Είμαι μια νέα μαμά και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας, μέσω του blog μου, όλη την εμπειρία που είχα στην εγκυμοσύνη αλλά και όσα θα έρθουν από εδώ και πέρα. Γίνετε μέλος και στείλτε μου email στο vivliolatreia@gmail.com ή στοksanthompoumpouras@gmail.com με τις δικές σας εμπειρίες τοκετού, τα δωμάτια που διαμορφώσατε για τα μωρά σας με φωτογραφίες, απορίες ή και συμβουλές που θέλετε να δώσετε στην άλλες μανούλες.
Τι αισθάνεται, τι καταλαβαίνει και τι αποκομίζει το παιδί από τη στενή επαφή του με τον μπαμπά, καθώς μεγαλώνει; Η συμβολή του μπαμπά στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού επηρεάζει την αυτοπεποίθηση, την κοινωνικότητα και τον συναισθηματικό του κόσμο. Καθώς το παιδί μεγαλώνει, η σχέση του με τον μπαμπά διαμορφώνει την αυτοεικόνα και τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Από νεογέννητο ως 3 ετών - Η περιποίηση και η φροντίδα που λαμβάνει το μωρό από τον μπαμπά, το τάισμα, το μπανάκι, αλλά και το παιχνίδι που θα κάνουν, έχουν πολύ θετική επίδραση στο βρέφος το οποίο αρχίζει και αντιλαμβάνεται το ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή του και κάποιος άλλος εκτός από την μαμά. Αυτό του δίνει σιγουριά και βάζει τις βάσεις για την αυριανή αυτοπεποίθηση του παιδιού. - Η επαφή του βρέφους με τον πατέρα τροφοδοτεί το πρώτο με στοιχεία που, μέσω της διαδικασίας της μίμησης, θα λάβει, θα επεξεργαστεί, θα εμπεδώσει και θα επαναλάβει. - Το βρέφος καλλιεργεί τα συναισθήματά του και ωριμάζει συναισθηματικά μέσα από την επαφή με τον μπαμπά. Η διαφορετική επαφή που θα έχει με τον πατέρα, σε σχέση με την μητέρα, θα το τροφοδοτήσει με διαφορετικά ψυχικά ερεθίσματα, συντελώντας στην ωρίμανσή του. - Η συνεργασία των δυο γονέων για την φροντίδα και το μεγάλωμα του μωρού είναι κάτι που το παιδί μπορεί να μην αντιλαμβάνεται σε πρώτο επίπεδο, όμως το μήνυμα της καλής σχέσης, της σχέσης υποστήριξης, κατανόησης και αγάπης που συνδέει τους δυο γονείς, σίγουρα γίνεται αντιληπτό από το βρέφος, προσφέροντάς του μόνο οφέλη. - Το μωρό αναπτύσσει μεγαλώνοντας έναν κώδικα επικοινωνίας με τη μαμά του η οποία καταλαβαίνει τις λεξούλες που λέει και ικανοποιεί άμεσα τις επιθυμίες του. Η επαφή του μωρού με τον πατέρα που δεν είναι το ίδιο εξοικειωμένος με τη «γλώσσα» του, αναγκάζει το μωρό να εξελιχθεί και να βρει τρόπους επικοινωνίας προκειμένου να γίνει κατανοητό. Γι αυτό οι ειδικοί συνιστούν οι μαμάδες να αφήνουν τα μωρά μόνα με τον μπαμπά τους.
Νηπιακή ηλικία 3-6 - Το παιδί αυτής της ηλικίας έχει πια καταλάβει καλά ότι εκτός από την μαμά, υπάρχει και ο μπαμπάς στην καθημερινότητά του. Η επαφή των δυο γίνεται πιο ουσιαστική και πιο άμεση, άρα και τα οφέλη πιο αισθητά, πιο σημαντικά. - Το παιδί αρχίζει και διαμορφώνει τη σεξουαλική του ταυτότητα, άρα η επαφή με τον πατέρα θα το βοηθήσει να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του και το φύλο του (μέσω της ταύτισης, αν είναι αγόρι, με την κατανόηση της διαφορετικότητας, αν είναι κορίτσι). - Ο πατέρας θα ασχοληθεί με το παιχνίδι, την κίνηση, την άσκηση του παιδιού βοηθώντας το να κατακτήσει και να εξελίξει τις κινητικές του δεξιότητες.
Στο «νέο σχολείο» που οραματίζεται η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας από φέτος κιόλας «καθιερώνεται ο θεσμός της φιλαναγνωσίας»: Ενα πρόγραμμα που θα εφαρμόζεται στις δύο πρώτες τάξεις του δημοτικού, με στόχο τη «σταδιακή εδραίωση μιας φιλικής σχέσης των μικρών μαθητών με το λογοτεχνικό βιβλίο».
Από μόνη της, η κίνηση είναι καλοδεχούμενη. Ποιο είναι όμως το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται; Και κατά πόσο μια τέτοια παρέμβαση μπορεί ν' απαλλάξει την ανάγνωση από τη ρετσινιά της αγγαρείας;
Τους κερδίζει ο υπολογιστής
Το ότι οι έφηβοι, ειδικά τ' αγόρια, δεν διατηρούν και τις καλύτερες σχέσεις με τη λογοτεχνία το έχουμε διαπιστώσει εδώ και χρόνια, τουλάχιστον εμπειρικά. Αν κρίνουμε όμως από τ' αποτελέσματα πρόσφατα δημοσιευμένης έρευνας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, η παραπάνω διαπίστωση επιβεβαιώνεται πανηγυρικά. Η μεγάλη πλειονότητα των μαθητών του γυμνασίου από κάθε γωνιά της Ελλάδας που συμμετείχαν σ' αυτήν -συμπληρώθηκαν πάνω από 25.000 ερωτηματολόγια- δεν το κρύβουν: σε ποσοστό 75% ομολογούν πως διαβάζουν λίγο ή καθόλου λογοτεχνικά βιβλία και ένας στους τέσσερις εμφανίζεται να διαβάζει πολύ, βασικά πεζογραφία. Τα κείμενα που διδάσκονται στο σχολείο, μολονότι ανταποκρίνονται αρκετά στα ενδιαφέροντά τους (έτσι δήλωσε το 45%), σπανίως τους ανοίγουν την όρεξη για ν' ανακαλύψουν κι άλλα έργα των συγγραφέων που ανθολογούνται στα εγχειρίδια (47%). Και, ενώ τα κορίτσια δείχνουν να έχουν πιο ζεστή επαφή με το αντικείμενο, όσο περνούν κι αυτά από τη μία τάξη στην άλλη, όλο και απομακρύνονται από το εξωσχολικό διάβασμα. Το παιχνίδι μοιάζει να έχει χαθεί. Πράγμα που σημαίνει ότι χιλιάδες ελληνόπουλα, χωμένα για τα καλά στον υπολογιστή τους, είναι ανύποπτα για τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η λογοτεχνία στην καθημερινή τους ζωή -στο ν' αποκτήσουν θετικά πρότυπα, να τονώσουν την αυτοπεποίθησή τους, να ξεκαθαρίσουν τα συναισθήματά τους, να κατανοήσουν συμπεριφορές που τους ξενίζουν, να συμφιλιωθούν με το ότι η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική. Η έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου πραγματοποιήθηκε με την ευθύνη της δόκτορος φιλολογίας Χριστίνας Αργυροπούλου την περίοδο 2004-2006, με στόχο να προσδιοριστεί σε ποιον βαθμό πάσχει το μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο γυμνάσιο και με τι τρόπους θα μπορούσε η διδασκαλία του να γίνει πιο αποδοτική. Δεν στάλθηκαν όμως μόνο στα παιδιά ερωτηματολόγια αλλά και σε 2.803 καθηγητές. Ολως παραδόξως, οι τελευταίοι εμφανίζονται λάτρεις της λογοτεχνίας: Ενας στους τρεις δηλώνει πως διαβάζει πολύ για την προσωπική του απόλαυση, το 57% απαντάει αρκετά, μόνο το 11% λίγο, ενώ το ποσοστό εκείνων που δεν διαβάζουν καθόλου παρουσιάζεται μηδενικό... Αν όμως η λογοτεχνία είναι τόσο σημαντική για τους ίδιους, πώς και δεν καταφέρνουν να την κάνουν ελκυστική και για τους μαθητές; Μήπως το εκπαιδευτικό μας σύστημα τους σπρώχνει να λειτουργούν διεκπεραιωτικά;
Γίνεται καταναγκαστικό
Για τον πολυσχιδή Σάκη Σερέφα -ποιητή, ανθολόγο, δραματουργό και φιλόλογο, με δεκαετή θητεία στα θρανία της μέσης εκπαίδευσης- η όλη στρέβλωση ξεκινάει από την ένταξη του μαθήματος της λογοτεχνίας στην εξεταστέα ύλη. «Οταν μπαίνει το στοιχείο του καταναγκασμού, κάθε απόλαυση χάνεται». Τι κι αν το περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων έχει από το 2006 ανανεωθεί; «Ενα ρετούς έγινε» υποστηρίζει ο ίδιος. «Η λογική των θεματικών ενοτήτων και της αποσπασματικότητας των κειμένων παραμένει. Στην πραγματική μας ζωή διαβάζουμε τα βιβλία ολόκληρα. Γιατί η αναγνωστική συμπεριφορά των παιδιών πρέπει να είναι διαφορετική;» Πράγματι, στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και των τριών τάξεων του Γυμνασίου, η ύλη διαρθρώνεται γύρω από ενότητες όπως «Ο άνθρωπος και η Φύση», «Θρησκευτική ζωή», «Λαογραφία», «Οι φίλοι μας τα ζώα», «Εθνική ζωή», «Παλαιότερες μορφές ζωής», «Η βιοπάλη» ή «Ο καημός της ξενιτιάς»... Σ' αυτές εντάσσονται αποσπάσματα από ευρύτερες ποιητικές ή αφηγηματικές συνθέσεις που καλύπτουν από τον Σολωμό ή τον Δροσίνη ως τον Ελύτη και τον Ρίτσο, από τον Τέλλο Αγρα και τον Αργύρη Εφταλιώτη ως τον Καρούζο και τη Δημουλά, από τον Καζαντζάκη, τον Θεοτοκά και τον Βενέζη ως τους Βαλτινό, Ζέη και Θέμελη, και από τον Καρκαβίτσα, τον Ουράνη ή τον Κρυστάλλη ως τη Μέλπω Αξιώτη και τον Δημήτρη Χατζή.
Θεσμός φιλαναγνωσίας
Τι κι αν 95% των καθηγητών -στην ίδια πάντα έρευνα- πιστεύουν πως η αξιοποίηση της μελοποιημένης ποίησης θα έκανε το μάθημα πιο ενδιαφέρον; Τέτοια ενότητα δεν προστέθηκε στα νέα βιβλία. Αν μη τι άλλο, υπάρχουν στίχοι του Σαββόπουλου, δείγματα γραφής περισσότερων μεταπολεμικών συγγραφέων -Ταχτσής, Κουμανταρέας, Σωτηρίου, Γαλανάκη, Σκαμπαρδώνης, Σουρούνης κ.ά.- καθώς και κείμενα με ξένες υπογραφές, όπως των Τσέχοφ, Μπρεχτ, Πρεβέρ, Χικμέτ ή Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί. Οι ερωτήσεις εν τούτοις που συνοδεύουν το μάθημα είναι κατά κανόνα φιλολογικού-γραμματολογικού τύπου, ενώ η λεπτομερής ανάλυση του κειμένου λειτουργεί συνήθως απωθητικά. Οπως και στα υπόλοιπα μαθήματα έτσι κι εδώ, τα θέματα SOS τα αναζητούν τα παιδιά στο τέλος της χρονιάς. Κι όπως φάνηκε από ακόμα πιο πρόσφατη έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (2008), το 59% των μαθητών του γυμνασίου θεωρούν πως τα λογοτεχνικά τους εγχειρίδια δεν τους προσφέρουν ιδέες για δημιουργικές δραστηριότητες. Μέσα σ' αυτό το τοπίο, όπου ως γνωστόν και οι σχολικές βιβλιοθήκες καρκινοβατούν, φιλοδοξεί να επέμβει διορθωτικά το υπουργείο Παιδείας, αρχής γενομένης από το δημοτικό σχολείο. Ας σημειωθεί ότι στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αυτόνομο μάθημα λογοτεχνίας δεν υφίσταται κι ας κρίνεται απαραίτητο απ' όλους σχεδόν τους δασκάλους. Ενώ λοιπόν τα λογοτεχνικά κείμενα εξακολουθούν να προσεγγίζονται στο πλαίσιο της διδασκαλίας της «γλώσσας» (βλ. σύνταξη, γραμματική κ.ο.κ), από τη φετινή χρονιά, στα 800 ολοήμερα δημοτικά της επικράτειας, «καθιερώνεται ο θεσμός της φιλαναγνωσίας» για τα παιδιά που μένουν στο σχολείο ως το απόγευμα, με μία διδακτική ώρα τη βδομάδα για την Α' και τη Β' τάξη. Ουσιαστικά πρόκειται για μια σύμπραξη του υπουργείου Παιδείας με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, που θα χρηματοδοτηθεί από κοινοτικά κονδύλια -μέσα στον Νοέμβριο θα πέσουν οι τελικές υπογραφές για την ένταξή του στο ΕΣΠΑ- το οποίο «δεν αποκλείεται να επεκταθεί σταδιακά στις υπόλοιπες τάξεις του δημοτικού, ενδεχομένως και στο γυμνάσιο» λέει ο Σάκης Σερέφας, υπεύθυνος σήμερα για τον συντονισμό του προγράμματος σε επτά νομούς της κεντρικής Μακεδονίας: «Στόχος είναι η εξοικείωση των μαθητών με το λογοτεχνικό βιβλίο, ως αντικείμενο πρώτα απ' όλα. Ο δάσκαλος θα βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα παιδιά, θα τους διαβάζει χαλαρά ιστορίες και, μέσα από παιγνιώδεις δραστηριότητες, όπως ζωγραφιές, κατασκευές, τραγούδια ή παντομίμα, θα τους μυεί στην απολαυστική εμπειρία της ανάγνωσης. Μια αρχή γίνεται. Γιατί το θέμα είναι ν' αλλάξει ολόκληρη η φιλοσοφία για τη διδασκαλία της λογοτεχνίας».* www.enet.gr
Αρτηριακή υπέρταση: μία πάθηση για μεγάλους; «Όχι», απαντούν κατηγορηματικά οι επιστήμονες. Η υπέρταση είναι συχνότερη, από ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι, στα παιδιά και στους εφήβους (περίπου το 1% -2%). Όσο για την αιτία σύμφωνα με τους ειδικούς, κρύβεται κυρίως στην παιδική παχυσαρκία ευθύνονται όμως και παθολογικοί παράγοντες.
«Μάλιστα τα τελευταία χρόνια η μέση αρτηριακή πίεση στο γενικό πληθυσμό των παιδιών και τους εφήβων έχει αυξηθεί και κατά συνέπεια και η συχνότητα της υπέρτασης», υπογράμμισε ο κ Γεώργιος Στεργίου, αναπληρωτής καθηγητής Παθολογίας-Υπέρτασης, μιλώντας στο 13ο Πανελλήνιο Συνέδριο Λιπιδιολογίας, Αθηροσκλήρωσης και Αγγειακής Νόσου, το οποίο πραγματοποιείται στην Αθήνα.
Ειδικότερα, σε παιδιά κάτω των 12 ετών συχνότερα αίτια υπέρτασης είναι η νεφρική βλάβη και η στένωση της νεφρικής αρτηρίας, ενώ μετά τα 12 έτη η ιδιοπαθής υπέρταση (η γνωστή «πίεση» των ενηλίκων) είναι η συχνότερη αιτία. Η ιδιοπαθής υπέρταση στα παιδιά και τους εφήβους είναι κυρίως μεμονωμένη συστολική ή συστολική και διαστολική και πολύ σπάνια μόνο διαστολική».
Σύμφωνα με τους επιστήμονες η υπέρταση στα παιδιά δεν είναι αθώα και συχνά προκαλεί πρώιμη βλάβη οργάνων-στόχων (υπερτροφία της καρδιάς, κλπ) χωρίς να υπάρχουν συμπτώματα. Αρχικά χρειάζεται σχολαστική αξιολόγηση για την αποκάλυψη της πιθανής αιτίας της υπέρτασης.
«Αν η πίεση είναι λίγο πάνω από το διαγνωστικό όριο συνήθως χρειάζονται μόνο λίγες και απλές εξετάσεις, ιδίως αν υπάρχει ισχυρό οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης (π.χ. δύο γονείς υπερτασικοί) και αυξημένο σωματικό βάρος. Σε όλες τις περιπτώσεις σταθερής αύξησης της πίεσης πάνω από την 99η εκατοστιαία θέση (υπολογίζεται για κάθε παιδί με βάση το φύλο, την ηλικία και το ύψος), χρειάζεται διερεύνηση για δευτεροπαθή αίτια υπέρτασης», πρόσθεσε ο κ. Στεργίου. Οι…τιμές της πίεσης
Για την σωστή αξιολόγηση της αρτηριακής πίεσης και τη διάγνωση της υπέρτασης χρειάζονται επανειλημμένες επισκέψεις (τουλάχιστον 2-3) με 2-3 μετρήσεις της πίεσης ανά επίσκεψη. Τα όρια για τη διάγνωση της υπέρτασης στα παιδιά και τους εφήβους βασίζονται σε πίνακες εκατοστιαίων θέσεων της αρτηριακής πίεσης, ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και το ύψος, οι οποίες προέκυψαν από ανάλυση πολλών μελετών.
Σύμφωνα με τις πρόσφατες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Υπέρτασης:
* Φυσιολογική: αρτηριακή πίεση <90η εκατοστιαία θέση.
* Υψηλή-φυσιολογική: μεταξύ 90-95ης εκατοστιαίας θέσης (στους εφήβους και ≥120/80 mmHg ακόμα και αν είναι <90η θέση).
* Υπέρταση: >95η εκατοστιαία θέση (μεταξύ 95-99ης εκατοστιαίας θέσης +5 mmHg θεωρείται υπέρταση σταδίου 1 και υψηλότερες τιμές σταδίου 2).
Σημειώνεται, πως οι γιατροί στοχεύουν στην μείωση της αρτηριακής πίεσης με φυσικούς τρόπους για μερικούς μήνες. Στην περίπτωση όμως, που αποτύχει η προσπάθεια αυτή τότε προτείνουν στους μεγάλους αλλά και στους μικρούς ασθενείς φαρμακευτική αγωγή.
Οι ψυχικές διαταραχές είναι πεδίο βασικής σημασίας για την κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και μόνιμη πρόκληση για την αναζήτηση των αιτιολογικών παραγόντων δημιουργίας τους και της κατάλληλης κάθε φορά θεραπείας τους. Οι περισσότερες ψυχικές διαταραχές των ενηλίκων έχουν τις ρίζες τους στην παιδική ζωή. Ο άνθρωπος, για να μεταβεί από το στάδιο της παιδικής ηλικίας σε αυτό της ενήλικης ζωής, περνά από την εφηβεία. Συνηθίζεται οι διαταραχές της εφηβικής ηλικίας να μελετώνται μαζί με αυτές της παιδικής. Στο παρόν βιβλίο περιγράφονται οι ψυχικές διαταραχές παιδιών και εφήβων με παράλληλη αναζήτηση των αιτιών που τις προκαλούν, την κλινική εικόνα που εμφανίζουν, τις επιπτώσεις στην οικογενειακή και σχολική ζωή, και προτείνονται τρόποι θεραπευτικής αντιμετώπισής τους. Το βιβλίο αυτό μπορεί να φανεί χρήσιμο σε φοιτητές, αλλά και σε παιδοψυχιάτρους, εκπαιδευτικούς, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, καθώς και σε άλλες ειδικότητες που ασχολούνται με τη σωματική, νοητική και συναισθηματική ανάπτυξη παιδιών και εφήβων.
Και αυτή τη χρονιά, η Ελευθερία και ο Γιώργος μαζί με τον Μαρίνο και τον μικρό Μάριο να μας δίνουν έμπνευση, θα σας στέλνουμε κάθε εβδομάδα τις προτάσεις για διασκεδαση, κυρίως στο λεκανοπέδιο αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα! Από την επόμενη εβδομάδα ξεκινούν πολλά ψυχαγωγικά προγράμματα και θεατρικές παραστάσεις και θα λαμβάνετε το newsletter μας στη μορφή που το έχετε αγαπήσει, ενώ θα χαρούμε να λάβουμε τα μηνύματα σας στο elamazi@elamazi.gr! Να σας πούμε ότι για εφέτος "mazi" μας θα είναι οι ωραιότερες παιδικές θεατρικές παραστάσεις στις οποίες θα είμαστε Χορηγοί Επικοινωνίας όπου και κάθε εβδομάδα θα έχουμε δωρεάν διπλές προσκλήσεις για όλους εσάς, από τις παραστάσεις: "Ο Αυγερινός και η Πούλια" από την θεατρική ομάδα «Μαγικές Σβούρες» στο "Θέατρο Αθηνών"
"Ο κόσμος του Ολίβιου", μια παιδικη παράσταση Μαύρου θεάτρου στο "Ιλίσια-Ντενίση"
"Ενα σπίτι παραμύθια" του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου στην "Αθηναίδα"
"Ο Εγωιστής Γίγαντας" του 'Οσκαρ Ουάιλντ στο θέατρο "Αποθήκη" και
«Για μια φούχτα μπάμιες" του Ε.Τριβιζά από την θεατική ομάδα «Σκαραβαίοι» στο θέατρο "Πειραιώς 131"
ενώ θα είμαστε χορηγοί επικοινωνίας με πολλές εκπλήξεις στις εκδηλώσεις που που θα γίνονται στα βιβλιοπωλεία «Πατάκης»
Και αυτό το Σαββατοκύριακο, θα πάμε στη μεγαλύτερη ... Μικρόπολη !!! Το elamazi στηρίζει την εκδήλωση ως Χορηγός Επικοινωνίας ενώ εμείς θα πάμε το πρωϊ του Σαββάτου και θα βρισκόμαστε στα ταμεία γύρω στις 11πμ! Αν βρίσκεστε εκεί κοντά, θα χαρούμε να σας γνωρίσουμε ενώ θα σας συνιστούσαμε να έρθετε με το μετρό στη στάση Κεραμικός!
Και εάν δεν το έχετε μάθει ακόμα, πρόκειται για μια πολιτεία «θαύμα!» με πολύ ιδιαίτερες θεματικές Γειτονιές, που δεν θυμίζουν καθόλου αυτές που ζουν σήμερα τα παιδιά στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων όπου η είσοδος για το κοινό θα είναι το Σαββατοκύριακο, 25 και 26 Σεπτεμβρίου, 10.00-19.00, με Δωρέαν Είσοδο για τα παιδιά και 8 ευρώ για κάθε ενήλικα που θα τα συνοδεύει.
Θα θέλαμε να γνωρίζετε ότι σύμφωνα με τους διοργανωτές, η Μικρόπολις απευθύνεται κυρίως σε παιδιά 6-13 ετών, στη Γειτονιά της Χαράς όμως μπορείτε να βρείτε εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης που απευθύνονται και σε μικρότερες ηλικίες…!!!
Έτσι, ακόμα και μια απλή βόλτα στις υπόλοιπες Γειτονιές της Μικρόπολις θα ενθουσιάσει τα μικρότερα παιδάκια αλλά και τους γονείς !!! Και ασφαλώς, το Σαββατοκύριακο έχουμε και σε άλλες εκδηλώσεις να πάμε mazi !!!
Σάββατο 25/9, 12πμ: παράσταση για παιδιά από τις Εκδόσεις Πατάκη με Δωρεάν Είσοδο!: Το Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010 στις 12.00 το μεσημέρι στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65, τηλ.: 210.38.11.850) οι Εκδόσεις Πατάκη και η ομάδα τέχνης Πάροδος σας προσκαλούν σε μια νέα παράσταση εμπνευσμένη από μικρές ιστορίες μέσα από τα βιβλία της Μαρίας Παπαγιάννη από τις σειρές “Χωρίς Σωσίβιο” και στα Βαθιά”
Σάββατο 25/9: Εικαστικές επισκέψεις με την Μαρία Αγγέλη:Τo Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου στις 12.00, η μουσειοπαιδαγωγός Μαρία Α. Αγγελή προσκαλεί παιδιά ηλικίας 5-14 ετών σε δυο εικαστικές συναντήσεις. Βίωμα, παρατήρηση, παιχνίδι, εικαστικές δοκιμές, ανιχνεύσεις, αφηγήσεις, συνεργασία δομούν και τις δύο συναντήσεις.
Μεσημέρια Σαββάτου ζωγραφίζοντας στο Μουσείο Ηρακλειδών:Στο πλαίσιο της έκθεσης “Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΜΟΥΣΑ, 1900-1950″ το Μουσείο Ηρακλειδών διοργανώνει παιδικό εργαστήρι ζωγραφικής για παιδιά ηλικίας 8 έως 12 ετών, υπό τη διδασκαλία της ζωγράφου Pascaline Bossu. Το πρόγραμμα θα πραγματοποιηθεί από 25/09/2010 έως 20/11/2010 και ώρες 13.30 – 15.30. Κόστος συμμετοχής:22 ευρώ / μεμονωμένη συνάντηση.
Φθινόπωρο στο “AthensHeart” με δωρεάν εκδηλώσεις!: Η Μικρή Ζούγκλα του εμπορικού κέντρου athensheart υποδέχεται το Φθινόπωρο με ξέγνοιαστα και δημιουργικά παιχνίδια για τους μικρούς της φίλους, κάθε Σάββατο του Σεπτεμβρίου, 12:00-16:00, εντελώς δωρεάν. Κερδίσετε 10 Προσκλήσεις για το ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΣ!
To elamazi ως Χορηγός Επικοινωνίας προσφέρει 10 προσκλήσεις στους 10 πρώτους που θα κάνουν κλικ στο παρακάτω link και θα συμπληρώσουν το ονοματεπώνυμο τους ως σχόλιο: "23-26 Σεπτεμβρίου: “ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΣ – ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΘΑΥΜΑ!” στην Τεχνόπολη στο Γκάζι με δωρεάν είσοδο για τα παιδιά και την υποστήριξη του elamazi!" Οι 10 τυχεροί θα ενημερωθούν με email ενώ τα ονόματα τους θα βρίσκονται στην είσοδο της εκδήλωσης για να πάνε το Σάββατο ή την Κυριακή όπου θα πρέπει να αναφέρετε το ονοματεπώνυμο που μας στείλατε καθώς και ότι είστε από το elamazi! Οι Δωρεάν Προσκλήσεις για τη Μικρόπολις που σας προσφέρουμε είναι για τον ένα γονέα και προσφέρονται στους ενήλικες συνοδούς των παιδιών αφού η Είσοδος στη Μικρόπολις είναι Δωρεάν για Όλα τα Παιδιά! Αυτό σημαίνει ότι οι ενήλικες μπορούν να έρθουν χωρίς να πληρώσουν έκαστος 8 ευρώ εισιτήριο εισόδου μόνο εφόσον συνοδεύουν παιδιά όπου ασφαλώς μπορούν να έρθουν και άλλοι ενήλικες συνοδοί, θα πρέπει όμως να πληρώσουν το εισιτήριο εισόδου! (για περισσότερες πληροφορίες www.mikropolisfestival.gr )
Γράφει ο Ιστορητής
Παιδαγωγός και Συγγραφέας
Δρ Στέλιος Πελασγός
Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Αφήγησης και Τεχνών του Λόγου Κοζάνης
Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Τα παραμύθια παραδοσιακά ξεκινούν με το υποσχόμενο «Μια φορά και έναν καιρό» και τελειώνουν με το αισιόδοξο «Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Ανάμεσα στα δυο υπάρχει ένα πλήθος από νοήματα, μηνύματα και οφέλη για τον μικρό αναγνώστη.
Για την αφήγηση μιας ιστορίας στο παιδί έχουμε εξής εναλλακτικές επιλογές:
την προφορική αφήγηση ή την μεγαλόφωνη ανάγνωση.
Προφορική αφήγηση είναι η διήγηση παραδοσιακής, λόγιας ή αυτοσχεδιαστικής ιστορίας χωρίς την παρουσία βιβλίου ή άλλου βοηθήματος.
Μεγαλόφωνη ανάγνωση είναι η ανάγνωση του βιβλίου, έτσι ώστε να ακούγεται, με δυνατή φωνή.
Η τέχνη της αφήγησης
Μια αφήγηση γίνεται ιδιαίτερη με την αγάπη και την τρυφερότητα του αφηγητή. Ακόμα και στην περίπτωση που το παραμύθι μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό και να προκαλεί φόβο στο παιδί, με την αγάπη και την τρυφερότητα όλα θα ξεπεραστούν και θα «ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».
Πώς διαβάζουμε ή αφηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά
-Zούμε τη χαρά, τον φόβο, την ανασφάλεια και τον ενθουσιασμό κάθε ήρωα, καλού ή κακού. Με την ταύτιση αυτή, τα ίδια συναισθήματα θα μεταδίδονται και στον ακροατή.
-Δεν χρειάζεται ούτε να κραυγάζουμε, ούτε να φοράμε περίεργα καπέλα. Οι τεχνικές είναι για όσους δεν έχουν σχέση με το κοινό τους.
-Δεν διαβάζουμε το παραμύθι για πρώτη φορά εκείνη τη στιγμή. Το έχουμε διαβάσει μόνοι μας προτού ξεκινήσουμε την αφήγηση.
-Στην περίπτωση που χρειαστεί να διαβάσουμε ένα παραμύθι από βιβλίο, φροντίζουμε έτσι ώστε η γλώσσα και τα νοήματα του να είναι πλούσια και όχι «παιδικά» και απλοποιημένα.
-Διαλέγουμε ειδικό χρόνο και τόπο. Μια γωνιά απόλυτα ήσυχη και μισοσκότεινη. Μια στιγμή της ημέρας ήρεμη. Καθιερώνουμε τον τόπο και τον χρόνο της αφήγησης ή της ανάγνωσης. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά λατρεύουν την επανάληψη.
-Μετά την αφήγηση, σιωπούμε. Μόνο στη σιωπή μπορεί να δράσει το ίδιο το παραμύθι και τα σύμβολά του, η ενίσχυση της σχέσης γονιού-παιδιού, η τρυφερότητα της αφήγησης. Κάθε άλλη ενέργεια μετατρέπει τον γονιό σε δάσκαλο και το παιδί σε μαθητή, κλονίζει τη σχέση τρυφερότητας και την εμπιστοσύνη του παιδιού και διαφθείρει τη σχέση με το κυνήγι του χρήσιμου και του αποδοτικού.
Η ώρα του παραμυθιού
Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Πρέπει να υπάρχει η ώρα του παραμυθιού. Η ώρα αυτή είναι η ώρα που μετατρέπεται σε σύμβολο κάθε καλό και κακό συμβάν της μέρας, η ώρα της αναπόλησης, της ψύχραιμης αναφοράς.
Υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση ενός παραμυθιού;
Δεν υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση του παραμυθιού. Συνήθως οι πιο κατάλληλες ώρες είναι οι απογευματινές ή οι βραδινές πριν τον ύπνο. Πριν τον ύπνο όμως, δεν μπορούμε να πούμε πολύ τρομακτικά παραμύθια (χρειάζονται οπωσδήποτε και αυτά, αλλά άλλη ώρα).
Πώς επιλέγουμε παραμύθια;
Δεν επιλέγουμε ποτέ ένα παραμύθι επειδή αρέσει σε εμάς, επειδή διαφημίζεται στην τηλεόραση ή έχει γίνει της μόδας. Η επιλογή πρέπει να γίνει από κοινού με το παιδί μας. Έτσι, όχι μόνο θα ικανοποιηθεί από το αποτέλεσμα, αλλά και θα καλλιεργηθεί η μεταξύ μας σχέση.
Υπάρχουν ακατάλληλα παραμύθια ή παιδικά βιβλία;
Ακατάλληλα μπορεί να θεωρηθούν τα παραμύθια ή τα βιβλία που δεν έχουν αίσιο τέλος. Παραμύθια που το τέλος τους δεν είναι «ευτυχισμένο», είναι ακατάλληλα για παιδιά κάτω των δώδεκα ετών. Βιβλία εμπορικά που χρησιμοποιούν την γλώσσα της τηλεόρασης και βιβλία που βαραίνουν τα παιδιά με γνώση χωρίς να τους προσφέρουν στην ουσία τίποτα, θεωρούνται επίσης ακατάλληλα.
Αρκετές φορές οι ηλικίες που αναγράφονται στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστες για την επιλογή μας. Το καλύτερο μέρος για να αποκτήσουμε κριτήρια επιλογής είναι οι δημόσιες παιδικές βιβλιοθήκες. Από τις βιβλιοθήκες μπορούμε να μάθουμε να επιλέγουμε όταν θα πάμε στο βιβλιοπωλείο.
Ποια είναι τα οφέλη του παραμυθιού;
-Διασκέδαση: Το παιδί μαθαίνει από μικρό πώς μπορεί μέσα από την όμορφη και ευφάνταστη χρήση του λόγου να λαμβάνει απόλαυση και να διασκεδάζει.
-Άγχη και φοβίες: Μέσα από την πλοκή του παραμυθιού και συνήθως την μάχη μεταξύ καλού και κακού, το παιδί διαβεβαιώνεται πως ακόμα και οι πιο μικροί και ασήμαντοι μπορούν με βοήθεια και σωστή δράση να αντιμετωπίσουν ακόμα και τους...δράκους.
-Οδηγός ψυχικής ολοκλήρωσης: Ο ήρωας ή η ηρωίδα μέσα από περιπέτειες ή και σφάλματα, ακολουθούν τα απαραίτητα στάδια για την ψυχική ολοκλήρωση. Μέσω αυτών, οδηγείται και το παιδί με τη σειρά του στην ψυχική του ολοκλήρωση.
-Φαντασία: Το παραμύθι με τις λίγες λέξεις του και τα σύμβολα του χωρίς πολλές εικόνες και ήχους αναπτύσσουν την μυθοπλαστική και εικονοπλαστική ικανότητα των παιδιών.
-Σχέση γονέα–παιδιού: Μέσα από τα σύμβολα του παραμυθιού λέγονται πράγματα που το παιδί θα δίσταζε πιθανόν να εκφράσει. Αποδεικνύεται πως ο γονιός μπορεί να αποδεχτεί και να κατανοήσει κάθε φόβο ή ενθουσιασμό του παιδιού του.
-Αξίες: Το παιδί αρχίζει να αναπτύσσει την εμπιστοσύνη του στις ηθικές και τις κοινωνικές αξίες.
Ευχαριστούμε για την συνεργασία του το Εργαστήρι Μαιρηβή
Σχεδόν μέσα σε κάθε σπίτι υπάρχει -σε περίοπτη θέση- τουλάχιστον μία συσκευή τηλεόρασης, η οποία λειτουργεί ανάλογα με το καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας, τις συνήθειες και τα γούστα της, για κάποιο μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Tα παιδιά συμμετέχουν στην τηλεθέαση με το δικό τους ρυθμό και τις δικές τους προτιμήσεις. H τηλεόραση αποτελεί γι’ αυτά, από τις πολύ μικρές ηλικίες, πόλο έλξης. Tα παιδιά ξέρουν ότι σχεδόν πάντα, αν ανοίξουν την τηλεόραση, θα βρουν ένταση, δράση, συγκίνηση, διασκέδαση, συντροφιά. Aυτό ακριβώς κάνει τους γονείς έξαλλους: «Eίναι η εύκολη λύση», «βλέπουν τηλεόραση μόνον από τεμπελιά», διαμαρτύρονται οι περισσότεροι. Eίναι όμως πράγματι μόνον αυτό; Σε έρευνες που έχουν γίνει, στις οποίες ερωτήθηκαν παιδιά διαφόρων ηλικιών σχετικά με το τι τα ελκύει σε τηλεοπτικές εκπομπές, διαπιστώθηκε ότι αυτά ξέρουν αρκετά καλά τι θέλουν και έχουν αξιώσεις από τα προγράμματα που παρακολουθούν.
φιγούρες-πρότυπα που μπορούν να υπερνικούν όρια τόπου και χρόνου, λογική και τάξη, να αναποδογυρίζουν την πραγματικότητα, να χρησιμοποιούν το θάρρος, τη δύναμη, την ευστροφία και τη φαντασία τους και να τα βάζουν με μεγαλύτερους και δυνατότερους. Αγαπητές στα παιδιά είναι και οι φιγούρες που έχουν παιδικές αδυναμίες, ενώ είναι ταυτόχρονα συμπαθητικές και χαριτωμένες. Tα παιδιά έχουν ανάγκη από τέτοιους «παντοδύναμους φίλους», που τα βοηθούν να ξεπερνούν την «αδυναμία» της δικής τους ηλικίας και θέσης. Ως το δέκατο έτος της ηλικίας τους, οπότε ολοκληρώνεται η οπτική αντίληψη, η ακοή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το τι «αποκομίζουν» τα παιδιά από αυτό που παρακολουθούν, επειδή τα ακουστικά ερεθίσματα έχουν πολύ πιο άμεσο συναισθηματικό αντίκτυπο. Έτσι, λοιπόν, κάτι που συχνά δεν υποψιαζόμαστε οι μεγάλοι, εκτός από την εικόνα, είναι και οι ήχοι που κάνουν τα παιδιά να αξιολογούν ένα τηλεοπτικό θέαμα ως ενδιαφέρον ή βαρετό.
Tα παιδιά έχουν ανάγκη από «παντοδύναμους φίλους» Πέρα όμως από τις «απαιτήσεις» των παιδιών από αυτό που θέλουν και το πώς θέλουν να βλέπουν τηλεόραση, υπάρχουν ορισμένες «κατηγορίες-καραμέλες» εναντίον της τηλεόρασης, οι οποίες εξαπολύονται κάθε φορά που αναζητείται ένοχος για ό,τι δεν πάει καλά με τα παιδιά μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο, στην κοινωνία. Ίσως θα βοηθούσε να δούμε τα πράγματα από κοντά και να προσπαθήσουμε να απενοχοποιήσουμε λίγο την τηλεόραση, όχι βέβαια για να τη βάλουμε πιο πολύ μέσα στη ζωή των παιδιών μας, αλλά για να αναγνωρίσουμε το μέρος της δικής μας ευθύνης και να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά την «απειλή» της μικρής οθόνης. Eίναι αλήθεια ότι η τηλεόραση, όπως και όλα τα άλλα οπτικοακουστικά μέσα που προσφέρουν έστω και παθητικά εναλλαγή και δράση, ασκούν μεγάλη έλξη πάνω στα παιδιά. Δύσκολα όμως ένα ψυχοκοινωνικά υγιές παιδί θα εγκατέλειπε το παιχνίδι με τους φίλους του για να «κολλήσει» στην τηλεόραση. H τηλεόραση ελκύει ένα παιδί που μία ολόκληρη μέρα (και συχνά πολλές μέρες συνέχεια) είναι μόνο του σε ένα σπίτι, χωρίς το παραμικρό μυστήριο, και πρέπει να παίζει ήσυχα, να μην πολυενοχλεί. Tα παιδιά αντιγράφουν συμπεριφορές. Aυτό θα μπορούσε να είναι μία πιθανή εξήγηση. Όταν βλέπουν τους γονείς να ανοίγουν την τηλεόραση μόλις μπουν στο σπίτι, είναι πολύ φυσικό να το κάνουν και αυτά. Πέρα όμως από τη μίμηση, έχουν εξίσου την ανάγκη να χαλαρώσουν, να «ξεφύγουν» και καμιά φορά να κλειστούν στον εαυτό τους, να αποφύγουν για λίγο τις ερωτήσεις της μητέρας τους, που πολλές φορές είναι ενοχλητικές και αδιάκριτες· ακριβώς όπως οι γονείς, γυρνώντας από τη δουλειά, πολλές φορές θα ήθελαν να τους «καταπιεί για λίγο η γη» για να συνέλθουν και να χαλαρώσουν. Eίναι αλήθεια ότι πολλά παιδιά ταράζονται από κάτι που είδαν στην τηλεόραση, αναπτύσσουν φόβους και ευαισθησίες, που κάνουν καιρό να τα αποβάλουν, έχουν εφιάλτες και είναι ευερέθιστα. Tο θέμα όμως αυτό είναι πιο σύνθετο από όσο φαίνεται. O φόβος είναι ένα συναίσθημα που συνδέεται άρρηκτα με την παιδική ηλικία και έχει να κάνει με τη σταδιακή «κατάκτηση» του κόσμου από τα παιδιά, με την επίγνωση των περιορισμένων τους δυνατοτήτων, το μαγικό και όχι λογικό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα πράγματα γύρω τους. Oι μύθοι, τα παραμύθια (τα οποία συνήθως βρίθουν από τρομακτικές σκηνές) και τώρα η τηλεόραση προσφέρουν το αντικείμενο, το μέσο με το οποίο εκφράζονται οι φόβοι που αντιμετωπίζει κάθε παιδί στη διαδικασία ωρίμανσής του. Tο παιδί περνάει αναπόφευκτα από πολλές φάσεις φόβου, και όχι σπάνια αποζητεί και επιδιώκει το ίδιο την ένταση και το φόβο (μήπως θυμάται κανείς το κρυφτό στο σκοτεινό σπίτι;). Aυτό που χρειάζεται το παιδί για να ξεπεράσει τους φόβους του είναι στήριξη από τους γονείς, κατανόηση, ώθηση προς περισσότερη αυτονομία όσο μεγαλώνει και βέβαια προστασία. Δεν αρκεί όμως να απαγορέψουμε στο παιδί να βλέπει κάτι που εμείς θεωρούμε φοβιστικό και ακατάλληλο, γιατί έχει αποδειχθεί ότι τα παιδιά μπορούν να βλέπουν χωρίς την παραμικρή ανησυχία σκηνές που στα μάτια μας φαντάζουν τρομακτικές, ενώ μπορεί να τρέμουν από φόβο και ένταση σε ένα έργο που το θεωρήσαμε κατάλληλο, παιδικό και ακίνδυνο. Θα ήταν καλό -και αυτό ισχύει πιο πολύ όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά- να είμαστε πιο κοντά στα παιδιά, να έχουμε τη ματιά μας επάνω τους όταν βλέπουν τηλεόραση και να παρακολουθούμε τις αντιδράσεις τους. Tα παιδιά πολλές φορές έχουν τρόπους να ξεφεύγουν από την ένταση: σηκώνονται, φεύγουν για λίγο και ξανάρχονται όταν δεν αντέχουν, κινούνται, φωνάζουν. Aυτός είναι ο δικός τους τρόπος να αντιμετωπίζουν ό,τι βλέπουν και σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να τα αναγκάζουμε να κάθονται ήσυχα και ακίνητα μπροστά στην τηλεόραση.Aυτή είναι μία πολύ απλουστευμένη, αφελής και αβασάνιστη άποψη. Δεν αρκεί να δει ένα παιδί βίαιες σκηνές στην τηλεόραση για να τις μιμηθεί και στην πραγματικότητα, γιατί τα συναισθήματα που προκαλούν και εντείνουν την επιθετικότητα δεν γεννιούνται με τη μίμηση. Ένα παιδί που είδε, π.χ., το «Pάμπο», θα αναπλάσει παρόμοιες σκηνές παίζοντας, είτε μόνο του, γρονθοκοπώντας τον αέρα, είτε με τους φίλους του, όταν παίζουν πόλεμο. Tα πολεμικά παιχνίδια όμως υπήρχαν και πριν την τηλεόραση. Aντίθετα με αυτό που θα θέλαμε ίσως να πιστεύουμε, τα παιδιά δεν είναι μικρά «αγγελούδια», αλλά έχουν μια «υγιή» επιθετικότητα, την οποία διοχετεύουν όταν παίζουν. Θα πρέπει όμως να αναλογιστούμε αν και η καθημερινή πραγματικότητα των παιδιών, με τους υπεραγχωμένους γονείς, το μάλλον αφιλόξενο και ανταγωνιστικό σχολείο, το γεμάτο απειλές περιβάλλον, ευνοεί την ανάπτυξη ειρηνικής συμπεριφοράς στα παιδιά.
Tα παιδιά συχνά επιδιώκουν την ένταση και το φόβο Ίσως λοιπόν, απενοχοποιώντας την τηλεόραση, να αναγνωρίσουμε πιο καθαρά τι αναζητούν τα παιδιά στις διάφορες εκπομπές και να τα βοηθήσουμε πιο ουσιαστικά να μη γίνονται «τηλεοπτικά θύματα». Aυτό μπορεί να γίνει:στην ικανοποίηση των ζωτικών τους αναγκών για παιχνίδι, κίνηση, ερεθίσματα των αισθήσεων, αυτονομία, συνομήλικη συντροφιά.βλέποντας πότε-πότε αυτά που βλέπουν, χωρίς γκρίνια και υποτιμητικά σχόλια («τι βλακείες είναι αυτές που βλέπεις πάλι»).σχετικά με το τι και πόσο μπορούν να βλέπουν σύμφωνα με την ηλικία τους, τις συνήθειες και τις αρχές της οικογένειας, εξηγώντας τα, και φυσικά δίνοντας το παράδειγμα με τη συμπεριφορά μας. να είναι τέτοιες που να του επιτρέπουν να εκτονωθεί ή να «διαφύγει», όποτε το χρειάζεται. Aυτό γίνεται, π.χ., με το να βλέπει όσο το δυνατόν λιγότερο τηλεόραση μόνο του (ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες), και ακόμα καλύτερα με άλλα παιδιά, με το να μπορεί να κινείται, να φωνάζει, να την κλείνει όταν «δεν αντέχει».
Τα παιδιά έχουν μια «υγιή» επιθετικότητα την οποία διοχετεύουν όταν παίζουν
Η κ. Λουίζα Βογιατζή είναι συμβουλευτική ψυχολόγος. www.vita.gr
Οι ερευνητές δήλωσαν πως πρόκειται για την πρώτη έρευνα που υποδεικνύει σχέση μεταξύ ασθενέστερων οστών και παιδικού κινδύνου ανάπτυξης.
Ερευνητές του Medical College of Georgia μελέτησαν 140 παιδιά, ηλικίας 7 έως 11 ετών, που ασκούνταν περιορισμένα και ανακάλυψαν ότι το 30% δεν είχε ελεγχόμενο σάκχαρο και είχε μικρότερη οστική μάζα -παράγοντα δύναμης των οστών- σε ποσοστό 4 έως 5%. Ο Norman Pollock, του Georgia Prevention Institute, δήλωσε ότι η νέα έρευνα παρέχει το πρώτο στοιχείο που συνδέει την παιδική παχυσαρκία με κατάγματα. Όπως δήλωσε, ενώ τα υπέρβαρα παιδιά ενδεχομένως να έχουν περισσότερη οστική μάζα από παιδιά με φυσιολογικό βάρος, μπορεί να μην είναι αρκετά δυνατή ή μεγάλη ώστε να αναπληρώνει για το μεγαλύτερο μέγεθός τους. Ευκαιρία για την ενίσχυση της δύναμης των οστών και της μείωσης του κινδύνου οστεοπόρωσης βρίσκεται στην παιδική ηλικία, πριν μειωθεί η ικανότητα να χτίσει κάποιος οστική μάζα. Ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί κάποιος να κάνει για την ανάπτυξη των οστών και τη γενική υγεία είναι η άσκηση. Η σημασία της άσκησης είναι μεγάλη και σε αυτό έχουν ρόλο και οι γονείς. Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν τη διατροφική συμπεριφορά των παιδιών τους ωςπροληπτικό μέτρο έναντι του διαβήτη, των καρδιαγγειακών νόσων και της μειωμένης οστικής μάζας. Πηγή: www.iatronet.gr
Γράφει ο Γιώργος Μίλεσης, MSc Κλινικός Διαιτολόγος Διατροφολόγος
Τα παιδιά που καταναλώνουν μια ισορροπημένη διατροφή, άρα θεωρητικά παίρνουν όλες τις βιταμίνες και τα μέταλλα που χρειάζονται από τα τρόφιμα, συνήθως δεν χρειάζονται απαραίτητα κάποιο συμπλήρωμα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κακό, αν ακολουθηθούν οι κατάλληλες οδηγίες.
Βέβαια, μερικές από τις τροφές που ήδη τρώει το παιδί σας έχουν εμπλουτισθεί με συμπληρωματικές βιταμίνες και μέταλλα. Το γάλα έχει επιπλέον βιταμίνη D, σε πολλά δημητριακά πρωινού έχουν προστεθεί βιταμίνες και ανόργανα συστατικά, το τυποποιημένο ψωμί έχει επιπλέον σίδηρο και βιταμίνες του συμπλέγματος Β, ενώ στο χυμό πορτοκαλιού πρόσφατα προσέθεσαν ασβέστιο.
Τα παιδιά που είναι πολύ επιλεκτικά στο φαγητό, μπορεί να εμφανίσουν κάποια έλλειψη θρεπτικού συστατικού. Έρευνες δείχνουν ότι πολλά παιδιά δεν προσλαμβάνουν επαρκή ποσότητα βιταμίνης D από τα τρόφιμα. Βέβαια, σε μια μεσογειακή χώρα όπως η δική μας, η έκθεση στο φως του ήλιου καλύπτει μέρος από αυτό το έλλειμμα. Σε κάθε περίπτωση, μιλήστε με τον παιδίατρο ή τον κλινικό διαιτολόγο σας, πριν δώσετε στο παιδί συμπλήρωμα βιταμίνης D.
Τα παιδικά συμπληρώματα διατροφής είναι σε γενικές γραμμές ασφαλή, αλλά φροντίστε να ακολουθήσετε τις οδηγίες που αναγράφονται στην ετικέτα. Αποφύγετε τα συμπληρώματα σε μεγάλες δόσεις (όπως λέγονται μέγα-δόσεις), για οτιδήποτε. Ορισμένες βιταμίνες όπως ο σίδηρος, οι βιταμίνες Α και D, μπορεί να γίνουν τοξικές.
Μην βασίζεστε όμως στα συμπληρώματα διατροφής, ως υποκατάστατο, για την κατανάλωση υγιεινών τροφίμων. Συνεχίστε να ενθαρρύνετε το παιδί σας να καταναλώσει μια ισορροπημένη διατροφή, συμπεριλαμβανομένων πολλών φρέσκων φρούτων και λαχανικών, δημητριακών ολικής αλέσεως, γαλακτοκομικών προϊόντων (ή άλλων πηγών ασβεστίου) και λιπαρών υλών όπως το ελαιόλαδο, οι ξηροί καρποί και οι σπόροι.
Τα διαιτητικά παρασκευάσματα που δεν είναι τυποποιημένα – δεν συνοδεύονται από ανάλυση σύστασης – και η ποιότητά τους δεν είναι εγγυημένη, χρήζουν προσοχής, όταν μιλάμε για παιδιά. Κοιτάξτε την ετικέτα τους και ζητήστε εγγυήσεις για την ασφάλεια τους.
Το παιδί περνάει σε μια κρίσιμη περίοδο της ζωής του αφού πια βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας. Γλώσσα, αντίληψη, σκέψη εξακολουθούν την ίδια ανοδική πορεία και το σώμα αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Η έμφαση φυσικά δίνεται στην εκπαίδευση εφόσον πια το παιδί φοιτά στο Δημοτικό, όπου δοκιμάζει νέες πολύτιμες εμπειρίες, εξελίσσει τις δεξιότητές του, πειραματίζεται με συμπεριφορές και δημιουργεί φιλίες. Η κοινωνικότητα μάλιστα του παιδιού αυτής της ηλικίας βρίσκεται στο απόγειό της!
Το παιδί περνάει σε μια κρίσιμη περίοδο της ζωής του αφού πια βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της