Είμαι μια νέα μαμά και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας, μέσω του blog μου, όλη την εμπειρία που είχα στην εγκυμοσύνη αλλά και όσα θα έρθουν από εδώ και πέρα. Γίνετε μέλος και στείλτε μου email στο vivliolatreia@gmail.com ή στο ksanthompoumpouras@gmail.com με τις δικές σας εμπειρίες τοκετού, τα δωμάτια που διαμορφώσατε για τα μωρά σας με φωτογραφίες, απορίες ή και συμβουλές που θέλετε να δώσετε στην άλλες μανούλες.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Η φίμωση

Η φίμωση είναι το στένωμα της δερματικής πτυχής που βρίσκεται στην άκρη του πέους (ακροποσθίας), έτσι ώστε να μην μπορεί να αποκαλύπτεται η βάλανος του πέους. Είναι μια κατάσταση πολύ συχνή στα παιδιά, αλλά σπάνια παθολογική: κατά τη γέννηση τα περισσότερα νεογνά έχουν φίμωση, στην ηλικία περίπου των 3 ετών το ποσοστό φθάνει στο 5% και στην ηλικία των 17 ετών είναι γύρω στο 1%. Η αληθής φίμωση, αυτή που επιμένει και χρειάζεται χειρουργική παρέμβαση (περιτομή), στα νεογνά οφείλεται στην κακή διάπλαση του δέρματος της άκρης του πέους (συγγενής ανωμαλία), ενώ στους ενηλίκους οφείλεται σε διάφορες μολύνσεις ή τραυματισμούς της περιοχής (επίκτητη φίμωση).

Η φίμωση στα βρέφη υπάρχει από τη γέννηση τους. Όταν το παιδί δημιουργείται στη μήτρα της μητέρας, η ακροποσθία σχηματίζεται ξεχωριστά από τη βάλανο. Στην αρχή οι δύο επιφάνειες (βάλανος και ακροποσθία) είναι ενωμένες και αποχωρίζονται αργότερα.
Μεταξύ των δύο επιφανειών βαλάνου και ακροποσθίας υπάρχει ένα παχύρρευστο υγρό που λέγεται σμήγμα. Στα βρέ¬φη το σμήγμα παράγεται από το ξεφλούδισμα των επιθηλιακών κυττάρων, ενώ στους εφήβους το σμήγμα παράγεται από τους σμηγματογόνους αδένες. Tο σμήγμα προστατεύει και λιπαίνει τη βάλανο.
Δεν πρέπει να γίνεται βίαια αποκόλληση της ακροποσθίας από τη βάλανο πριν από την ηλικία των 2,5-3 ετών, γιατί υπάρχει κίνδυνος να γίνουν κακώσεις (ρήξεις) και μολύνσεις στην περιοχή, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αληθινή φίμωση.
Η αποκόλληση της ακροποσθίας από τη βάλανο γίνεται, αν χρειασθεί, μετά την ηλικία των 2-3 ετών μόνο από ειδικό γιατρό (παιδοχειρουργό).

Προσοχή! Οι σχολαστικές μητέρες που επιμένουν να αφαιρούν στα αγοράκια το σμήγμα μεταξύ βαλάνου και ακροποσθίας αφαιρούν μια προστατευτική ουσία. Ναι! Είναι μια περίπτωση που η πολλή καθαριότητα βλάπτει!
Οι παιδίατροι γνωρίζουν ότι οι γονείς έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία για τα γεννητικά όργανα των παιδιών και άγχονται για οτιδήποτε υποψιαστούν ότι δεν είναι φυσιολογικό και για οτιδήποτε φαντάζονται ότι πιθανώς δεν θα εξελιχθεί φυσιολογικά. Με πρόθεση να «γιατρέψουν» τη φίμωση των νεογνών και να αποφύγουν μελλοντική χειρουργική επέμβαση, κάνουν «μασάζ» στο πέος του μωρού, προσπαθούν να αποκαλύψουν τη βάλανο τραβώντας προς τα πίσω την ακροποσθία. Είναι μια παραδοσιακή πρακτική που περνάει φαίνεται από γενιά σε γενιά (παλιότερα ίσως το συνιστούσαν και οι παιδίατροι).
Συμπέρασμα: όσο λιγότερο αγγίζετε εσείς την περιοχή του πέους, τόσο το καλύτερο για το παιδί. Αν παρατηρήσετε κάτι που σας φαίνεται περίεργο, φίμωση, φούσκωμα, σταγονοειδή ροή των ούρων, ρωτήστε τον παιδίατρο τι πρέπει να γίνει. Μην κάνετε με δική σας πρωτοβουλία τίποτε!

Η φίμωση στα παιδιά μπορεί να δημιουργήσει ορισμένες επιπλοκές: την επίσχεση των ούρων, τη βαλανοποσθίτιδα και την παραφιμωση.

1. Επίσχεση ούρων. Λόγω της στένωσης παρεμποδίζεται η ούρηση και το παιδί ουρεί σταγόνα σταγόνα (σταγονοειδής ούρηση). Σε ορισμένες περιπτώσεις η ακροποσθία φουσκώνει σαν μπαλόνι κατά την ούρηση λόγω της στένωσης. Τότε, αν δεν αντιμετωπισθεί η φίμωση, τα ούρα μένουν στις ουροφόρες οδούς (κύστη, ουρητήρες, νεφρά) και προκαλούν διάταση (υδρονέφρωση).

2. Βαλανοποσθίτιδα. Πρόκειται για μόλυνση από μικρόβια. Τα διάφορα μικρόβια σε συνδυασμό με τα ούρα προκαλούν διαβρώσεις στη βάλανο, με αποτέλεσμα τη διόγκωση του πέους, τη φαγούρα, το κάψιμο και τη δυσκολία στην ούρηση.

3. Παραφιμωση. Παρουσιάζεται σε περιπτώσεις που υπάρχει «ατελής φίμωση». Συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια της στύσης. Η ακροποσθία περισφίγγει σαν θηλιά τη βάλανο που έχει διογκωθεί από την υπεραιμία. Λόγω του «στραγγαλισμού» διακόπτεται η ροή του αίματος και παρουσιάζεται οίδημα (φούσκωμα) και μελανό χρώμα της ακροποσθίας. Όσο περνά ο χρόνος το οίδημα γίνεται εντονότερο και ο άρρωστος αισθάνεται δυνατούς πόνους στο πέος. Η παραφιμωση απαιτεί επείγουσα χειρουργική αντιμετώπιση. Η «ανάταξη» γίνεται με ειδικό χειρισμό ή με χειρουργική τομή στη ραχιαία επιφάνεια του πέους, οπότε απελευθερώνεται η βάλανος. 
 
http://paidiatros.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου