Είμαι μια νέα μαμά και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας, μέσω του blog μου, όλη την εμπειρία που είχα στην εγκυμοσύνη αλλά και όσα θα έρθουν από εδώ και πέρα. Γίνετε μέλος και στείλτε μου email στο vivliolatreia@gmail.com ή στο ksanthompoumpouras@gmail.com με τις δικές σας εμπειρίες τοκετού, τα δωμάτια που διαμορφώσατε για τα μωρά σας με φωτογραφίες, απορίες ή και συμβουλές που θέλετε να δώσετε στην άλλες μανούλες.

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Εμπειρία τοκετού Νο 1

(Κατερίνα, καισαρική και επισκληρίδιος, πρόωρο)


Στις 16/4/2010 απέκτησα ένα ξανθό αγγελούδι μόλις 33 εβδομάδων. Είχα μία δύσκολη και ψυχοφθόρα εγκυμοσύνη. Μέχρι τη στιγμή που γέννησα δεν ήξερα αν θα είναι ένα υγιές μωρό και αν θα επιζήσει. Θα σας πω επιγραμματικά μερικά από αυτά που αντιμετώπισα:

1. από την αρχή είχα μία διαφορά 2 εβδομάδων από την περίοδο και τον υπέρηχο (αλλά αυτό ήταν "φυσιολογικό" για μένα που δεν ήταν και στα καλύτερα του ο κύκλος μου)
2. στον 5 μήνα έκανα αφαίρεση πολύποδα τραχήλου (όπως καταλαβαίνετε χωρίς αναισθησία)
3. μετά από αυτό σε μία εβδομάδα είχα ολιγάμνιο (λίγα υγρά - ελάχιστα) και έμεινα 1 μήνα στο κρεβάτι (άσχετο με την επέμβαση)
4. έπειτα σε μία εβδομάδα ανακαλύψαμε υπερυχογενές έντερο στο μωρό ( μία σκιά στο εντεράκι του)
5. η ανάπτυξη του έμενα σταδιακά πίσω
6. τα φάρμακα που έπαιρνα μου έφερναν ζαλάδες και σοβαρές ταχυπαλμίες

Όλα αυτά μαζί θεωρούνται πολύ σοβαρά, και περιμέναμε έως την 25η εβδομάδα να δούμε αν θα ζήσει. Μετά μέχρι την 28η εβδομάδα αν τρέφετε κανονικά από τον πλακούντα και πάει λέγοντας. Κάθε εβδομάδα πήγαινα στον γιατρό μου για να βλέπουμε αν το μωρό είναι ζωντανό και αν παίρνει κανένα γραμμάριο. Περιττό να σας πω πως κάθε πρωί που ξυπνούσα έβαζα την χούφτα μου στην κοιλιά, ανάσανα αργά, και περίμενα να ανταποκριθεί το μωρό στους χτύπους της καρδιά μου, που του μετέδιδε το χέρι μου. Όταν η ανταπόκριση ερχόταν, ερχόταν και τα δάκρυα μαζί....
Τελικά από την 26η εβδομάδα τα υγρά ανεβήκανε το έντερο καθάρισε και η ανάπτυξη ήταν πίσω μεν αλλά σταθερή.
Ο δεύτερος γιατρός που μου έκανε τον τρισδιάστατο υπέρηχο μου πρότεινε να κάνω στην 28η εβδομάδα αμνιοπαρακέντηση για να βεβαιωθούμε πως τελικά είναι "φυσιολογικό" και δεν έχει κάποιο σύνδρομο. Μέσα στον πανικό μου είπα ναι. Μετά όμως μιλώντας με τον γιατρό μου άλλαξα γνώμη, γιατί ποιος ο λόγος να μπω σε αυτή την διαδικασία και να προκαλέσω την τύχη μου γεννώντας κατά 80% πρόωρα ένα μωρό στην 28η εβδομάδα με μόλις 2 κορτιζόνες? Απλά και μόνο για να περάσω την υπόλοιπη εγκυμοσύνη με το άγχος (αν έδειχνε πως πάσχει) ποιο να είναι το σύνδρομο? Άλλωστε δεν μπορούν να "επέμβουν" σε τόσο προχωρημένη εγκυμοσύνη λόγω νόμου!
Ο γιατρός μου μού έδωσε κορτιζόνη γιατί υποψιάστηκε πρόωρο τοκετό και όντος ήρθε. Πρόλαβα και έκανα 5, μία/εβδομάδα, οι οποίες όμως ετοίμασαν τα πνευμόνια του και δεν χρειάστηκε οξυγόνο.
Πέμπτη βράδυ 15/4 στις 23:10 (την ώρα που ξεκινούσε το ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ) ο μικρός σπάει τα νερά, όλο αγωνία και μέσα στο τρέξιμο (δεν είχα ετοιμάσει βαλίτσα ακόμη, είχα σκοπό να ξεκινήσω την άλλη μέρα χαλαρά).
Φτάνουμε στο ΙΑΣΩ Θεσσαλίας 23.45, ενώ είχαμε κάνει μία στάση στο ιατρείο του γιατρού μου, με παραλαμβάνουν και πλακώνουν όλες οι ειδικότητες γιατρών για να με ετοιμάσουν, και στις 1,25 το πρωί γέννησα ένα υγιέστατο 1,800 γρ 44 πόντους ξανθούλικο μωρό που φώναζε!!!!  συνέχεια και γελούσαν όλοι λέγοντας "όσο βάρος του λείπει το έχει σε φωνή"!!!! τον είδα μόνο λίγα δευτερόλεπτα .... παρέμεινε στην θερμοκοιτίδα 22 μέρες, δύσκολες μέρες, γεμάτες αγωνία, ανάμικτα συναισθήματα χαράς, απογοήτευσης, αγωνίας και τελικά τον πήρα στα χέρια μου!!!!!! Δεν κατάφερα να θηλάσω, μου στοίχισε πολύ, έκανα προσπάθειες με επαγγελματικό θήλαστρο, κομπρέσες μασάζ, αλλά δεν είχα γάλα ... η πίεση που ανέβασα (19 ανέβηκε μόλις είδα τον μικρό ζωντανό μπροστά μου με τα σωληνάκια), τα πήγαινε - έλα Βόλο - Λάρισα, όλη η αγωνία ...

Σήμερα 3 1/2 μηνών πλέον είναι 6 κιλά και 62 πόντους.

Ευχαριστώ το Θεό που είχα αυτό τον γιατρό που δεν με έβαλε να κάνω περιττές εξετάσεις, ήταν ψύχραιμος το οποίο μου έδινε θάρρος και με γέμιζε αισιοδοξία, και τέλος που το ΙΑΣΩ άνοιξε στην Λάρισα. (Είμαι από Βόλο), διαφορετικά .... ?????

Βέβαια σημαντικός παράγοντας είναι η ψυχολογία. Εγώ, είπα πως θα γεννήσω ένα υγιέστατο μωρό και δεν θα έχει κανένα πρόβλημα, το πίστεψα και τα κατάφερα! δεν είναι εύκολο, αλλά το έλεγα κάθε μέρα από μέσα, από έξω μου και το πίστεψα.
(Μην ξεχνάτε να μου στέλνετε και τις δικέ σας εμπειρίες τοκετού στο vivliolatreia@gmail.com)

3 σχόλια:

  1. Καλησπέρα είμαι η Λιζ απο τη Βούλα, που μιλάγαμε χθες στο facebook!
    Είναι πραγματικά συγκινητικό όλο αυτό που διάβασα και μπράβο σου που το σκέφτηκες έτσι θετικά και τα κατάφερες! Η ελπίδα, για να ξέρεις και η θετική σκέψη, είναι το καλύτερο φάρμακο σε οποιαδήποτε δύσκολη στιγμή της ζωής μας! Και εγώ κόντεψα να χάσω τον άνδρα μου και για τρία 24ωρα περιμέναμε αν θα ζήσει ή θα παιθάνει, αλλά ούτε μια στιγμή δεν πέρασε απο το μυαλό μου οτι θα πέθαινε!!!
    Και μετά 7 ημέρες στην εντατική διασωλινωμένος και σε πλήρη καταστολή, εγώ για 20 λεπτά κάθε μέρα (γιατί τόσο επιτρεπόταν) πήγαινα και του μίλαγα στο αυτί και ο γιατρός μου το είχε πει! Ας μην κουνίεται σε ακούει, του κάνει καλό!! Και σήμερα το πρωί που έπινα τον καφέ μου σε σκέφτηκα πάλι καθώς διάβασα στο "Κ" της Καθημερινής, 6 Φεβρουαρίου, ένα άρθρο αφιερωμένο στην ποιήτρια Κική Δημουλά η οποία έδωσε μια ομιλία στην Ελληνοαμερικάνικη Ιατρική Εταιρία και ξεκίνησε με ένα απόσπασμα απο ένα ποιήμα της, που μιλάει για την "ελπίδα", που είναι και το φάρμακο που τους "συνταγογράφησε" όπως είπε και η ίδια!!
    Αυτή λοιπόν η "ελπίδα", μας δίνει την δύναμη που χρειάζεται σε στιγμές που δεν το πιστεύουμε οτι μπορούμε! Και όμως ΜΠΟΡΟΥΜΕ!
    Όπως λοιπόν σου είπα και χθες, τώρα έχεις το αγγελούδι σου, κοιτα να το χαίρεσαι όσο μπορείς, να σκέφτεσαι θετικά και να μην αγχώνεσαι όσο αυτό γίνεται!! Εγώ έχω καταλήξει οτι η ζωή με άγχος είναι μισή ζωή! Όλοι υποφέρουν γύρω σου και περισσότερο εσύ! Δώσε χώρο στον καθένα να κάνει αυτό που πρέπει και μην ασχολείσαι εσύ με όλα τα πράγματα! Να αφήνεις να παίρνουν και οι άλλοι πρωτοβουλίες και να ολοκληρώνουν αυτό που έχουν ξεκινήσει, έστω και αν δεν το κάνουν όπως θα ήθελες εσύ! Εκεί είναι το άγχος, ξεκινάει απο τα πολύ απλά, απο αυτά ακόμα που δεν καταλαβαίνουμε και στο τέλος καταληγουμε να αναρωτιόμαστε μα όλα απο εμένα πρέπει να περνάνε!?!
    Προσπαθώ, δεν τα έχω καταφέρει ολοκληρωτικά, τα λέω και εγώ για να τα ακούω!
    Εγώ άφηνα τον άνδρα μου να τον ταίσει (μετά τον θηλασμό) και να τον αλλάξει, απο μηνών που ήταν τον έκανε και μπάνιο και όλα! Και μερικές φίλες μου μου έλεγαν, είσαι καλά?! Μιά ΧΑΡΑ!!!
    Και όλα πηγαν και πάνε μια χαρά! Βέβαια η μάνα είναι αυτή που βάζει το πρόγραμμα στο σπίτι και κανονίζει τα περισσότερα πράγματα που έχουν να κάνουν με την διαπαιδαγώγηση των παιδιών και το πρόγραμμά τους και τους κανόνες που διέπουν την οικογενειακή μας ζωή, με την υποστήριξη πάντα και συμβολή του πατέρα και πάντα σε συνεννόηση. Γιατί, οι άνδρες έχουν πάντα την τάση να είναι πιο μαλακοί και λιγότερο προγραμματισμένοι, εκτός δουλειάς τους!!
    Κλείνω με απόσπασμα απο το ποιήμα (ψάξε να το βρεις αν θες):
    "Εγώ η ίδια συνήθως δεν ζητώ/ ούτε και παίρνω τίποτα/ απ' όσα φορτικά επιμένει/ να δίνει η ελπίδα/ εκτός αν μου δώσει/ κανένα κλειδί/ ο,τι κλειδί και να' ναι αυτό/ κι άλλης πόρτας, ξένης να' ναι/το αρπάζω/ παρά να μείνω έξω..."
    Αυτό έκανες και εσύ και εγώ, "... το αρπάξαμε"!
    Σε ευχαριστώ για την "συνομιλία" μας αυτή!
    Καλό βράδυ,
    Λιζ
    Υ.Γ. Η κόρη μου, είναι 14 και έχει τρελαθεί με τον Ξανθομπούμπουρά σου!! Κάθε Σαββατοκύριακο θα πάει στα ξαδέρφια της, παρόλο που είναι 7 & 4 ετών(!)και θα μείνει και το βράδυ εκεί αν μπορεί!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΜΠΡΑΒΟ & ΣΕ ΣΕΝΑ & ΣΤΟ ΜΩΡΟ & ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΦΥΣΙΚΑ.ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ & ΑΠΟ ΔΩ & ΕΜΠΡΟΣ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΤΑΡΑΞΕΙ.ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ & ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΥΧΟ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΣΟΥ.ΑΝΤΕ ΓΡΗΓΟΡΑ & ΜΕ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ.Η ΘΕΛΗΣΗ ΜΕΤΡΑΕΙ ΣΕ ΟΛΑ & ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΣΤΟ ΜΩΡΟ ΣΟΥ ΕΑΝ & ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΤΟ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟ DNA TOY.

    ΑπάντησηΔιαγραφή