια μέρα πανικόβλητη φωνάζοντας ντύσου, πλύσου, χτενίσου, προτιμήστε να ξεκινήσετε να ξυπνάτε το παιδί όλο και πιο νωρίς το πρωί, καθιερώνοντας συνήθειες όπως να πλένεται και να ντύνεται μόλις σηκωθεί και να παίρνετε όλοι μαζί πρωινό. Επίσκεψη στο σχολείο Καλό είναι να γνωρίσει το παιδί το/τη δάσκαλο/α του και να εξοικειωθεί με το περιβάλλον. Περπατήστε μαζί μέσα στο κτίριο. Δώστε έμφαση στους χώρους όπου θα πραγματοποιούνται ευχάριστες δραστηριότητες που πιθανόν αρέσουν στο παιδί. Πχ πείτε «εδώ θα παίζετε θέατρο, εδώ θα κάνετε γυμναστική, εδώ θα ζωγραφίζετε.» Δείξτε του πού είναι οι τουαλέτες. Δείξτε του ακόμα πού θα το περιμένετε όταν θα έρχεστε να το πάρετε. Εξοικείωση με το λεωφορείο Πολλά παιδιά ενθουσιάζονται με την ιδέα της μεταφοράς με το λεωφορείο. Κάποια, όμως, φοβούνται το σχολικό, ειδικά αν δεν έχουν μπει ποτέ σε μέσα μαζικής μεταφοράς. Πριν ξεκινήσει το σχολείο, προγραμματίστε κάποιες βόλτες με λεωφορείο. Επιλέξτε κατά προτίμηση ώρες που δεν έχει πολύ κόσμο, έτσι ώστε να βρείτε να καθίσετε σε θέσεις και το παιδί να μπορεί να απολαύσει τη βόλτα περισσότερο. Πρόβα… κολατσιού Φτιάξτε μια λίστα με υγιεινά και θρεπτικά σνακ, λαμβάνοντας υπόψη τις προτιμήσεις του παιδιού. Αγοράστε τα υλικά που θα χρειαστείτε και ξεκινήστε να σερβίρετε τα σνακ στο σπίτι, κατά προτίμηση τις ώρες που το παιδί συνήθως πεινά, παρατηρώντας ποια από αυτά προτιμά και ποια απορρίπτει. Είναι πιο πιθανό να φάει στο σχολείο κάτι που έχει ξαναδοκιμάσει και ξέρει ότι του αρέσει. Έτσι δεν θα χάσετε πολύτιμο χρόνο μέχρι να βρείτε το κολατσιό της αρεσκείας του. Να θυμάστε ότι τα παιδιά γρήγορα βαριούνται, γι’ αυτό θα πρέπει να υπάρχει ποικιλία και εναλλαγή στις επιλογές. Χρήσιμα τηλέφωνα Εκτυπώστε, συμπληρώστε και κολλήστε την καρτέλα που ακολουθεί σε σημείο που μπορούν να τη δουν όλοι. Χρήσιμα τηλέφωνα Η πρώτη μέρα Προετοιμάστε μαζί με το παιδί από την προηγούμενη Ρούχα ~ Επειδή τα ρούχα μπορεί να αποτελέσουν αιτία διαμάχης και καθυστέρησης το πρωί, συμφωνήστε ότι στο σχολείο θα φοράει συγκεκριμένα ρούχα, δίνοντάς του τα Σαββατοκύριακα τη δυνατότητα να επιλέγει να φορέσει ότι θέλει. Επιλέξτε από το προηγούμενο βράδυ τι ρούχα θα φορέσει το πρωί, ώστε να μην τρέχετε την τελευταία στιγμή. Ας έχετε και μια εναλλακτική λύση για την περίπτωση που θα αλλάξει ο καιρός. Τσάντα ~ Από την πρώτη κιόλας στιγμή πρέπει να γίνει κατανοητό στο παιδί ότι είναι ευθύνη του να ετοιμάζει μόνο του την τσάντα του και μάλιστα σαν μια ιεροτελεστία το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Το πρωί της μεγάλης μέρας Συμφωνήστε ότι παιχνίδια και τηλεόραση δεν επιτρέπονται τα πρωινά των καθημερινών. Καλό είναι βέβαια, αυτό να έχει γίνει αρκετό καιρό πριν, για να μην φανεί στο παιδί ότι χάνει πρωινές απολαύσεις λόγω του σχολείου. Ακολουθήστε συγκεκριμένη καθημερινή ρουτίνα ώστε να αποφεύγετε τις χρονοτριβές και να διασφαλίζετε ότι καθιερώνονται σωστές συνήθειες. Βοηθήστε το παιδί να θυμάται τι πρέπει να κάνει εκτυπώνοντας την παρακάτω εικόνα (για κορίτσι ή για αγόρι) και τοποθετώντας την σε σημείο που μπορεί να την βλέπει. Κάντε τη να μοιάζει με γιορτή! Δείξτε χαρά και ενθουσιασμό, χωρίς βέβαια να υπερβάλλετε, μεταδίδοντας την καλή σας διάθεση στο παιδί. Πριν αναχωρήσετε, εμφανίστε μια μικρή έκπληξη: κάτι μικρό που μπορεί να πάρει μαζί του και που σχετίζεται με το σχολικό περιβάλλον, πχ μια γόμα με τον αγαπημένο του ήρωα, ή ένα χρωματιστό μολύβι ή ένα μπλοκάκι. Μετά την επιστροφή σας από το σχολείο, βγείτε έξω για φαγητό -όλη η οικογένεια αν είναι δυνατόν- για να το γιορτάσετε. Ενθαρρύνετε το παιδί να αφηγηθεί όλα όσα έκανε. Βγάλτε φωτογραφία! Πάρτε μαζί τη φωτογραφική σας μηχανή και βγάλτε το παιδί μια φωτογραφία στην τάξη. Μπορείτε να κάνετε το ίδιο κάθε χρόνο, κολλώντας τις φωτογραφίες σε ένα άλμπουμ (μία για κάθε τάξη). Έτσι το παιδί θα παρατηρεί τη διαφορά από χρόνο σε χρόνο, καθώς μεγαλώνει. Μπορείτε ακόμα να τραβήξετε φωτογραφίες του παιδιού με τους συμμαθητές του. Η ώρα του αποχωρισμού Η μητέρα πρέπει η ίδια πρώτα μέσα της να επεξεργαστεί τον αποχωρισμό, καθώς η στάση και η συμπεριφορά της επηρεάζει το παιδί. Γι’ αυτό: ΟΧΙ Λυπημένο ύφος (προϊδεάζει αρνητικά). Δάκρυα (μεταδίδουν άγχος). Ασταμάτητες αγκαλιές (θυμίζουν πραγματικό αποχωρισμό). Εκφράσεις του τύπου «αν δε δούλευα, δε θα σ’ άφηνα» (κρύβουν ενοχή). ΝΑΙ Χαμόγελο, φιλί και γρήγορος αποχαιρετισμός. Αισιοδοξία και αποφασιστικότητα: «Είμαι σίγουρη ότι θα περάσεις όμορφα και θα θέλεις να έρθεις και αύριο.» Ορισμός του χρόνου: «Θα τα ξαναπούμε το μεσημέρι.

πηγή: http://www.mamadesonline.gr

Η σχολική τσάντα και πόνοι στην πλατη των παιδιών

Οι πόνοι στην πλάτη των παιδιών και εφήβων δεν είναι σπάνιοι. Υπολογίζεται ότι 37% των παιδιών σχολικής ηλικίας παραπονιούνται για πόνους στην πλάτη τους.

Το πρόβλημα αυτό απασχολεί τους γονείς και τους παιδίατρους που βλέπουν με ανησυχία τα παιδιά να μεταφέρουν καθημερινά ένα βαρύ φορτίο μέσα στη σχολική τους τσάντα.

Οι κίνδυνοι της μεταφοράς ενός φορτίου που είναι δυσανάλογο για το σώμα και την ηλικία του παιδιού, αφορούν μεταξύ άλλων τη σπονδυλική στήλη του παιδιού.

Εκτός από τους πόνους που μπορεί να προκληθούν, υπάρχει η πιθανότητα δημιουργίας σκολίωσης. Η σκολίωση είναι πάθηση της σπονδυλικής στήλης που χαρακτηρίζεται από δυσμορφία με κλίση προς τα πλάγια.

Η κλίση της σπονδυλικής στήλης στη σκολίωση, είναι μόνιμη και μπορεί να είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη ανάλογα με τη σοβαρότητα της περίπτωσης.

Έρευνα που έγινε σε 1.546 παιδιά ηλικίας από 11 έως 14 ετών, βρέθηκε ότι:

• Από το σύνολο των παιδιών το 37% παραπονιόταν για πόνο στην πλάτη
  
  
• Τα παιδιά που είχαν τις πιο βαριές σχολικές τσάντες, παρουσίαζαν και τους περισσότερους πόνους στην πλάτη
  
  
• Πολλά από τα παιδιά, περισσότερα από 1 στα 4, είπαν ότι ο πόνος ήταν τόσο έντονος που τα οδηγούσε σε αλλαγή του επιπέδου δραστηριότητάς τους
  
  
• Το 10% των παιδιών δήλωσαν ότι είχαν πάρει φάρμακα για την αντιμετώπιση του πόνου της πλάτης τους
  
  
• Τα παιδιά που ήσαν μικρότερα στην ηλικία, τα κορίτσια και αυτά που ήδη είχαν σκολίωση, είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσουν σκολίωση
  
  
• Ο μέσος όρος του βάρους της σχολικής τσάντας των παιδιών, ανερχόταν στο 9% του βάρους σώματος των παιδιών.
  
  Παρά το γεγονός ότι το βάρος αυτό είναι μικρότερο από αυτό που συστήνει η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής για τις τσάντες των παιδιών (από 10% έως 20% του βάρους σώματος του παιδιού), εντούτοις ο πόνος της πλάτης ήταν υπαρκτός σε πολλές περιπτώσεις
  
  
• Κατά περίεργο τρόπο, τα παιδιά που τοποθετούσαν την τσάντα τους με ένα λουρί στο ένα ώμο αντί και τα δύο λουριά στους δύο ώμους, δεν είχαν περισσότερα προβλήματα από τα άλλα παιδιά
  Η έρευνα δείχνει το πρόβλημα των σκελετικών διαταραχών που μπορούν να προκληθούν από τις σχολικές τσάντες.

Οι πόνοι και η σκολίωση της σπονδυλικής στήλης μπορούν να επηρεάσουν όχι μόνο τη σωματική διαμόρφωση των παιδιών αλλά και να τροποποιήσουν τις δραστηριότητες τους, αλλοιώνοντας την ποιότητα ζωής τους.

Οι ειδικοί εισηγούνται ότι πρέπει να βρεθούν τρόποι να γίνουν πιο ελαφριές οι σχολικές τσάντες των παιδιών.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, έχει εκδώσει οδηγίες για τις σχολικές τσάντες που θα πρέπει να έχουν τα παιδιά:

1. Πρέπει να γίνεται προσεκτική επιλογή για την ανεύρεση κατάλληλης τσάντας για το παιδί. Αυτές που έχουν φαρδιά λουριά με βάτες και που έχουν βάτα στο πίσω μέρος (εκείνο που έρχεται σε επαφή με την πλάτη του παιδιού), είναι πιο αναπαυτικές για το παιδί και θα πρέπει να προτιμούνται
   
   
2. Οι σχολικές τσάντες πρέπει να είναι ελαφριές. Δεν πρέπει να ξεπερνούν το 10% έως 20% του βάρους του παιδιού
   
   
3. Τα παιδιά θα πρέπει πάντα να βάζουν και τα δύο λουριά, το ένα στον κάθε ώμο. Εάν μεταφέρουν την τσάντα μόνο στον ένα ώμο, υπάρχει ο κίνδυνος να δυσκολεύουν τους μυς τους και να υποστούν σκολίωση
   
   
4. Η κατανομή των βιβλίων μέσα στην τσάντα πρέπει να γίνεται ομοιόμορφα για να υπάρχει ισοζυγισμένη κατανομή του βάρους. Τα πιο βαριά αντικείμενα θα πρέπει να τοποθετούνται στο κέντρο
   
   
5. Εάν υπάρχει η δυνατότητα, τότε μια σχολική τσάντα με τροχούς θα μπορούσε να βοηθήσει. Είναι όμως γεγονός ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες, αυτό μπορεί να μην είναι πρακτικό
   
   
6. Εάν το παιδί φοιτά σε σχολείο που υπάρχουν ατομικά ερμάρια, τότε το παιδί θα μπορούσε, ορισμένα βιβλία να τα έχει διπλά, στο σχολείο και στο σπίτι, για να αποφεύγεται η μεταφορά τους
   
   
7. Οι γονείς δεν πρέπει να αμελούν εάν το παιδί ή ο έφηβός τους, παραπονιέται για πόνο στην πλάτη. Σε τέτοια περίπτωση, θα πρέπει να συμβουλεύονται τον παιδίατρο τους
   

Οι γονείς, οι δάσκαλοι και καθηγητές των παιδιών και εφήβων, με την επιστροφή στο σχολείο, από την αρχή του χρόνου, είναι απαραίτητο να λαμβάνουν υπόψη το πρόβλημα των ενοχλήσεων ή παθήσεων που προκαλεί η βαριά σχολική τσάντα και να μεριμνούν για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Βιβλιογραφία:

National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases

American Academy of Orthopedic Surgeons

πηγή: http://www.medlook.net

Βιβλιοπροτάσεις

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ
Pam Schiller
εκδ Διόπτρα

Τι είναι αυτό που πρέπει να μάθουν πρώτα τα παιδιά μας;

Την αλφάβητο;
Να μετρούν ως το δέκα;

Όπως αποδεικνύουν οι πιο σύγχρονες έρευνες, η πρωταρχική ανάγκη για τα παιδιά μας είναι να αναπτύξουν την κοινωνική και τη συναισθηματική νοημοσύνη τους. Αυτά είναι τα υλικά τα πιο απαραίτητα για να χτίσουν στο μέλλον ένα γερό οικοδόμημα γνώσης.
Η διάσημη συγγραφέας Pam Schiller δίνει πολύτιμες συμβουλές για γονείς και δασκάλους με παιδιά προσχολικής ηλικίας. Συγχρόνως, προτείνει συγκεκριμένες δραστηριότητες και εμπειρίες βοηθώντας τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να βαδίσουν με επιτυχία στο μονοπάτι της γνώσης.
Βάλτε τα θεμέλια για τη σχολική επιτυχία του παιδιού σας…
Μάθετε στο παιδί σας:

• να είναι υπεύθυνο
• να ενδιαφέρεται για τον κόσμο που το περιβάλλει
• να πιστεύει στον εαυτό του
• να σέβεται τους άλλους
• να τους δείχνει αλληλεγγύη και να συνεργάζεται μαζί τους
• να μπορεί να σέβεται τους κανόνες για να ζει μέσα σε μία κοινωνία
• να ελέγχει τις αντιδράσεις του και να έχει αυτοπειθαρχία
  

Ένα βιβλίο για γονείς και εκπαιδευτικούς που δεν μένει στην θεωρία, αλλά περνά στην πράξη και δίνει απλές, πρακτικές λύσεις και ιδέες που εφαρμόζονται εύκολα.

Προσχολική κατάθλιψη

Καθημερινή 28/08/2010
Αρθρο New York Times

Η κατάθλιψη σε παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι γεγονός, σύμφωνα με άρθρο των New York Times, στο οποίο αναφέρεται ότι ακόμη και δίχρονοι μπόμπιρες μπορούν να παρουσιάσουν τη νόσο. Ωστόσο, παιδοψυχίατροι εμφανίζονται επιφυλακτικοί, φοβούμενοι την πολυφαρμακία.

Κατάθλιψη και σε παιδιά προσχολικής ηλικίας

«Μπορούν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να παρουσιάσουν κατάθλιψη;», αναρωτιέται σε άρθρο της στο περιοδικό των New York Times η Πάμελα Πολ, συγγραφέας του βιβλίου «Parenting, Inc.», που αναφέρεται στη βιομηχανία της ανατροφής παιδιών.

Η απάντηση που δίνει είναι θετική. Σήμερα σημαντικός αριθμός παιδοψυχιάτρων θεωρεί ότι η κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί σε παιδιά ηλικίας 2 ώς 3 ετών. Για ενηλίκους που έχουν βιώσει την κατάθλιψη, η προοπτική έγκαιρης διάγνωσης έχει νόημα. Η μητέρα του 6χρονου Κιράν, που πάσχει από προσχολική κατάθλιψη εδώ και δύο χρόνια, πιστεύει ότι έπασχε κι η ίδια από την ίδια νόσο. «Αναμφισβήτητα υπήρχαν σημάδια καθ’ όλη τη διάρκεια των ετών του δημοτικού. Αν μου είχαν προτείνει να υποβληθώ σε ψυχοθεραπεία, φαντάζομαι θα είχα αδράξει την ευκαιρία. Οι γονείς μου ήξεραν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη συμπεριφορά μου αλλά δεν ήξεραν τι να κάνουν», θυμάται η Ελίζαμπεθ, μηχανικός στο επάγγελμα.

Αντίθετα, ο γιος της δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως προβληματικός. Σε αντίθεση με τους συμμαθητές του στο νηπιαγωγείο προαστίου του Σεντ Λιούις, στο οποίο πήγαινε, ουδέποτε ήταν ανυπάκουος ή άτακτος. Υπήρχαν όμως κάποια ανησυχητικά σημάδια. Σε ηλικία μόλις 4 ετών ο Κιράν φαινόταν λυπημένος. «Τίποτα δεν έχει πλάκα, βαριέμαι», είχε πει μια μέρα στην Ελίζαμπεθ. Κι όταν του θύμισε το επικείμενο ταξίδι τους στην Ντίσνεϊλαντ, ο μικρός απάντησε: «Ο Μίκι λέει ψέματα, τα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα». Ηταν ανασφαλής και δεν τολμούσε να μετρήσει φωναχτά ώς το δέκα για να μην κάνει λάθος. Τα παζλ και τα lego τον τρέλαιναν όταν δεν μπορούσε να τα ολοκληρώσει. «Είμαι ανίκανος να φτιάξω lego. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω», ανακοίνωσε ένα απόγευμα, ζητώντας από τους γονείς του να απομακρύνουν το καινούργιο του παιχνίδι.

Οπως πολλοί ειδικοί που αντιμετωπίζουν την κατάθλιψη, ο Ντάνιελ Κλάιν, καθηγητής Κλινικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, έχει επανειλημμένα ακούσει από ασθενείς του τη φράση «έχω κατάθλιψη όσο θυμάμαι τον εαυτό μου». Εχει πειστεί πλέον ότι οι ρίζες της ασθένειας βρίσκονται στα πρώτα παιδικά χρόνια.

Η ψυχαναλυτική προσέγγιση θεωρεί ότι τα παιδιά δεν έχουν την πνευματική ικανότητα να βιώσουν την κατάθλιψη. Μέχρι τη δεκαετία του ’80 έφηβοι και παιδιά κάτω των 12 ετών θεωρούνταν ψυχικά ανώριμα για να είναι καταθλιπτικά. Σημαντικό ρόλο έπαιζε και ο φόβος του στίγματος.

Η σημαντικότερη ανακάλυψη στον τομέα τα τελευταία 10-20 χρόνια είναι ότι οι χρόνιες ψυχικές ασθένειες εκδηλώνονται σε νέους ανθρώπους, υπογραμμίζει ο Ντάνιελ Πάιν, επικεφαλής εργαστηρίου στο Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας.

Πολλοί, ωστόσο, είναι οι επιστήμονες που φοβούνται ότι αν η προσχολική κατάθλιψη καταχωρισθεί ως ψυχιατρική διαταραχή, θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν την εξέλιξη οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες. Αν και η έρευνα δεν υποστηρίζει τη χρήση αντικαταθλιπτικών σε παιδιά τόσο μικρά, η χορήγηση σκευασμάτων παρουσιάζει ανησυχητική αύξηση.
πηγή: http://hamomilaki.blogspot.com